Το διάσημο Peaks of the Balkans, ένα κυκλικό μονοπάτι 192 χιλιομέτρων που διασχίζει την βόρεια Αλβανία, το Κόσοβο και το Μαυροβούνιο κυκλώνοντας την οροσειρά στα σύνορα των χωρών αυτών, γνωστή ως «Βαλκανικές Άλπεις» ή στην γλώσσα των ντόπιων «Καταραμένα Βουνά», περπάτησε ομάδα Κρητών Ορειβατών με επικεφαλής τον Ε.Ο.Σ. Ρεθύμνου και μέλη του Ε.Ο.Σ. Ηρακλείου και του Ορειβατικού Συλλόγου Αγίου Νικολάου το πρώτο δεκαήμερο του Ιούλη.
Ημερολόγιο της πορείας
«Θα πας σε μέρος που λέγεται ‘Καταραμένα Όρη’; Εγώ στη θέση σου θα το σκεπτόμουνα!» είπανε χαριτολογώντας κάποιοι φίλοι λίγο πριν την αναχώρηση της ολιγομελούς μας ομάδας. «Το ξέρεις ότι τις δύο απ’ αυτές τις χώρες δεν τις έχει αναγνωρίσει η Ελλάδα; Δεν θα μας συμπαθούν ιδιαίτερα! Αλλά κι η Αλβανία ασφαλής χώρα δεν είναι, ξέρεις πως κλέβουν ε;», είπε κι ένας συνάδελφος! Και τι για συμμορίες που θα μας απαγάγουν να ζητήσουν λύτρα, αρκούδες και οχιές στα μονοπάτια, τηλέφωνα που δεν πιάνουν κι αν συμβεί κάτι κλπ κλπ.
Όμως στο αεροδρόμιο του Ηρακλείου περιμένοντας την πτήση για Τίρανα κοιτάζω τους συντρόφους μου για τις επόμενες δέκα μέρες: ανάμεσά τους μερικοί/κες απ’ τα κορυφαία ονόματα της κρητικής ορειβασίας, έχουν ήδη κατεβάσει χάρτες, ξέρουν χιλιόμετρα, υψομετρικές, τον καιρό των επόμενων ημερών στην περιοχή. Ο αρχηγός έχει φροντίσει να κλείσει έναν-έναν τους ξενώνες της διάσχισης (όχι τόσο εύκολη δουλειά να αλλάζεις κατάλυμα κάθε βράδυ), έχει στείλει λίστα με τα απαραίτητα, έχει μεριμνήσει για τα διασυνοριακά έγγραφα, είναι καλά διαβασμένος για την περιοχή: έχει σκεφτεί τη σίτισή μας (πρωινό, βραδινό κι ένα lunchbox για τον καθένα στην πορεία από τους ξενώνες), ξέρει που θα βρούμε νερό στη διαδρομή, ξέρει και πληροφορίες για τα μέρη, απ’ τα οποία θα περάσουμε. Και πάνω απ’ όλα με την εγγύηση του Ε.Ο.Σ. Ρεθύμνου, ορειβατικού συλλόγου που τολμά αμιγώς ορειβατικές εξορμήσεις, χωρίς εκπτώσεις, με πολύ καλή οργάνωση που βασίζεται κυρίως στο μεράκι των διοργανωτών. Με τέτοιες σκέψεις απλώς αφήνομαι να απολαύσω το ταξίδι!!!
Δύο ώρες η πτήση ως τα Τίρανα και τέσσερεις με μισθωμένο βανάκι ως το Theth, πόλη της βόρειας Αλβανίας κοντά στα σύνορα με Μαυροβούνιο κι έδρα των εξορμήσεων για τα «Καταραμένα Βουνά». Φτάνουμε νύχτα, τρώμε και την πέφτουμε αμέσως. Οι επόμενες μέρες χρειάζονται όλη μας την ενέργεια.
Νωρίς το πρωί της επόμενης συνειδητοποιώ το μεγαλείο της φύσης γύρω μου: βρίσκομαι σε μια βαθιά καταπράσινη κοιλάδα με σκόρπια παραδοσιακά σπίτια (τα περισσότερα τουριστικά καταλύματα τώρα πια) περικυκλωμένη από θεόρατα βουνά, που προκαλούν δέος! Η περιπέτεια τώρα αρχίζει!
