Τον Γιώργο Πάγκαλο αποχαιρέτισε με λόγους που αναδείκνυαν τα χαρακτηριστικά του χαρακτήρα, του βίου και της προσφοράς του στην Εκκλησία, ο Πρωτοσύγκελος της Ι.Μ. Πέτρας και Χερρονήσου Τίτος Ταμπακάκης:
«Με βαθύτατη κατ’ άνθρωπον θλίψη προπέμπουμε αυτή την ώρα στην αιωνιότητα τον αγαπητό μας αδελφό Γεώργιο. Ο αιφνίδιος θάνατός του μας αφόπλισε όλους κυριολεκτικά, βύθισε στο πένθος την κοινωνία μας, την προσφιλή οικογένειά του, τους συνεργάτες του, τους φίλους του, την Φιλαρμονική του Δήμου μας και την τοπική μας Εκκλησία, στην οποία προσέφερε πολλά, αθόρυβα, ταπεινά και θυσιαστικά.
Είχα την ευλογία να τον γνωρίσω, τότε που ο μακαριστός Μητροπολίτης Νεκτάριος, λίγο πριν την ασθένειά του, οραματίστηκε την ανέγερση του Οίκου Ευγηρίας στην περιοχή του Επάνω Μεραμβέλου. Ένα έργο το οποίο ολοκληρώθηκε, αλλά δεν αξιώθηκε να το δει εν λειτουργία. Ο Γιώργος ήταν εκείνος που μας στήριξε με όλη του την καρδιά, υπογράφοντας τις μελέτες ως μηχανικός και έχοντας στην ευθύνη του την επίβλεψη του έργου, μαζί με τη συνεργάτιδά του κ. Ελένη Καρυδιανάκη.
Και αργότερα μας βοήθησε να κάνουμε ανακαινιστικές εργασίες σε αυτό, προωθώντας επιπλέον μελέτες προκειμένου να καταστεί πιο εύρυθμη η λειτουργία του Ιδρύματος.
Αυτό που διέκρινα στον Γιώργο κατά τη στενότατη συνεργασία μας ήταν η σοβαρότητά του, η συνέπειά του, η ευγένειά του, προ πάντων όμως η καλοσύνη του που σαν όμορφο λουλούδι, για να ευωδιάσει ακόμη περισσότερο ο Παράδεισος και να φωτιστεί ακόμη περισσότερο η αιωνιότητα με το χαμόγελο της ψυχής του και την ακράδαντη πίστη του στο Θεό.
Η προσωπικότητα του Γιώργου περικλειόταν στο χαμόγελό του, στην ευπρέπεια των λόγων και τη σεμνή συμπεριφορά του.
Ενθυμούμαι ότι μερικές φορές γινόμουν πιεστικός γιατί στένευαν τα χρονικά περιθώρια της ολοκλήρωσης και κατάθεσης της μελέτης του έργου. Εκείνος όμως φρόντιζε να με επαναφέρει στην τάξη όχι με λόγια, αλλά με τη σιωπή του και την πραότητά του. Ηξερε ο Γιώργος να σιωπά, να μιλά στη ζωή του με τη γλώσσα του μέλλοντος αιώνος που είναι η σιωπή και να διαλέγεται με ηρεμία και αυτοσυγκράτηση. Σήμερα αποκόπτεται από τη ζωή μας ένα υγιές κομμάτι, το οποίο παραδίδεται στα χέρια του Θεού.
Τούτη την ώρα του πρόσκαιρου αποχωρισμού, μεταφέρω όλως καθηκόντως τις συλλυπητήριες ευχές του Σεβασμιωτάτου Ποιμενάρχου μας προς την προσφιλή οικογένειά του και τις ευχαριστίες του για ό,τι αγαθό και καλό έπραξε ο Γιώργος μας υπέρ της Εκκλησίας.
Θα τον θυμόμαστε πάντοτε. Θα μνημονεύουμε τον Γιώργο πάντοτε του ονόματός του στη Θεία Λειτουργία και θα προσευχόμαστε, ο Χριστός να ενσταλάζει βάλσαμο παρηγορίας στην οικογένειά του.
Ο Γιώργος ήταν μέλος της Χορωδίας του μακαριστού Αρχιμουσικού και Χοράρχου Γιώργου Συντιχάκη στον ι. ναό της Αγίας Τριάδος της πόλεώς μας. Πλέον θα συμψάλλει με τους αγγέλους του Θεού και με τη φωνή του στα ουράνια στερεώματα θα διαλαλεί ότι Ανέστη ο Κύριος όντως, θανάτω θάνατον πατήσας, χαρίζοντάς την αιώνια ζωή και το μέγα έλεος. Ας είναι η μνήμη του αιωνία!»
