ΑΠΕΛΠΙΣΜΕΝΟΙ από τις επιπτώσεις της λειτουργίας του πυρηνελαιουργείου κοντά στην περιοχή τους δηλώνουν οι κάτοικοι του τοπικού διαμερίσματος Μακρυλιάς του Δήμου Ιεράπετρας.
Τα προβλήματα υγείας που προκαλούνται στους ηλικιωμένους και όχι μόνο κατοίκους του χωριού, το πυκνό νέφος που φτάνει μέσα στα σπίτια τους, αλλά και η έντονη δυσοσμία έχουν φέρει σε απόγνωση τους κατοίκους, που ζητούν επιτέλους να υπάρξει παρέμβαση, ώστε το μεγάλο αυτό πρόβλημα να αντιμετωπιστεί.
Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Μακρυλιάς με έγγραφό του προς το Υπουργείο Περιβάλλοντος και την Επίτροπο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το οποίο κοινοποιεί στον Δήμο Ιεράπετρας και την Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Ν. Λασιθίου, κάνει έκκληση βοήθειας προς πάσα κατεύθυνση με την ελπίδα ότι θα υπάρχει ανταπόκριση επίλυσης του ζητήματος μιας και όποια προσπάθεια είχε γίνει στο παρελθόν έχει μείνει άκαρπη.
Η επιστολή
Το έγγραφο αναφέρει τα παρακάτω: «Το Διοικητικό Συμβούλιο του Πολιτιστικού Συλλόγου Μακρυλιάς – τοπικό διαμέρισμα του Δήμου Ιεράπετρας – μετά από εκτενή συζήτηση την Κυριακή 28 Φεβρουαρίου 2010 με θέμα τις επιπτώσεις από τη λειτουργία του πυρηνελαιουργείου στη θέση Πλατειά Όψη πλησίον του χωριού μας στην ποιότητα της ζωής μας και στην υγεία μας αποφάσισε ομόφωνα να προχωρήσει σε έκκληση βοήθειας και συμπαράστασης προς πάσα κατεύθυνση, καθώς κάθε άλλη μορφή δράσης μας ως τώρα έχει αποβεί άκαρπη, εδώ και μια εξαετία. Με βάση την παραπάνω απόφαση απευθύνουμε την παρακάτω σύντομη ανοιχτή επιστολή προς πάσα κατεύθυνση.
Βιώνουμε στη Μακρυλιά για τρίτο μήνα και φέτος μια ανηλεή καθημερινή διατάραξη της ζωής μας. Το πυκνό νέφος που βγαίνει ασταμάτητα, νυχθημερόν, με κατακόρυφη αύξηση κατά τη διάρκεια της νύχτας, έχει τυλίξει το χωριό μας με τις μαύρες φτερούγες του προκαλώντας μας πονοκεφάλους, τσούξιμο στα μάτια και αναπνευστικά προβλήματα. Οι παρατεταμένοι νότιοι άνεμοι κρατούν το νέφος πάνω από το χωριό μας και μέσα στα σπίτια μας εισχωρώντας στα πνευμόνια μας, στο φαγητό μας, στα σκεπάσματα και στο ρουχισμό μας.
Καταγγέλλουμε αυτή την απαράδεκτη και απάνθρωπη κατάσταση και καλούμε κάθε αρμόδιο να παρέμβει για τη σωτηρία μας. Απευθυνόμαστε χωριστά σε κάθε συνάνθρωπο και ζητούμε κατανόηση του προβλήματός μας και συμπαράσταση σε ό,τι υφιστάμεθα παρά τη θέλησή μας. Κάνουμε έκκληση για βοήθεια σε κάθε κατεύθυνση. Όπως ρίχνουν οι απελπισμένοι ένα μπουκάλι με το μήνυμα και την ελπίδα σωτηρίας τους στον ωκεανό…».
