Το έναυσμα για το παρόν άρθρο μας το έδωσαν δυο αναγνώστριές μας. Πρόσφατα η ΑΝΑΤΟΛΗ με δημοσιεύματά της αναφέρθηκε στην εξέλιξη των θανατηφόρων τροχαίων ατυχημάτων από το 2015 έως και το 2025 εστιάζοντας στο Νομό Λασιθίου. Παράλληλα, λίγες ημέρες πριν γνωστοποιήσαμε το θλιβερό δυστύχημα που σημειώθηκε στην Σητεία που είχε ως αποτέλεσμα τον θανάσιμο τραυματισμό ενός 16χρονου αγοριού. Διαβάζοντας αυτά τα άρθρα, δύο αναγνώστριές μας τηλεφώνησαν στην ΑΝΑΤΟΛΗ για να μας παρακινήσουν να γράψουμε το παρόν. Προτίμησαν να κρατήσουν την ανωνυμία τους και είχαν ως βασικό τους σκοπό να ευαισθητοποιήσουν τους αναγνώστες μας. Παρακάτω θα διαβάσετε δύο συγκλονιστικές μαρτυρίες ζωής.
Γολγοθάς
Ο γιος μιας εκ των δύο αναγνωστριών που μας τηλεφώνησαν, πριν από αρκετά χρόνια ενεπλάκη σε ένα τροχαίο ατύχημα με την μηχανή του. Είχε ως αποτέλεσμα να τραυματιστεί σοβαρά και να χρειαστεί να διασωληνωθεί στην Εντατική, όπου και έμεινε για αρκετές ημέρες. Η μητέρα του, από τότε δεν μπόρεσε ποτέ να ξεχάσει όλα όσα βίωσε και συνεχίζει να βιώνει μέχρι και σήμερα, καθώς όπως μας εκμυστηρεύτηκε «αυτός ο Γολγοθάς δεν τελειώνει ποτέ!» Μας περιέγραψε όσα βίωσε και επιδίωκε, μέσα από όλη την περιγραφή της, να παρακινήσει τους οδηγούς να μην καταναλώνουν μεγάλες ποσότητες αλκοόλ και να είναι προσεκτικοί. Όπως υπογράμμισε, στο τέλος της διαδρομής το μόνο που μετρά είναι να γυρνάμε όλοι στα σπίτια μας με ασφάλεια.
Μας μίλησε για εκείνο το πρώτο τηλεφώνημα που την έκανε να παγώσει, όταν την ειδοποίησαν ότι ο γιος της έχει χτυπήσει σοβαρά με τη μηχανή. Δεν της είπαν λεπτομέρειες για την κατάστασή του, αν και εκείνη από τα πρώτα λόγια αισθάνθηκε το χρόνο να παγώνει.
Μας μίλησε για τα μισόλογα των γιατρών, που δεν έδιναν ελπίδες και μας περιέγραφε συγκινημένη την προσμονή της, κάθε μέρα να ακούσει κάτι θετικό για το παιδί της για να πάρει ελπίδα. Ο γιος της παρέμενε διασωληνωμένος και έδειχνε πως δεν είχε επαφή με το περιβάλλον, η ίδια όμως παρέμενε μέρα-νύχτα στο διάδρομο του νοσοκομείου, περιμένοντας να ξυπνήσει και να δείξει σημάδια βελτίωσης. Για να ξεχνιέται το μυαλό της, μετρούσε τα βήματά της, ήξερε πόσα βήματα είναι ο διάδρομος, πόσα βήματα χρειάζεται να κάνει για να βγει προς τα έξω, πόσα βήματα είναι μέχρι το κυλικείο…είχε μετρήσει τα πάντα. Αρνιόταν να πιστέψει ότι ο γιος της από την μια στιγμή στην άλλη, βρέθηκε διασωληνωμένος στο κρεβάτι του νοσοκομείου και δεν μπορούσε να της μιλήσει. Κρατούσε ένα σημειωματάριο, γράφοντας του κάθε μέρα όλα όσα γινόντουσαν και ελπίζοντας, ο γιος της να το ξεπεράσει και να μπορέσει να τα διαβάσει μόνος του…
Μας μίλησε όμως και για τις ευθύνες και τις τύψεις που αισθανόταν. Κατηγορούσε τον εαυτό της που τον βοήθησε να αγοράσει μηχανή και αισθανόταν πως και η ίδια είχε μερίδιο ευθύνης.
