Ένας καλός φίλος μας έστειλε μια φωτογραφία ενός παιδιού να παίζει… τσουρί. Είμαι σίγουρος ότι κανένα από τα νέα παιδιά δεν γνωρίζει τι σημαίνει αυτή η λέξη, αυτό το παιχνίδι των δικών μας παιδικών χρόνων.
Τι ήταν; Ένας κύκλος, λαστιχένιος ή μεταλλικός, με διάμετρο συνήθως 15 έως 25 πόντους, τον οποίο κυλούσαμε στην γη με ένα μεταλλικό ραβδί, η μία άκρη του οποίου ήταν μισός κύκλος, με τον οποίο με ελαφρύ τρέξιμο, σπρώχναμε (ισορροπούσαμε) τη ρόδα. (Τσουρί είναι κάθε τι το κυλινδρικό που ολισθαίνει εύκολα στο έδαφος).
Ωραίες εποχές τις οποίες αναπολώ αλλά… κάθε εποχή έχει και τη δικιά της γοητεία. Είμαι σίγουρος ότι τα σημερινά παιδιά, όταν ενηλικιωθούν, θα διηγούνται: «Θυμάσαι όταν παίζαμε με μια ξύλινη σανίδα με ροδάκια και τη λέγαμε… σκέιτ;»
Βεβαίως δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι παλιότερα στις γειτονιές υπήρχαν χωματόδρομοι και αλάνες όπου παίζαμε χωρίς τους σημερινούς κινδύνους. Εκείνα τα χρόνια δεν είχαμε τα παιχνίδια που κυκλοφορούν σήμερα, οπότε έπρεπε να ανακαλύψουμε τα δικά μας για να περνάμε την ελεύθερη ώρα (τσουρί, παλέτια, γιαλενάκια, κουτσό κ.α.). Σήμερα έχουν αντικατασταθεί από τα… ιντερνετικά. Από τον πρώτο χρόνο της ζωής τους, τα παιδιά είναι κολλημένα μπροστά σε μια οθόνη… Και έτσι αφήνουν και τους γονείς στην ησυχία τους!
Λ.Κ.