Με υστερόγραφο ο Σύλλογος επισημαίνει ότι ογκώδεις φάκελοι για την υπόθεση υπάρχουν στο Δήμο Ιεράπετρας, στη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση, στην Περιφέρεια Κρήτης, στο αρμόδιο υπουργείο και στο γραφείο του Εισαγγελέα Λασιθίου.
Οχλήσεις
Η λειτουργία του συγκεκριμένου πυρηνελαιουργείου είπε στην ΑΝΑΤΟΛΗ η πρόεδρος του Πολιτιστικού Συλλόγου κ. Σοφία Κονταξάκη χωρίζεται σε δυο φάσεις. Η πρώτη περίοδος ήταν από το 1996 έως το 1998 και αφορούσε την εποχή ίδρυσης και της πρώτης λειτουργίας. Από το 1998 και μετά υπήρξε παύση εργασιών μέχρι το 2004, οπότε αγόρασε την επιχείρηση από μια τράπεζα ο σημερινός ιδιοκτήτης.
«Εκείνο για το οποίο εγώ ως πολίτης και ως κάτοικος της Μακρυλιάς διαμαρτύρομαι», είπε η κ. Κονταξάκη, «είναι ότι και στις δύο περιόδους η λειτουργία του πυρηνελαιουργείου είναι προβληματική για τους κατοίκους του χωριού όχι μόνο από άποψη αισθητικής αλλά και από άποψη υγείας».
Την πρώτη περίοδο και για το λίγο διάστημα που λειτούργησε, εκείνο που είχε προκαλέσει τεράστια όχληση ήταν η κάπνα και πολύ περισσότερο τα υπολείμματα από τις τεράστιες φωτιές, που προκλήθηκαν στις μεγάλες ποσότητες συσσωρευμένου πυρήνα που υπήρχαν στο εργοστάσιο.
Κλείνοντας τη λειτουργία του πιστέψαμε ότι το όλο θέμα είχε λήξει, όμως πριν μερικά χρόνια το πυρηνελαιουργείο επαναλειτούργησε. Αντιδράσαμε από την αρχή εναντίον της λειτουργίας ενός τέτοιου εργοστασίου στη συγκεκριμένη τοποθεσία, γιατί είχαμε την πρότερη αρνητική εμπειρία και γνωρίζαμε, μιας και το είχαμε ζήσει, ότι οι άνεμοι και η τοπιογραφία θα έσπρωχναν την κάπνα κατευθείαν μέσα στα σπίτια μας.
Ως Τοπικό Συμβούλιο και ως Πολιτιστικός Σύλλογος είχαμε κάνει έγγραφα προς το Δήμο και είχαν ληφθεί ασφαλιστικά μέτρα. Είχε, επίσης, παρέμβει η Νομαρχία και είχε σφραγιστεί το εργοστάσιο. Η λειτουργία του ξεκίνησε ξανά και παράλληλα έχει ξεκινήσει και ένας δικαστικός αγώνας με κατήγορους το Δήμο, την Οικολογική Ομάδα, το Τοπικό Συμβούλιο και τον Πολιτιστικό Σύλλογο της Μακρυλιάς, αν και η υπόθεση δεν έχει εκδικασθεί και για κάποιους λόγους συνεχώς αναβάλλεται. Κάποια στιγμή μάλιστα υπήρξε και μια διένεξη ανάμεσα στον ιδιοκτήτη και εμάς», δήλωσε η κ. Κονταξάκη, «που έχει να κάνει με το αν νομικός του σύμβουλος είναι δικηγόρος μέλος του Δημοτικού Συμβουλίου».
«Πριν από δυο με τρία περίπου χρόνια», συνεχίζει η πρόεδρος αναφερόμενη στο ιστορικό, «δόθηκε άδεια περιβαλλοντικών όρων από το υπουργείο ΠΕΧΩΔΕ. Εμείς σήμερα διαμαρτυρόμαστε για αυτό, ότι δηλαδή το υπουργείο εξέδωσε τέτοια άδεια, που για εμάς είναι σταδιακή δόση δηλητηρίου».
