«Η απώλεια, το πένθος και η διαχείριση του στην εφηβεία» ήταν το θέμα που συζητήθηκε στο Πολύκεντρο Σητείας στο πλαίσιο της 3ης Συνάντησης της Σχολής Γονέων.
Ομιλήτρια ήταν η κ. Δέσποινα Βαρσαμίδου, Σύμβουλος Παιδαγωγικής Ευθύνης.
Η Σχολή λειτουργεί με την συμμετοχή των σχολικών μονάδων της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης της περιοχής, δηλαδή του 1ου, 2ου Γυμνασίου Σητείας, του ΓΕΛ, του ΕΠΑΛ και του Εσπερινού ΓΕΛ Σητείας. Την ευθύνη διοργάνωσης της 3ης συνάντησης είχε το ΕΠΑΛ. Αφορμή το πρόσφατο τραγικό τροχαίο δυστύχημα που σημειώθηκε στην περιοχή της Σητείας και είχε σαν αποτέλεσμα να χάσει τη ζωή του ο Γιάννης, ο 16χρονος μαθητής του σχολείου. Προέκυψε η ανάγκη, όπως αναφέρθηκε, εξεύρεσης τρόπων στήριξης των παιδιών, αλλά και διαχείρισης από την πλευρά των ενηλίκων, εκπαιδευτικών και γονέων. Ήταν μία εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση- εξακολουθεί σε ένα μεγάλο βαθμό- και για τους γονείς και τους εκπαιδευτικούς. Μάλιστα, όπως επισημάνθηκε, από την πρώτη μέρα του συμβάντος ζητήθηκε βοήθεια των ειδικών. Η εκπαιδευτική κοινότητα απευθύνθηκε σε ψυχολόγους καθώς και στην κ. Βαρσαμίδου, της οποίας η βοήθεια ήταν πολύτιμη σε πρώτη φάση στη διαχείριση του μαθητικού δυναμικού του σχολείου.
«Θεωρήσαμε πολύ σημαντικό να ακούσετε κι εσείς τις συμβουλές αυτές και τις οδηγίες, πως δηλαδή να βοηθήσουμε τα παιδιά μας, τους έφηβους, τους μαθητές μας στο να αντιμετωπίσουν αυτή την πολύ δύσκολη περίσταση, την οποία -φαντάζομαι λίγο ως πολύ- όλοι έχουμε βιώσει στην οικογένειά μας», ανέφερε η Υποδιευθύντρια του ΕΠΑΛ Σητείας κ. Ντάινα Δρακωνάκη.
Τόσο στην έναρξη της συζήτησης, όσο και στις δηλώσεις της ευχαρίστησε θερμά την κ. Βαρσαμίδου. Εστιάζοντας στην Σχολή Γονέων έκανε λόγο για ένα θεσμό πλέον στην Σητεία εδώ και δύο χρόνια στο πλαίσιο του οποίου κάθε μήνα, τα σχολεία αναλαμβάνουν την διεξαγωγή μίας συνάντησης. «Αυτό το μήνα, είναι η σειρά του ΕΠΑΛ Σητείας με θέμα η απώλεια, το πένθος και η διαχείριση του στην εφηβεία. Ένα θέμα, το οποίο όλοι έχουμε αντιμετωπίσει, ένα θέμα αρκετά δύσκολο για τους έφηβους και τους γονείς, τους καθηγητές, τους ενήλικες που βρίσκονται δίπλα σε παιδιά που βιώνουν την απώλεια αυτή».
Συμβουλές
«Το πένθος είναι φυσιολογικό συναίσθημα και αποτελεί μια αναμενόμενη αντίδραση στην απώλεια. Δύσκολο ωστόσο ζήτημα.
Είναι πολύ δύσκολο, είναι αλήθεια. Όμως είναι ένα κομμάτι της ζωής μας. Και όχι μόνο πρέπει να προετοιμάσουμε τα παιδιά μας κατάλληλα γι’ αυτό -κι εμείς ως γονείς να προετοιμαστούμε και να ξέρουμε να τα υποστηρίξουμε στις δύσκολες στιγμές, η ζωή δείχνει εξάλλου ότι είναι γεμάτη δύσκολες στιγμές.
