Η 28η Ιανουαρίου 2026 δεν ήταν η ημέρα που η Εκκλησία της Κρήτης εξέλεξε δύο νέους Μητροπολίτες. Ήταν η μέρα που η μνήμη λειτούργησε ως παρόν, η σπορά δεκαετιών βρήκε τον πιο γόνιμο θερισμό της και, κυρίως, αποδείχθηκε περίτρανα πως η ταπείνωση και η συνεργασία είναι οι μόνοι δρόμοι που οδηγούν στο Φως. Για εμάς εδώ στο Λασίθι, η είδηση της παμψηφεί εκλογής του Αρχιμανδρίτη Τίτου Ταμπακάκη στον ιστορικό θρόνο της Μητροπόλεως Κυδωνίας και Αποκορώνου, δεν ήταν μόνο μια χαρούμενη αναγγελία. Ήταν μια βαθιά συναισθηματική δόνηση.
Η σημερινή ημέρα κρύβει μέσα της και μια άλλη, σπουδαία νίκη, ίσως πιο ανθρώπινη και πιο συγκινητική. Είναι η δικαίωση της σχέσης εμπιστοσύνης μεταξύ του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Πέτρας και Χερρονήσου κ. Γερασίμου και του νέου Μητροπολίτη Κυδωνίας κ. Τίτου.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε την ιστορία, ούτε να ωραιοποιούμε καταστάσεις, γιατί τότε χάνουμε την αξία της υπέρβασής τους. Όλοι θυμόμαστε την περίοδο της προηγούμενης εκλογής για την πλήρωση της θέσης του Μητροπολίτη Πέτρας και Χερρονήσου. Τότε, το λαϊκό έρεισμα, η αγάπη του κόσμου εδώ στο Λασίθι, έγερνε φανερά υπέρ του γνωστού και αγαπητού Τίτου. Ο κόσμος τον ήξερε, τον είχε δει να μεγαλώνει, τον ένιωθε δικό του παιδί. Παρ’ όλα αυτά, η Ιερά Σύνοδος εξέλεξε τον κ. Γεράσιμο.
Σε τέτοιες περιπτώσεις, η ανθρώπινη ιστορία είναι γεμάτη από παραδείγματα πικρίας, αποχωρήσεων ή υπόγειων συγκρούσεων. Εδώ όμως, οι δύο αυτοί εκκλησιαστικοί άνδρες παρέδωσαν μαθήματα μεγαλείου. Ξεπέρασαν κάθε πικρία, κάθε ανθρώπινο εγωισμό και συνεργάστηκαν άψογα για το καλό της Εκκλησίας.
Ο Μητροπολίτης Γεράσιμος επέδειξε ηγετική γενναιοδωρία και ευρύτητα πνεύματος. Εμπιστεύθηκε απόλυτα τον Τίτο, διατηρώντας τον στη θέση του Πρωτοσυγκέλλου. Δεν φοβήθηκε τη σύγκριση, δεν άκουσε τις σειρήνες της διχόνοιας. Του έδωσε χώρο, του ανέθεσε ευθύνες, τον τίμησε.
Και από την άλλη, ο Τίτος επέδειξε σπάνια εκκλησιαστική υπακοή και ταπείνωση. Έμεινε δίπλα στον νέο του Ποιμενάρχη, τον στήριξε με όλες του τις δυνάμεις, εργάστηκε αθόρυβα και ουσιαστικά, τιμώντας το σχήμα του και την αποστολή του. Η φράση του στο Μικρό Μήνυμα, όπου ευχαριστεί τον «Σεβασμιώτατο Ποιμενάρχη μου, Μητροπολίτη Πέτρας και Χερρονήσου κύριο Γεράσιμο», ο οποίος «επί δεκαετίες με ποικίλους τρόπους εξεδήλωνε την πατρική του στοργή», δεν είναι λόγια του αέρα. Είναι ο καρπός αυτής της ειλικρινούς και καθαρής σχέσης που δοκιμάστηκε και άντεξε.
Η σημερινή εκλογή του Τίτου στα Χανιά είναι, λοιπόν, μια διπλή δικαίωση. Είναι η ανταμοιβή του Τίτου για την υπομονή και την εργατικότητά του, αλλά είναι και η δικαίωση του Γερασίμου, που βλέπει τον στενό του συνεργάτη, τον άνθρωπο που εμπιστεύθηκε, να ανέρχεται επάξια σε έναν ιστορικό θρόνο. Είναι η απόδειξη ότι όταν η Εκκλησία λειτουργεί με αγάπη και ενότητα, όταν οι ποιμένες βάζουν το «εμείς» πάνω από το «εγώ», το αποτέλεσμα είναι πάντα ευλογημένο.
ΜΙΧΑΛΗΣ ΑΤΣΑΛΑΚΗΣ
