Είναι κι αυτό ενδεικτικό του πόσο πολύ άλλαξαν κάποια πράγματα τα τελευταία χρόνια και αναφέρομαι στις δυνατότητες που μπορούν να έχουν τα νέα παιδιά στις μέρες μας.
Μαθήτρια της Β΄ τάξης του Γυμνασίου με πληροφόρησε ότι μόλις βγήκαν τα αποτελέσματα των εξετάσεων Proficiency και ότι τα κατάφερε! Της έδωσα τα συγχαρητήριά μου, αλλά συγχρόνως το μυαλό μου πήγε στην περίοδο που εγώ ήμουν στην ίδια τάξη, στη Β΄ Γυμνασίου! Στην τάξη αυτή ξεκίνησα να μαθαίνω τα αγγλικά! Πόση μεγάλη διάφορα στις γνώσεις, στην ίδια ηλικία! Βέβαια ήταν σύνηθες τότε, να ξεκινάμε τα Αγγλικά αφού τελειώσουμε το Δημοτικό σχολείο.
Και δεν ήταν μόνο τα Αγγλικά. Υπάρχουν κι άλλες γνώσεις που τα σημερινά παιδιά έχουν τη δυνατότητα να έχουν, που στην δική μου γενιά, αυτό δεν ήταν εύκολο. Στην Α΄ Γυμνασίου ξεκίνησα να κάνω μαθήματα ακορντεόν. Δασκάλα μου ήταν η κ. Ασλάνη. Δυστυχώς μετά από ένα χρόνο έφυγε από τον Άγιο Νικόλαο και έμεινα με το… ακορντεόν. Δεν κατάφερα να ολοκληρώσω τις μουσικές μου σπουδές. Το ίδιο και με τους χορούς. Δεν υπήρχε συστηματική διδασκαλία στα σχολεία μας, ούτε Σχολές Χορού, όπως τις μέρες μας. Επίσης, ούτε κολυμβητήριο υπήρχε, ούτε γυμναστήρια δεν είχαμε, ούτε πολλά άλλα που τα σύγχρονα παιδιά έχουν την τύχη να απολαμβάνουν.
Τεράστιες λοιπόν οι δυνατότητες των παιδιών στις μέρες μας και το ερώτημα είναι, αν όλα αυτά, τα κάνουν και πιο ευτυχισμένα; Σίγουρα η απάντηση σηκώνει πολλή συζήτηση. Εμείς μπορεί να μην είχαμε κοινωνικά δίκτυα και κινητά τηλέφωνα, αλλά κάθε γειτονιά είχε τότε την αλάνα της, όπου όλα τα παιδιά τρέχαμε και παίζαμε μπάλα! Τώρα… τρέχουν, κάθε απόγευμα, από τη μια δράση στην άλλη! Στις αλάνες γινόταν η… κοινωνικοποίησή μας! Ήταν η εποχή που όλα τα παιδιά είχαμε πάντα… κάκαδα στο πόδια, το ξεραμένο δηλαδή αίμα από τα πολλά πεσίματα. Σήμερα η γνώση έρχεται με το τίμημα του ελάχιστου ελεύθερου χρόνου.
ΛΕΩΝ.Κ.
