Διαβάσαμε για την επιτυχημένη στρατηγική των Βαλεαρίδων Νήσων (Μαγιόρκα, Ίμπιζα), για την επέκταση της τουριστικής τους περιόδου.
Καταγράφεται σημαντική αύξηση της κίνησης τους μήνες Νοέμβριο έως Μάρτιο… ότι γίνεται στροφή σε ποιοτικότερο τουρισμό, ενώ δεν δίνονται νέες άδειες για ξενοδοχεία. Αναφέρεται ακόμα ότι σε περιόδους γεωπολιτικής αστάθειας στην Ανατολική Μεσόγειο, οι Βαλεαρίδες κερδίζουν έδαφος ως σταθερή και ασφαλής επιλογή.
Ουσιαστικά λοιπόν, οι Βαλεαρίδες λειτουργούν ως «μοντέλο» για το πώς ένας κλασικός προορισμός «ήλιου και θάλασσας» μπορεί να μεταμορφωθεί σε προορισμό για όλο το χρόνο. Γιατί λοιπόν η Κρήτη να μην μπορεί να είναι ιπροορισμός όλο το χρόνο; Ας συγκρίνουμε τις δυο περιοχές, Βαλεαρίδες και Κρήτη:
α) Επειδή η Κρήτη βρίσκεται πολύ πιο νότια, ο χειμώνας της είναι αισθητά πιο γλυκός. Στον Άγιο Νικόλαο οι μέρες με ηλιοφάνεια τον Ιανουάριο είναι πολύ περισσότερες από ό,τι στη Μαγιόρκα.
β) Οι Βαλεαρίδες έχουν συχνά περισσότερη υγρασία. Αυτό κάνει τη ζέστη του καλοκαιριού να φαίνεται πιο «βαριά»,με αρκετή δυσφορία. Στην Κρήτη, η ζέστη είναι συνήθως πιο ξηρή και «υποφερτή», ειδικά όταν φυσούν τα μελτέμια που δροσίζουν τα παράλια. Στον Άγιο Νικόλαο η αυξημένη υγρασία είναι σπάνιο φαινόμενο!
γ) Οι θάλασσες της Κρήτης αργούν πολύ να κρυώσουν. Ειδικά φέτος, η θερμοκρασία της θάλασσας στον κόλπο Μεραμπέλλου δεν έχει πέσει κάτω από 17 °C! Στις Βαλεαρίδες, μετά τα μέσα Οκτωβρίου, το νερό αρχίζει να θυμίζει… Ατλαντικό! Συμπέρασμα; Η Κρήτη κερδίζει σε όλους τους τομείς.
ΛΕΩΝ.Κ.