«Κατοικούμε σε ένα χωριό, όπου ζουν αρκετοί ηλικιωμένοι, που ήδη έχουν προβλήματα υγείας και η κατάστασή τους επιδεινώνεται. Όπου επιστρέφουν άνθρωποι συνταξιούχοι να ζήσουν στο χωριό τους και να απολαύσουν το θαύμα της ελληνικής φύσης και τελικά αρρωσταίνουν, όπου οι νεότεροι, που θεωρητικά έχουν καλύτερα ζωτικά όργανα, αισθάνονται ότι καταστρέφονται, αφού δε μπορούν να αναπνεύσουν, δακρύζουν τα μάτια τους, βγάζουν εξανθήματα. Ο καπνός εισχωρεί στα σπίτια μας κάνοντας την ατμόσφαιρα αποπνικτική και επιπλέον υπάρχουν υπολείμματα καπνού όχι μόνο στα ρούχα μας, αλλά και πάνω στα ελαιόδενδρα από τα οποία παράγεται το λάδι μας. Εξίσου σοβαρό το πρόβλημα που δημιουργείται από τις μεγάλες ποσότητες πυρήνας που μεταφέρονται με φορτηγά, τα οποία διέρχονται και μέσα από το χωριό. Από τη μια προκαλούνται ζημιές στο οδόστρωμα από το βάρος του φορτίου και από την άλλη η επικινδυνότητα είναι ιδιαίτερα αυξημένη λόγω της πυρήνας που χάνεται προκαλώντας ολισθηρότητα στο οδόστρωμα. Παράλληλα προκαλείται ηχορύπανση, η αξία των ακινήτων έχει μειωθεί και οι ιδιοκτήτες δε μπορούν να κάνουν εργασίες στα χωράφια τους.
»Αν το υπουργείο θεωρεί ότι χρειάζεται μια τέτοια επιχείρηση γιατί επιτελεί κάποιο έργο, ας υποδείξει ένα χώρο καταλληλότερο για να μεταφερθεί το πυρηνελαιουργείο. Πιστεύουμε ότι η χωροθέτησή του είναι τέτοια σε σχέση με το χωριό μας, που όποτε έχει νότιο άνεμο – και αυτό συμβαίνει συχνά – και η πιο ήπια λειτουργία θα φέρνει τον καπνό επάνω μας. Εξάλλου, δε θέλουμε κανένα φορτηγό που μεταφέρει πυρήνα και κινείται μέσω του επαρχιακού δρόμου, να περνάει μέσα από το χωριό μας, μιας και υπάρχει μεγάλος κίνδυνος ατυχήματος λόγω ολισθηρότητας από την πυρήνα που πέφτει στο δρόμο.
»Οι κινήσεις που έχουμε κάνει μέχρι τώρα και τα έγγραφα που έχουμε στείλει σε φορείς δυστυχώς δεν έχουν φέρει κανένα αποτέλεσμα γι’ αυτό και πλέον απευθυνόμαστε στο ίδιο το υπουργείο και στην αρμόδια Επίτροπο με την ελπίδα να δοθεί κάποια λύση. Επιπλέον, έχουμε έρθει σε επαφή με την Greenpeace, με τηλεοπτικά κανάλια πανελλήνια εμβέλειας όπως τον ΣΚΑΙ που είναι ευαισθητοποιημένο σε οικολογικά θέματα, με αθηναϊκές εφημερίδες και θα συνεχίσουμε να στέλνουμε διαμαρτυρίες παντού μέχρι να δοθεί η καλύτερη για τους κατοίκους της Μακρυλιάς λύση», κατέληξε η κ. Κονταξάκη.
ΕΙΡΗΝΗ ΛΑΜΠΡΟΥ