Δεκατέσσερα χρόνια μετά την αποχώρησή του από τον Παναθηναϊκό και έπειτα από μία πολυτάραχη και απαιτητική διαδρομή στην κορυφή του ευρωπαϊκού μπάσκετ, ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς επιστρέφει στο ΟΑΚΑ. Η ανακοίνωση της συμφωνίας του με το «τριφύλλι» επιβεβαίωσε τις πληροφορίες των τελευταίων ημερών και επαναφέρει στον «πράσινο» πάγκο τον προπονητή που ταυτίστηκε όσο κανείς άλλος με τις μεγαλύτερες επιτυχίες στην ιστορία του συλλόγου.
του ΘΟΔΩΡΗ ΨΩΜΑ στο ΑΠΕ-ΜΠΕ
Για τον Παναθηναϊκό, η επιστροφή του Σέρβου τεχνικού δεν αποτελεί απλώς μία αλλαγή προπονητή. Είναι η επανασύνδεση με μία ολόκληρη εποχή. Με τα χρόνια που μετέτρεψαν τον σύλλογο από μία μεγάλη ελληνική ομάδα σε μία από τις μεγαλύτερες δυνάμεις του ευρωπαϊκού μπάσκετ.
Όταν ο Ομπράντοβιτς ανέλαβε τον Παναθηναϊκό το καλοκαίρι του 1999, είχε ήδη κατακτήσει τρεις Euroleague με τρεις διαφορετικούς συλλόγους. Λίγοι, όμως, μπορούσαν να προβλέψουν ότι η συνεργασία του με τους «πράσινους» θα εξελισσόταν σε μία από τις πιο επιτυχημένες σχέσεις που γνώρισε ποτέ το ευρωπαϊκό μπάσκετ.
Στα δεκατρία χρόνια της πρώτης του θητείας κατέκτησε πέντε Euroleague (2000, 2002, 2007, 2009, 2011), έντεκα πρωταθλήματα Ελλάδας, επτά Κύπελλα Ελλάδας και δημιούργησε μια ομάδα-σύμβολο για ολόκληρη την ήπειρο. Υπό την καθοδήγησή του, ο Παναθηναϊκός δεν αρκέστηκε στις διακρίσεις. Καθιέρωσε μια κουλτούρα νικητή που επέτρεψε στον σύλλογο να παραμένει επί σειρά ετών στην κορυφή της Ευρώπης.
Η συνεργασία του με προσωπικότητες όπως ο Δημήτρης Διαμαντίδης, ο Φραγκίσκος Αλβέρτης, ο Μάικ Μπατίστ, ο Σαρούνας Γιασικεβίτσιους, ο Νίκολα Πέκοβιτς και δεκάδες ακόμη κορυφαίους αθλητές δημιούργησε ομάδες που θεωρούνται μέχρι σήμερα σημείο αναφοράς στην ιστορία της Ευρωλίγκας.
Το καλοκαίρι του 2012 ο κύκλος έκλεισε. Η οικονομική κρίση, οι αλλαγές στο ελληνικό μπάσκετ και η απόφαση της οικογένειας Γιαννακόπουλου να περιορίσει το μπάτζετ οδήγησαν στο διαζύγιο. Η αποχώρησή του από το ΟΑΚΑ είχε έντονα συναισθηματικό χαρακτήρα και για πολλούς έμοιαζε τότε οριστική.
Ακολούθησε η μετακίνησή του στη Φενέρμπαχτσε, όπου δημιούργησε ακόμη μία ευρωπαϊκή υπερδύναμη. Οδήγησε την τουρκική ομάδα σε διαδοχικές παρουσίες σε Final Four και το 2017 κατέκτησε την πρώτη Euroleague της ιστορίας της, προσθέτοντας ακόμη ένα τρόπαιο στη συλλογή του.
Το 2021 πήρε ίσως τη δυσκολότερη απόφαση της καριέρας του. Επέστρεψε στην Παρτιζάν, τον σύλλογο όπου ξεκίνησε ως παίκτης και αργότερα ως προπονητής. Η επιστροφή του είχε περισσότερο χαρακτήρα αποστολής παρά επαγγελματικής επιλογής. Στόχος του ήταν να επαναφέρει την ιστορική ομάδα της Σερβίας στην ελίτ της Ευρώπης.
Σε μεγάλο βαθμό το κατάφερε…
Η Παρτιζάν επέστρεψε στην Euroleague, αναζωπύρωσε το ενδιαφέρον του κόσμου, γέμισε ξανά την Stark Arena και μετατράπηκε σε μία από τις πιο ανταγωνιστικές ομάδες της διοργάνωσης. Ωστόσο, το μεγάλο όνειρο δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ.
Παρά τις υψηλές προσδοκίες και τις σημαντικές επενδύσεις, ο Ομπράντοβιτς δεν κατάφερε να οδηγήσει την Παρτιζάν στην κατάκτηση της Euroleague. Το πλησιέστερο σημείο ήταν η εντυπωσιακή πορεία της περιόδου 2022-23, όταν η σερβική ομάδα βρέθηκε μία νίκη μακριά από το Final Four, έχοντας αποκτήσει προβάδισμα 2-0 απέναντι στη Ρεάλ Μαδρίτης στα πλέι οφ. Η σειρά όμως εξελίχθηκε δραματικά, η Ρεάλ ανέτρεψε την κατάσταση και η Παρτιζάν αποκλείστηκε με 3-2, χάνοντας μία ιστορική ευκαιρία να επιστρέψει στην τελική φάση της διοργάνωσης.
