Γενέθλια έχει σήμερα η ΑΝΑΤΟΛΗ. Εισέρχεται στο ενενηκοστό πέμπτο χρόνο…
Ενενήντα τέσσερα χρόνια ζωής. Ενενήντα τέσσερα χρόνια ιστορίας. Ενενήντα τέσσερα χρόνια ευθύνης.
Σαν σήμερα, την 25η Μαρτίου 1932, «την ημέραν που εορτάζομεν την Ανάστασιν της Ελλάδος», ο Μιχαήλ Κοζύρης δεν ίδρυσε απλώς μια εφημερίδα. Άναψε μια φλόγα.
Σε έναν κόσμο πληγωμένο. Σε μια Ελλάδα που πάλευε να σταθεί όρθια μετά από πολέμους, απώλειες και ξεριζωμούς. Σε έναν τόπο φτωχό, ξεχασμένο, γεμάτο ανθρώπους του μόχθου που ζητούσαν δικαιοσύνη, φωνή, ελπίδα.
Και εκεί, μέσα στη σιωπή και την ανάγκη, γεννήθηκε η ΑΝΑΤΟΛΗ.
«Προερχόμενη από τον εργαζόμενον λαόν και ανήκουσα αποκλειστικώς εις αυτόν», έγραφε στο πρώτο της φύλλο. Και δεν ήταν λόγια μιας στιγμής. Ήταν όρκος.
Όρκος τιμής. Όρκος ευθύνης. Όρκος πορείας.
Για 94 χρόνια, η ΑΝΑΤΟΛΗ δεν λύγισε. Δεν σιώπησε. Δεν απομακρύνθηκε από τον άνθρωπο.
Περπάτησε σε δύσβατους δρόμους, στάθηκε δίπλα στις αγωνίες, κατέγραψε την αλήθεια, κράτησε ζωντανή τη μνήμη, υπερασπίστηκε το δίκιο. Έγινε η φωνή εκείνων που δεν είχαν φωνή. Το αποτύπωμα μιας κοινωνίας που παλεύει, επιμένει, ελπίζει.
Από τον εικοστό στον εικοστό πρώτο αιώνα, η ίδια φλόγα παραμένει άσβεστη.
Γιατί η ΑΝΑΤΟΛΗ δεν είναι μόνο μια εφημερίδα.
Είναι ιστορία. Είναι μνήμη. Είναι ευθύνη. Είναι ο ίδιος ο τόπος και οι άνθρωποί του.
Και αν άντεξε τόσα χρόνια, είναι γιατί δεν ήταν ποτέ μόνη.
Η δύναμή της είστε εσείς.
Οι άνθρωποι που τη διαβάζουν, τη στηρίζουν, τη νιώθουν δική τους. Οι αναγνώστες που της δίνουν λόγο ύπαρξης. Οι γενιές που μεγάλωσαν μαζί της.
Σας ευχαριστούμε.
Για την εμπιστοσύνη. Για τη στήριξη. Για την κοινή πορεία.
Και συνεχίζουμε.
Με την ίδια πίστη. Με την ίδια ευθύνη. Με την ίδια φλόγα.
