Κάθε φορά που περπατώ έξω από σπίτια στα οποία ακόμα διατηρείται μέρος από το βοτσαλωτό δάπεδο, σταματώ για να θαυμάσω την τέχνη και την τεχνική. Υπάρχουν δύο μεγάλα σπίτια στην περιοχή της Νομαρχίας, στα οποία αναφέρομαι.
Πρόκειται για ένα είδος μωσαϊκού περασμένων εποχών, το οποίο αποτελεί χαρακτηριστικό στοιχείο της αρχιτεκτονικής κληρονομιάς. Διατηρείται ακόμα σε ελάχιστα σπίτια. Οι τεχνίτες χρησιμοποιούσαν προσεκτικά διαλεγμένα βότσαλα για να σχηματίσουν γεωμετρικά μοτίβα ή παραδοσιακά σχέδια που έδιναν ιδιαίτερο χαρακτήρα στο χώρο. Τα δάπεδα αυτά δεν ήταν μόνο όμορφα, αλλά και λειτουργικά, καθώς κράταγαν δροσιά το καλοκαίρι, εξασφάλιζαν αντιολισθητικότητα και άντεχαν στον χρόνο και στην υγρασία.
Η τεχνική αυτή έχει τις ρίζες της στην αρχαιότητα. Στην Κρήτη, τουλάχιστον από τη 2η χιλιετία π.Χ., έχει βρεθεί δάπεδο διακοσμημένο με μικρά βότσαλα. Σε πολλές περιοχές του Αιγαίου, αυτά τα δάπεδα είναι γνωστά και ως «χοχλάκια» (από το χοχλάδι, το βότσαλο της θάλασσας).
ΛΕΩΝ.Κ.
