Ο παραλιακός δρόμος της πόλης μας ζωντάνεψε. Το πεζοδρόμιο γέμισε κόσμο! «Φταίει» βεβαίως ο Αύγουστος, αλλά και το άνοιγμα του ξενοδοχείου Inter Continental.
Την περασμένη Κυριακή ο δρόμος μου θύμισε περασμένες εποχές…εποχές νυφοπάζαρου! Μου θύμισε ακόμα την εποχή έξαρσης… covid, όταν στέλναμε μήνυμα για να πάρουμε… άδεια να περπατήσουμε! Ανακαλώ και μοιάζει απίστευτο ό,τι βιώσαμε.
Στις όσες ωραίες αναμνήσεις του Στέλιου Πεδιαδίτη διαβάσαμε στην Κυριακάτικη ΑΝΑΤΟΛΗ, εμείς θα προσθέσουμε και τον Καραγκιόζη. Αναφέρομαι στην δεκαετία του ’50 και η παράσταση γινόταν στον παραλιακό δρόμο, στο πεζοδρόμιο του σπιτιού του κ. Πεδιαδίτη, στο ισόγειο του οποίου υπήρχε το κέντρο «Ζέφυρος». Θυμάμαι τους πάγκους που είχαν στηθεί κατά μήκος του πεζοδρομίου, για να καθόμαστε εμείς οι θεατές, τα παιδιά της πόλης. Δύσκολο να περιγραφτεί η ευχαρίστησή μας!
Άλλη ανάμνηση του Παραλιακού, λίγο αργότερα, είναι ο πρώτος ραδιοφωνικός σταθμός που λειτουργούσε στην πόλη μας, στο σπίτι που υπήρχε τότε πάνω από το φαρμακείο της Νατάσσας. Η εκπομπή ήταν στα Μεσαία Κύματα και ο ήχος ήταν «καμπάνα», σε αντίθεση με άλλους ραδιοφωνικούς σταθμούς, που, λόγω θέσης της πόλης μας, ήταν γεμάτοι παράσιτα!
Έχω κι άλλες αναμνήσεις! Το αγγειοπλαστείο (τσικαλαριό) του Γερωνυμάκη, εκεί που σήμερα είναι το Niko Seaside Resort… τα μπάνια που κάναμε στον παραλιακό, λίγο μετά το γραφείο ταξιδιών Byron… την ταβέρνα «Γλάρος» του Κονταξάκη, εκεί που είναι σήμερα το μπαρ Aquarius… τί να πρωτοθυμηθώ!
ΛΕΩΝ. Κ.