Οι απώλειες είναι πολλών ειδών. Και γι’ αυτό ακριβώς βρίσκουμε συνεχώς μπροστά μας αυτό το ζήτημα, πώς να διαχειριστούμε, πώς να είμαστε αποτελεσματικοί σε αυτό που θα κάνουμε, πώς να μην δημιουργήσουμε μεγαλύτερο πρόβλημα στην προσπάθειά μας να βοηθήσουμε και τους μεγάλους, πιο πολύ όμως τους εφήβους μας. Γονείς κι εκπαιδευτικοί στεκόμαστε πολλές φορές με αμηχανία μπροστά σε γεγονότα απώλειας που συμβαίνουν και γι’ αυτό όσο στενάχωρο και να είναι το θέμα νομίζω ότι είναι από τα πιο σημαντικά που θα μπορούσαμε να έχουμε στην ατζέντα των θεμάτων της επιμόρφωσης.
Υπάρχουν κάποιες συμβουλές που μπορούν να φέρουν αποτέλεσμα; Υπάρχουν. Το θέμα το δύσκολο στην συγκεκριμένη περίπτωση είναι ότι ο κάθε άνθρωπος θρηνεί με το δικό του τρόπο. Είναι θέμα της ιδιοσυγκρασίας του. Θέλει το δικό του χρόνο και το κυριότερο, είναι ότι το μέτρο του θρήνου, ειδικά αν πρόκειται για απώλεια προσώπων είναι η αγάπη. Άρα όσο πιο μεγάλη είναι η αγάπη σε κάτι που χάνεις ή σε κάποιον που χάνεις, τόσο πιο δύσκολο είναι όλο αυτό. Επομένως οι συμβουλές δεν είναι τόσο απλές και δε μπορούν να εφαρμοστούν αλγοριθμικά, όπως θα μπορούσε ίσως να γίνει σε ένα άλλο θέμα», ανέφερε η κ. Βαρσαμίδου.
Πένθος η εφηβεία
«Το γεγονός ότι η εφηβεία από μόνη της είναι μία εξαιρετικά δύσκολη περίοδος, εντείνει την δυσκολία της αντιμετώπισης μίας τέτοιας κατάστασης. Είναι ένα πένθος η εφηβεία. Οι έφηβου από μόνοι τους βιώνουν ένα πένθος. Διότι είναι το μεταβατικό στάδιο τέτοιο, από την ηλικία του ανήλικου, στην ηλικία του εφήβου, όπου οι αλλαγές είναι τόσο μεγάλες και στην ουσία ο έφηβος θρηνεί την χαμένη του παιδικότητα. Σε αυτό ακριβώς το σημείο, το πολύ δύσκολο για την ταυτότητά του, οι απώλειες είναι ένα πολύ μεγάλο ζήτημα. Καμία φορά ένα μεγάλο πλήγμα που πρέπει να το διαχειριστούμε με πολύ καλούς κι ενδεδειγμένους τρόπους, ώστε να καταφέρουν να διαχειριστούν το άγχος όπως πρέπει και να πάνε παρακάτω. Γιατί από το πένθος ξέρουμε ότι πάντα γεννιέται κάτι καινούριο, αναδομείται η ζωή μας κι αυτό πρέπει να καταφέρουμε να πετύχουμε με τους εφήβους μας.
Ο παράγοντας χρόνου, είναι καθοριστικός στην διαχείριση τέτοιων καταστάσεων. Ναι, αλλά ο κάθε άνθρωπος έχει το δικό του χρόνο. Υπάρχουν όμως σημεία που μας κάνουν να καταλάβουμε ότι τελικά δεν είναι φυσιολογικό αυτό το πένθος, αλλά παθολογικό. Κι αυτό μπορεί να είναι όντως ο εκτεταμένος χρόνος μαζί βέβαια και με κάποια άλλα χαρακτηριστικά. Πάντα όμως μιλάμε κι έχουμε στο μυαλό μας την σχετικότητα των πραγμάτων», κατέληξε.
ΜΑΡΙΖΑ ΨΑΡΑΚΗ
