Παρέμβαση του Βουλευτή Λασιθίου του ΣΥΡΙΖΑ Μανόλη Θραψανιώτη στη συζήτηση για το Κοινωνικό Εισόδημα Αλληλεγγύης (ΚΕΑ):
Με την πρόταση που έχει καταθέσει η Δημοκρατική Συμπαράταξη, τίθεται σε συζήτηση ένα θέμα που απασχολεί την ελληνική κοινωνία. Βέβαια, όπως είπε σήμερα και η κυρία Χριστοφιλοπούλου, μετά την ψήφιση του νόμου για το Κοινωνικό Εισόδημα Αλληλεγγύης, χάνει την επικαιρότητα του, χωρίς όμως να χάνει και την ουσία του. Ένα πρόβλημα που επιδεινώθηκε και επιδεινώνεται με την πολιτική των μνημονίων, θύματα αυτών των πολιτικών είναι κυρίως τα παιδιά. Λαμβάνοντας υπόψη ένα διαχρονικά σταθερό όριο φτώχειας, από το 2007 παρατηρείται μια δραματική αύξηση της παιδικής φτώχειας που από το 22,6% το 2008 εκτινάσσεται στο 55,1% το 2014. Επιπλέον, το 2015 σχεδόν ένα στα δύο παιδιά ζούσαν στη χώρα μας σε συνθήκες υλικής αποστέρησης. Φυσικά, υπάρχουν και οι ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, όπως είναι τα ΑμεΑ, οι άνεργοι, οι νέοι, οι πρόσφυγες, οι Ρομά, άτομα τα οποία βρίσκονται στα όρια της ακραίας φτώχειας.
Είναι ένας ασύμμετρα μεγάλος αριθμός αναλογικά με την πληθυσμό της χώρας. Τα όρια της ακραίας φτώχειας κυμαίνονται από τα 178 ευρώ για μονομελές νοικοκυριό με ιδιόκτητη κατοικία και αφορά στην επαρχία και φτάνει στα 870 ευρώ περίπου για 4μελή οικογένεια με ενοίκιο και αφορά στην πρωτεύουσα. Μέσα σε αυτά τα όρια βρίσκονται περίπου 1.500.000 Έλληνες πολίτες, δηλαδή το 14%.
Πράγματι, είναι ένα υψηλό ποσοστό και είναι πολύ εύκολο να συμπεράνει κανείς τι φταίει και κυρίως ποιος φταίει. Κατά τον Αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης και όχι μόνο, στη χθεσινή συζήτηση, για όλα φταίει η Κυβέρνηση ΣΥ.ΡΙΖ.Α. – ΑΝ.ΕΛ., λες και τα προβλήματα προέκυψαν από παρθενογένεση. Ας δούμε λοιπόν, αν είναι έτσι όντως τα πράγματα. Η ακραία φτώχεια πλήττει κυρίως τους νέους, τους άνεργους και τις οικογένειες με κανέναν εργαζόμενο. Η ακραία φτώχεια το 2009 ήταν στο 2% περίπου, το 2011 ανεβαίνει στο 8,9%, το 2013 εκτινάσσεται στο 17, 3%, το 2015 μειώνεται στο 15% και το 2016 στο 13,6%. Υπάρχει μια πτωτική πορεία, χωρίς να σημαίνει ότι είναι θετικό.
Τι φταίει λοιπόν; Φταίει το γεγονός ότι η ανεργία εκτινάχθηκε, από το 7,9%, που ήταν 2008 στο 26,8% του οικονομικού ενεργά πληθυσμού το 2012 και το 2014 στο 27,6%, όπου τη βρήκε η κυβέρνηση. Τώρα είναι στο 23,5% και είναι πολύ ψηλά, είναι το υψηλότερο ποσοστό στην Ε.Ε.
Υπάρχουν, όμως, προϋποθέσεις να υποχωρήσει σε χαμηλότερα επίπεδα και ο στόχος αυτής της κυβέρνησης είναι το 2021 να βρίσκεται στο 11% και αυτό προκύπτει από το γεγονός ότι για πρώτη φορά φέτος τον Απρίλιο δημιουργήθηκαν 92.000 καθαρές μόνιμες θέσεις εργασίας στον ιδιωτικό τομέα.