Ο γιος της τα κατάφερε, ξεπέρασε τον κίνδυνο, αποσωληνώθηκε, βγήκε από την Εντατική και τώρα πλέον-μετά από χρόνια- χαίρει άκρας υγείας.
Η μητέρα του όμως, εξακολουθεί να ανησυχεί, να αγχώνεται όταν βγαίνει ο γιος της και φυσικά…να φοβάται κάθε φορά που θα δει να την καλεί άγνωστος αριθμός καθώς αισθάνεται ότι κάτι δυσάρεστο, θα ακούσει.
Απώλεια και πόνος
Η άλλη ιστορία αφορά ένα δυστύχημα που έγινε με αυτοκίνητο. Δύο φίλοι μετά το σχόλασμα από την εργασία τους, μπήκαν στο αυτοκίνητο ενός τρίτου από την παρέα για να επιστρέψουν ο κάθε ένας στο σπίτι του. Ένα άλλο όχημα, από την αντίθετη κατεύθυνση, έχασε τον έλεγχο και έπεσε πάνω τους. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να χάσει σχεδόν απευθείας την ζωή του ο ένας από τους δύο φίλους και να βυθιστεί τόσο άδικα μια οικογένεια στο πένθος.
Η μητέρα του παιδιού που έχασε την ζωή του, μοιράστηκε την ιστορία της μαζί μας. Η ίδια στάθηκε ιδιαίτερα στον τρόπο με τον οποίο έγινε το δυστύχημα ενώ μας μίλησε και για το μετά. Πέρα λοιπόν από την ξαφνική και τόσο άδικη απώλεια του παιδιού της είχε να διαχειριστεί και τον περίγυρό της. Για την ίδια ήταν αβάσταχτο όλο αυτό που περνούσε με τον χαμό του παιδιού της ενώ διαπίστωσε ποιοι τελικά ήταν πραγματικά δίπλα της. Περιέγραψε ότι βρέθηκαν δίπλα της άτομα που την προσέγγιζαν με λύπηση και στεναχώρια ενώ από όπου και αν περνούσε άκουγε σχόλια όπως «η κακομοίρα», «πόσο άτυχη», «σε λυπάμαι, δεν θα άντεχα να μου συμβεί» και πολλά ακόμη. Εκείνη διατηρούσε κατάστημα, σε έναν άλλο γειτονικό νομό, που μετά από το θλιβερό συμβάν αναγκάστηκε να το κλείσει, να αφήσει το σπίτι της και να μετακομίσει στον Νομό μας. Δεν μπορούσε να ζει άλλο εκεί, όλα της θύμιζαν το παιδί της. Μας περιέγραψε πως για αρκετό διάστημα δεν μπορούσε να κοιμηθεί, έβλεπε εφιάλτες και σηκωνόταν το βράδυ και πήγαινε στο νεκροταφείο. Δεν μπορούσε να πιστέψει ότι ο μοναχογιός της χάθηκε τόσο άδικα. Δεν άντεχε να βλέπει την λύπηση και τα μάτια του κόσμου πάνω της. Είχε κλείσει την τηλεόραση γιατί δεν μπορούσε να μαθαίνει για τροχαία δυστυχήματα γιατί μέσα της ξυπνούσαν αναμνήσεις. Ακόμη και τώρα μετά από πολλά χρόνια, προσπαθώντας να τα αφήσει όλα πίσω της, πάντα όπως είπε μαθαίνοντας μια τέτοια είδηση, το μυαλό της πηγαίνει στο δικό της παιδί αλλά και στην μητέρα κάθε παιδιού που έχει εμπλακεί σε τροχαίο.
Το μήνυμα
Αυτές οι δύο ιστορίες ζωής σημάδεψαν δυο οικογένειες. Ακόμη μέχρι σήμερα παραμένουν ανοικτές πληγές που δεν κλείνουν.
Αποτελούν όμως τρανταχτά παραδείγματα δύναμης οι αναγνώστριες αυτές που μοιράζονται τις ιστορίες τους θέλοντας να δώσουν κουράγιο στις οικογένειες που βιώνουν κάτι ανάλογο και να παρακινήσουν όλους εμάς που διαβάζουμε το συγκεκριμένο άρθρο να είμαστε προσεκτικοί και να μην κάνουμε απερισκεψίες, καθώς το παραμικρό λάθος μπορεί να στοιχίσει την ζωή μας ή κάποιου συνανθρώπου μας…
ΣΟΦΙΑ ΣΦΑΚΙΑΝΑΚΗ