1η ημέρα διάσχισης: Από Theth για Valbona (Β. Αλβανία)- 10,5 χλμ και 860 Υ.Δ.*
Κόβουμε λίγο απ’ τον δρόμο που είναι κοίτη ξεροπόταμου με κροκάλες, αφού έχουμε τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσουμε το μικρό βανάκι του ξενώνα, ώστε να κρατήσουμε δύναμη για τη συνέχεια. Η πορεία είναι πολύ όμορφη μέσα από δάση από οξιά και πεύκο και ξέφωτα με θέα στα βουνά και την κοιλάδα. Είναι επίσης πολύ δημοφιλής ειδικά στη νεολαία. Στο δρόμο υπάρχουν κανα-δυο καλαίσθητα σαλέ – καφετέριες. Όταν φτάνουμε στο ψηλότερο σημείο της διαδρομής το περίφημο Valbona–pass, δηλαδή το στενό ορεινό πέρασμα για να περάσουμε από τη μια κοιλάδα στην άλλη, γίνεται το αδιαχώρητο. Ανεβαίνουμε στο πιο ψηλό σημείο στα 1.800 μέτρα, που προσφέρει πανοραμική θέα για λίγη ησυχία.
Στην κατηφορική διαδρομή προς την κοιλάδα της Βαλμπόνα τα πράγματα είναι πιο ήσυχα. Λίγους συναντάμε κι αυτοί “ταγμένοι” ορειβάτες σαν κι εμάς. Εδώ θα σταματήσουμε στο πρώτο απ’ τα πολλά υποτυπώδη παλιά μαντριά-καφετέριες, που προσφέρουν τα απολύτως βασικά: καφέ, μπίρα κι αναψυκτικά, από κατοίκους της περιοχής, που θέλουν να βγάλουν ένα χαρτζιλίκι. Με το που φτάνουμε στο Guesthouse (όμορφο ξύλινο παραδοσιακό σπιτάκι, όπως όλα της περιοχής) ξεσπά και η μπόρα, που μας κυνηγούσε από το πρωί. Στερημένοι από τη βροχή εμείς οι Κρητικοί την απολαμβάνουμε κάτω από την πέργκολα με ένα μπουκάλι μπίρα (Peja ή Corca παίζει πολύ στην περιοχή). Πρώτη δοκιμασία έλαβε τέλος!
2η μέρα διάσχισης: Από Valbona προς Cerem (Β. Αλβανία) – 17 χλμ και 1300 Υ.Δ.*
Κοιτάζοντας την κοιλάδα της Βαλμπόνα πρωί πρωί σκέφτομαι ότι είναι ισάξια ίσως και πιο εντυπωσιακή από του Theth. Θεωρείται Εθνικός Δρυμός, γνωστός και ως το «Διαμάντι των Αλβανικών Άλπεων», 80 τετραγωνικά χιλιόμετρα προστατευόμενης άγριας φύσης και περιβάλλεται από τις πιο ψηλές και απόκρημνες κορυφές, με κυριότερη τη Maja Jezercë (2.694 μέτρα). Φιλοξενεί μεγάλα θηλαστικά που έχουν εξαφανιστεί από άλλα μέρη της Ευρώπης, όπως η καφέ αρκούδα, ο γκρίζος λύκος, ο αγριόγατος, το αγριοκάτσικο και το ζαρκάδι. Είναι σημαντικός βιότοπος για τον χρυσαετό (το εθνικό σύμβολο της Αλβανίας). Εμείς βέβαια δεν είδαμε κανένα από αυτά, όμως από φυτά και βότανα το τοπίο είναι πολύ πλούσιο! Όσον αφορά τον ανθρωπογενή παράγοντα, επειδή τα μέρη αυτά χρησιμοποιούνταν μόνο το καλοκαίρι ως κτηνοτροφικές κατοικίες, τα σπίτια είναι σκόρπια εδώ κι εκεί σε μικρούς οικισμούς με χαρακτηριστικό τους τις ξύλινες στέγες με πολύ μεγάλη κλίση για τις βαριές χιονοπτώσεις του χειμώνα.
