Της Κατερινας Σπυροπουλου
Η κλιματική αλλαγή θέτει σταδιακά νέα δεδομένα στον τουριστικό τομέα παγκοσμίως. Οι επιπτώσεις για τον ελληνικό τουρισμό έχουν γίνει περισσότερο από εμφανείς το 2023, φυσικές καταστροφές, πυρκαγιές, πλημμύρες, υψηλές θερμοκρασίες, που καθορίζουν την επόμενη μέρα και αναδεικνύουν με τον πιο δεικτικό τρόπο τις χρόνιες παθογένειες στο σχεδιασμό μίας στρατηγικής βιώσιμης ανάπτυξης. Στο πλαίσιο αυτό η χάραξη πολιτικής για την διαχείριση ενός τουριστικού προορισμού, όπως ο δήμος Αγίου Νικολάου καθίσταται περισσότερο από ποτέ επιτακτική ανάγκη.
Το τουριστικό προϊόν του δήμου μας βασίζεται μέχρι σήμερα στην λογική του «Ήλιος και Θάλασσα», με την διάρκεια της τουριστικής περιόδου να περιορίζεται στους 6 μήνες το χρόνο. Το μοντέλο αυτό αναμένεται να ανατραπεί με τις περιόδους αιχμής (highseason) να μετατοπίζονται σε άνοιξη και φθινόπωρο αντί το κλασσικό δίμηνο Ιουλίου- Αυγούστου.
Σε αυτή τη λογική η εθνική στρατηγική για τον τουρισμό, όπως ανακοινώθηκε από την αρμόδια υπουργό, εστιάζει στον τουρισμό 365 ημερών και στην βιώσιμη ανάπτυξη.
Αποτελεί λοιπόν ζητούμενο το πώς θα διαχειριστούμε σε τοπικό επίπεδο την καινούρια πραγματικότητα και πως μία «απειλή» (threat) θα μετατραπεί σε «ευκαιρία» (opportunity) για τον δήμο μας.
Οι «μαγικές λέξεις», στρατηγικός σχεδιασμός, αειφόρος ανάπτυξη και προγραμματισμός επιβάλλεται να αποτελέσουν την πυξίδα για την επόμενη κρίσιμη πενταετία.
Εκτός από τις συνέπειες της κλιματικής αλλαγής, δηλ. οι υψηλές θερμοκρασίες, τα έντονα καιρικά φαινόμενα, η διαχείριση φυσικών πόρων (π.χ. νερό), η προστασία υποδομών και ακτών (το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα μας ως προορισμός) χρειάζεται να διαχειριστούμε άμεσα α) την έλλειψη εξειδικευμένου προσωπικού β) την έλλειψη στέγης (κατοικία) και γ) τη νέα κατάσταση, όπως διαμορφώνεται με την μεγάλη επένδυση στα «Πλευρά», το αεροδρόμιο Καστελίου, την ολοκλήρωση του ΒΟΑΚ.
Ο άξονας πάνω στον οποίο θα αναπτυχθεί ο σχεδιασμός μας, εδράζεται στην μείωση της εποχικότητας, στην στήριξη των μικρομεσαίων επιχειρήσεων (καταλύματα, εστίαση, εμπορικά καταστήματα), ενίσχυση των μετακινήσεων (ΚΤΕΛ, αστική συγκοινωνία), αξιοποίηση της ενδοχώρας και σύνδεσή της με τα αστικά κέντρα Αγίου Νικολάου και Νεάπολης προσφέροντας θεματικά τουριστικά πακέτα όλο τον χρόνο (θρησκευτικός, πολιτιστικός, αθλητικός τουρισμός, αγροτουρισμός, διοργάνωση εκδηλώσεων).
Επίσης, θα πρέπει να εκπονηθεί μελέτη φέρουσας ικανότητας (carrying capacity) τουριστικής ανάπτυξης ώστε να προσδιορισθεί ο μέγιστος αριθμός χρηστών που μπορεί να δεχτεί μία τουριστική περιοχή, όπως ο Άγιος Νικόλαος, χωρίς μόνιμη περιβαλλοντική υποβάθμιση καθώς και την ικανότητα της περιοχής να υποστηρίζει δραστηριότητες αναψυχής χωρίς να υποβαθμίζει την εμπειρία των επισκεπτών και την ποιότητα ζωής των κατοίκων της. Για να μπορέσουμε να σχεδιάσουμε αποτελεσματικά και με ρεαλισμό το τουριστικό μας προϊόν με ορίζοντα δεκαετίας, χρειάζεται να γνωρίζουμε τους διαθέσιμους πόρους (φυσικούς, οικονομικούς, ανθρώπινους) και να ενεργοποιήσουμε αντίστοιχες πολιτικές.
Κλείνοντας, θα ήθελα να αναφερθώ στον παράγοντα άνθρωπο. Θεωρώ αυτονόητο ότι πρώτα απ’ όλα θα πρέπει να φροντίσουμε την βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης των μόνιμων κατοίκων και έπειτα του επισκέπτη. Μία αφιλόξενη πόλη, ένας παραμελημένος οικισμός που δεν ανταποκρίνεται στο ελάχιστο στην καθημερινότητα των κατοίκων του, είναι βέβαιο ότι δεν θα προσφέρει και την καλύτερη εμπειρία στον επισκέπτη του. Ένας ελκυστικός προορισμός είναι αυτός που αντικατοπτρίζει τα συναισθήματα του επισκέπτη, είναι αυτός που μπορεί να ικανοποιήσει τις ανάγκες του και να δημιουργήσει θετικές αναφορές στο μέλλον. Μην ξεχνάμε ότι το τουριστικό προϊόν «παράγεται» συνολικά και εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, το κατάλυμα, την μετακίνηση, το φαγητό, αλλά πάνω απ’ όλα τον τόπο και τους ανθρώπους του. Οι ανάγκες του σύγχρονου ταξιδιώτη ταυτίζονται με τις ανάγκες του σύγχρονου πολίτη: ασφάλεια, οικονομία, προσβασιμότητα, υποδομές, κλιματικές συνθήκες- περιβάλλον.
Η ευθύνη αλλά και η υποχρέωση μας είναι η αναγνώριση και η ικανοποίηση αυτών των αναγκών με προγραμματισμό και με όραμα, για μία μελλοντική κοινωνία, όπου ο τουρισμός θα «εργάζεται» γι’ αυτήν και όχι η κοινωνία για τον τουρισμό.
Με εκτίμηση
ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΥ
Υποψήφια Δημοτική Σύμβουλος
«… στην ΠΡΑΞΗ»