Επισημαίνεται και είναι σωστό, ότι η ανεργία και κατ’ επέκταση η φτώχεια καταπολεμάται μόνο με τη δημιουργία θέσεων εργασίας, δηλαδή με επενδύσεις.
Αποτελεί ένα ερώτημα, που ίσως είναι ρητορικό: Πόσες άραγε θέσεις εργασίας δημιουργήθηκαν από το 2004, μετά τη λήξη των Ολυμπιακών Αγώνων, μέχρι σήμερα;
Σε αυτά και άλλα πολλά μπορεί ν’ αναφερθεί κανείς για το τι και πώς. Δεν είναι, όμως, αυτό το ζητούμενο. Στο δια ταύτα, όμως, τι γίνεται;
Στην κοινωνική πολιτική που υλοποιεί η κυβέρνηση αναφέρθηκε ο Εισηγητής του ΣΥΡΙΖΑ και αναφέρθηκαν επίσης, και οι Υπουργοί προηγουμένως.
Εκείνο που θέλω να τονίσω, και αναφέρθηκε σ’ αυτό και η Υπουργός, είναι η διαδικασία με την οποία μπορεί να ενταχθεί κάποιος σ’ αυτό το σύστημα. Είναι απλή και ο κάθε πολίτης μπορεί και από το σπίτι του, αλλά και μέσω των δήμων και των ΚΕΠ να μπει στο σύστημα, να ενημερωθεί εάν δικαιούται, ή το ποσό που δικαιούται, αλλά και το πότε μπορεί να ενταχθεί.
Είναι ένα σημαντικό γεγονός αυτό το πληροφορικό σύστημα, γιατί πέρα από τη δυνατότητα που δίνει στον καθένα να μπει, αποκλείει τον ενδιαφερόμενο να καταλήγει στα κομματικά γραφεία και να εξαργυρώνει την αξιοπρέπεια του για να πάρει αυτό το ελάχιστο βοήθημα.
Σήμερα το ΚΕΑ καταβάλλεται, σύμφωνα με τα στοιχεία του Μαΐου, σε 200.000, τα ανέφερε η Υπουργός να μην τα αναφέρω κι εγώ και έχει μια δυναμική. Η κυβέρνηση έχει μια συλλογική αντίληψη για την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης που έπληξε τη χώρα στα χρόνια της μνημονιακής διακυβέρνησης. Δεν περιορίζεται μόνο στο ΚΕΑ, αλλά δημιουργεί ένα σταθερό πλαίσιο και θεσμούς κοινωνικής αλληλεγγύης για την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης, που συμπεριλαμβάνει την ένταξη των πολιτών σε όλα τα προγράμματα υποστήριξης από το ΤΕΒΑ, το κοινωνικό τιμολόγιο της Δ.Ε.Η., μέχρι τα προγράμματα κατάρτισης και εργασίας του ΟΑΕΔ.
Στην ίδια κατεύθυνση είναι και ο νόμος για την πρόσβαση των ανασφάλιστων στο δημόσιο σύστημα υγείας, η πρόσβαση στους βρεφονηπιακούς σταθμούς και τα σχολικά γεύματα. Είναι μια συνολική προσέγγιση με την οποία προσπαθούμε, όχι μόνον να στηρίξουμε τα αόρατα αυτά στρώματα του πληθυσμού, αλλά και να τα επανεντάξουμε στην οικονομική και κοινωνική ζωή.
Κυρίες και κύριοι Βουλευτές, πρέπει άραγε να νιώθουμε ικανοποιημένοι από το γεγονός ότι διαθέτουμε σημαντικά ποσά για την καταπολέμηση της φτώχειας, για να καλύψουμε τις ανασφάλιστους και τα σχολικά γεύματα; Σίγουρα και κατηγορηματικά όχι! Η καταπολέμηση της ανεργίας αντιμετωπίζεται με τη δημιουργία μόνιμων θέσεων εργασίας πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης. Είναι ένας στόχος που μέχρι να επιτευχθεί, η προστασία αυτών των ευάλωτων κοινωνικών ομάδων αποτελεί υποχρέωση της πολιτείας.