Έκτοτε, παρά τις συνεχείς προσπάθειες, η πολυπόθητη επιστροφή στην κορυφή δεν ήρθε ποτέ. Για έναν προπονητή που έχει κατακτήσει εννέα φορές την Euroleague, η αποτυχία να οδηγήσει την ομάδα της καρδιάς του σε ένα ακόμη ευρωπαϊκό τρόπαιο αποτέλεσε ίσως τη μεγαλύτερη ανολοκλήρωτη πρόκληση της τελευταίας περιόδου της καριέρας του.
Το τέλος της συνεργασίας του με την Παρτιζάν αποδείχθηκε εξίσου ηχηρό
Τον Νοέμβριο του 2025 υπέβαλε την παραίτησή του, αναλαμβάνοντας δημόσια την ευθύνη για την αγωνιστική πορεία της ομάδας. Αρχικά η διοίκηση επιχείρησε να τον μεταπείσει, ενώ χιλιάδες φίλαθλοι συγκεντρώθηκαν στους δρόμους του Βελιγραδίου και στο αεροδρόμιο ζητώντας του να παραμείνει.
Ωστόσο, όσο περνούσαν οι ημέρες γινόταν σαφές ότι το πρόβλημα δεν περιοριζόταν στα αποτελέσματα. Σερβικά δημοσιεύματα έκαναν λόγο για σοβαρές διαφωνίες σχετικά με τη λειτουργία του συλλόγου, τον αγωνιστικό σχεδιασμό και τη διαδικασία λήψης αποφάσεων. Ο ίδιος, χωρίς να κατονομάσει πρόσωπα, μίλησε δημόσια για «μη φυσιολογικές καταστάσεις» και για συνθήκες που δεν του επέτρεπαν να συνεχίσει το έργο του με τον τρόπο που θεωρούσε σωστό.
Η παραίτησή του έγινε τελικά αποδεκτή και έκλεισε έναν κύκλο που είχε ξεκινήσει με τεράστιες προσδοκίες και έντονο συναισθηματικό φορτίο. Για πολλούς αναλυτές, το διαζύγιο με την Παρτιζάν υπήρξε ένα από τα πιο επεισοδιακά και πολυσυζητημένα γεγονότα του ευρωπαϊκού μπάσκετ τα τελευταία χρόνια.
Από τη στιγμή της αποχώρησής του, το όνομά του συνδέθηκε με αρκετούς κορυφαίους συλλόγους. Ωστόσο, όσο πλησίαζε το φετινό καλοκαίρι, οι πληροφορίες συνέκλιναν σε μία κατεύθυνση: την επιστροφή στον Παναθηναϊκό.
Οι επαφές με τη διοίκηση των «πρασίνων» εντάθηκαν μετά το τέλος της σεζόν και ολοκληρώθηκαν με τη σημερινή συμφωνία. Σε μια περίοδο όπου ο Παναθηναϊκός αναζητούσε μια νέα αφετηρία και μια ισχυρή προσωπικότητα για να επαναφέρει την ομάδα στην κορυφή της Ευρώπης, η επιλογή του Ομπράντοβιτς έμοιαζε σχεδόν φυσική.
Στα 66 του χρόνια, ο Σέρβος παραμένει ο πολυνίκης προπονητής στην ιστορία της Ευρωλίγκας με εννέα κατακτήσεις, έχοντας γράψει τη δική του ξεχωριστή ιστορία με την Παρτιζάν, τη Μπανταλόνα, τη Ρεάλ Μαδρίτης, τον Παναθηναϊκό και τη Φενέρμπαχτσε. Περισσότερο όμως από τους τίτλους, η μεγαλύτερη κληρονομιά του βρίσκεται στον τρόπο με τον οποίο επηρέασε γενιές παικτών και προπονητών, καθιερώνοντας ένα πρότυπο ηγεσίας που σπάνια συναντάται στον επαγγελματικό αθλητισμό.
Για τους φίλους του Παναθηναϊκού, η σημερινή ημέρα έχει αναπόφευκτα κάτι από το βάρος της ιστορίας. Ο άνθρωπος που συνέδεσε το όνομά του με τις πιο λαμπρές βραδιές του συλλόγου επιστρέφει εκεί όπου γνώρισε τη μεγαλύτερη αναγνώριση της καριέρας του.
Δεκατέσσερα χρόνια μετά το αντίο του από το ΟΑΚΑ, ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς γυρίζει στο μέρος όπου δημιούργησε τον μεγαλύτερο μύθο της προπονητικής του διαδρομής. Και σε έναν σύλλογο που έμαθε να μετρά τις επιτυχίες του μέσα από τις δικές του ομάδες, η επιστροφή αυτή μοιάζει με την επανένωση δύο παράλληλων ιστοριών που ποτέ δεν έπαψαν πραγματικά να συνδέονται.
