Του Μιχαλη Καραβελακη
Με αφορμή το ζήτημα της στάθμευσης στην πόλη του Αγίου Νικολάου, καθώς και τα κατά καιρούς άρθρα που διαβάζουμε σχετικά με το θέμα αυτό, θεωρώ αναγκαίο να κατατεθούν ορισμένες σκέψεις που ανταποκρίνονται περισσότερο στις πραγματικές ανάγκες των μόνιμων κατοίκων και της λειτουργίας του αστικού κέντρου· σκέψεις που εξετάζουν το ζήτημα σφαιρικά και όχι μονομερώς.
Οι προτάσεις που περιορίζονται αποκλειστικά στη δημιουργία ή ακόμη και στην «επιδότηση» μέσω μείωσης φόρων ιδιωτικών θέσεων στάθμευσης δεν φαίνεται να αγγίζουν τον πυρήνα του προβλήματος.
Στο εμπορικό κέντρο της πόλης, όπου η δόμηση είναι ήδη πυκνή και οι δυνατότητες ανακατασκευής παλαιών κτιρίων περιορισμένες έως ανύπαρκτες, η δημιουργία ιδιωτικών χώρων στάθμευσης αποτελεί σε πολλές περιπτώσεις πρακτικά ουτοπική λύση. Ακόμη σημαντικότερο είναι ότι τέτοιου είδους μέτρα ευνοούν κυρίως όσους ήδη διαθέτουν την οικονομική δυνατότητα και την πολεοδομική ευχέρεια να διαμορφώσουν ιδιωτικό χώρο στάθμευσης, αφήνοντας στο περιθώριο τη μεγάλη πλειονότητα των μόνιμων κατοίκων που ζουν και εργάζονται στο κέντρο.
Αυτό που απουσιάζει ουσιαστικά από τη δημόσια συζήτηση είναι η πολιτική βούληση για την άμεση εφαρμογή δοκιμασμένων και επιτυχημένων πρακτικών, οι οποίες εφαρμόζονται εδώ και χρόνια σε άλλες πόλεις της Κρήτης, της Ελλάδας καθώς και της Ευρώπης.
Η θεσμοθέτηση αποκλειστικών θέσεων στάθμευσης για μόνιμους κατοίκους δεν αποτελεί κάποια πρωτοποριακή πρόταση, αλλά μια αυτονόητη παρέμβαση που προστατεύει την καθημερινότητα όσων ζουν/εργάζονται στο κέντρο της πόλης. Μέσω ειδικών αδειών ή καρτών κατοίκου, μπορεί να εξασφαλιστεί ότι ένα σημαντικό ποσοστό των διαθέσιμων θέσεων θα προορίζεται αποκλειστικά για τους δημότες που αντιμετωπίζουν καθημερινά το πρόβλημα. Ένα τέτοιο μοντέλο όχι μόνο αποσυμφορεί τους ήδη επιβαρυμένους δρόμους, αλλά βελτιώνει αισθητά την ποιότητα ζωής των κατοίκων, ενισχύει την οδική ασφάλεια και αναβαθμίζει συνολικά την εικόνα της πόλης, ιδιαίτερα κατά την τουριστική περίοδο.
Παράλληλα, η εφαρμογή ελεγχόμενης ή περιορισμένης κυκλοφορίας στο τουριστικό και εμπορικό κέντρο — με σαφείς εξαιρέσεις για τους μόνιμους κατοίκους, τα ταξί, τα οχήματα τροφοδοσίας, τα ασθενοφόρα και τις υπηρεσίες ασφαλείας — αποτελεί επίσης μια άμεση, ρεαλιστική και αποδεδειγμένα αποτελεσματική λύση. Το μέτρο αυτό θα περιορίσει την ηχορύπανση και θα δημιουργήσει ένα πιο φιλικό και λειτουργικό αστικό περιβάλλον τόσο για τους πολίτες όσο και για τους επισκέπτες. Ένα κέντρο φιλικό προς τον πεζό μετατρέπει τον Άγιο Νικόλαο σε έναν πραγματικά ελκυστικό προορισμό, όπου η περιήγηση γίνεται απόλαυση.
Επιπλέον, όπως πολλοί συμπολίτες μας συζητάνε στις παρέες, πρέπει να εξεταστεί η δημιουργία περιμετρικών χώρων στάθμευσης στις βασικές εισόδους της πόλης, με τακτική σύνδεση προς το κέντρο μέσω των δημοτικών λεωφορείων κατά τους θερινούς μήνες. Μια τέτοια παρέμβαση θα αποφόρτιζε σημαντικά το εμπορικό κέντρο, χωρίς να περιορίζει την προσβασιμότητα σε αυτό.
Τέλος, η αξιοποίηση σύγχρονων ψηφιακών λύσεων, όπως εφαρμογές ενημέρωσης για διαθέσιμες θέσεις στάθμευσης, έξυπνα συστήματα ελέγχου πρόσβασης και δυναμική σήμανση στους κεντρικούς δρόμους, θα μπορούσε να συμβάλει ουσιαστικά στη βελτίωση της καθημερινής διαχείρισης του προβλήματος.
Το κρίσιμο ερώτημα, επομένως, δεν είναι αν υπάρχουν λύσεις, αλλά γιατί επιλέγουμε να μην εξετάζουμε σοβαρά μέτρα που αλλού θεωρούνται πλέον δεδομένα;
Μιχάλης Καραβελάκης