Για τη συγκεκριμένη διαδρομή προτιμήσαμε εναλλακτική πορεία, πιο ορεινή και λιγότερο επισκέψιμη, που μας αντάμειψε με την ωραία θέα, τα φανταστικά αγριολούλουδα, το άγριο τοπίο και τις χιονούρες που συναντούσαμε αρκετά συχνά. Με την συνήθη για την περιοχή απογευματινή μπόρα να μας κυνηγάει, αλλά να μη μας φτάνει, φτάνουμε στον ξενώνα μας στο Cerem. «Όσο πιο μακριά από τον πολιτισμό τόσο πιο αυθεντικά είναι τα πάντα» σκέφτομαι, καθώς κάθομαι να απολαύσω το φαγητό φτιαγμένο από την οικογένεια του Κουιτίμ: τη σούπα πάντα πρώτο πιάτο (φασολάδα ή λαχανόσουπα με ζωμό), το κρέας (κοτόπουλο ή μοσχάρι), σαλάτες και λαχανικά ψητά, απαραίτητο το τουρσί (πιπεριές και ντομάτες πράσινες!), πίτες (σαν τις δικές μας ή με καλαμποκάλευρο), χωριάτικά λουκάνικα (τα έβγαλε και στο πρωινό!!!) κλπ. Το πρωί ευχαριστώ με ευγνωμοσύνη τη γιαγιά με το τσεμπέρι που είδα ότι μαγειρεύει στην κουζίνα κι αυτή με χαμόγελο μου ανταποδίδει τον χαιρετισμό. Απλοί άνθρωποι κι εγκάρδιοι, δεν ξέρουν αγγλικά οι περισσότεροι, αλλά η συνεννόηση γίνεται πάντα, όπως γινόταν και στους παλιούς καλούς καιρούς.
Τώρα στα ορειβατικά το Τσερέμ είναι η ιδανική αφετηρία για την ανάβαση στη Zia Kollata (2.534 μ.), το επίσημα υψηλότερο σημείο του Μαυροβουνίου, που βρίσκεται ακριβώς πάνω στη συνοριακή γραμμή
3η ημέρα διάσχισης: Από το Cerem προς το Ντομπερντόλ (Dobërdol) της Αλβανίας – 17,5 χλμ και 1100 Υ.Δ.*
Η πεζοπορική διαδρομή από το Τσερέμ προς το αλπικό χωριό Ντομπερντόλ θεωρείται από τις πιο όμορφες και άγριες ολόκληρου του Peaks of the Balkans, περνώντας μέσα από το προστατευόμενο Gashi Valley. Επίσης ίσως η πιο αυθεντική λόγω της απομόνωσής της. Δεν υπάρχει οδικό δίκτυο με άσφαλτο, παρά μόνο κακοτράχαλοι χωματόδρομοι για οχήματα 4×4. Οι προμήθειες μεταφέρονται συχνά με άλογα. Περνώντας από πυκνά υγρά δάση ή τραβερσάροντας βουνοπλαγιές, διασχίζοντας λιβάδια με βοσκοτόπια, το τοπίο είναι εξαιρετικό. Στην πορεία περνάμε από καταλύματα, όπου οικογένειες φαίνεται να έχουν φρεσκο-εγκατασταθεί για το καλοκαίρι, φτιάχνουν τα σπίτια, καθαρίζουν το έδαφος από αγριόχορτα για να πιάσουν κήπο, στερεώνουν το μπουρί της σόμπας. Κοπάδια με αγελάδες που βόσκουν αμέριμνες, αλλά και άλογα και μουλάρια για τις μεταφορές. Σχεδόν σε κάθε τέτοια κατοικία υπάρχει η πινακίδα «Μπίρα- Καφέ» για τους περαστικούς ορειβάτες. Σταματάμε σε κάποια απ’ αυτά. Είναι νοικοκυρεμένα, καθαρά και φιλόξενα.
Ώσπου φαίνεται το Ντομπερντόλ από μακριά: είναι ο πιο απομονωμένος οικισμός στις Αλβανικές Άλπεις, σε υψόμετρο περίπου 1.740 μέτρων. Στην ουσία μια αλπική κοιλάδα με ξύλινες και πέτρινες καλύβες βοσκών, κατοικημένη μόνο τους καλοκαιρινούς μήνες. Εδώ δεν υπάρχει σήμα κινητής τηλεφωνίας, ίντερνετ μόνο δορυφορικό για λίγη ώρα στους ξενώνες, ούτε ηλεκτρικό ρεύμα, παρά μόνο λίγα ηλιακά πάνελ. Οι ξενώνες προσφέρουν τα πολύ βασικά (κάπου να κουρνιάσεις τη νύχτα, εξωτερικές κοινόχρηστες τουαλέτες). Το φαγητό το ίδιο. Εδώ φάγαμε για πρωινό «Mazë e Zier» ένα πολύ παραδοσιακό, βαρύ πιάτο από βρασμένη κρέμα γάλακτος και καλαμποκάλευρο (κάτι σαν τη στάκα), εξαιρετικά δυναμωτικό, που δεν άρεσε όμως σε όλους.
4η ημέρα διάσχισης: Από το Ντομπερντόλ (Αλβανία) προς το Μιλίσεβιτς (Milishevc) στο Κόσοβο – 22 χλμ και 1000 Υ.Δ.*
Στη συνέχεια κατηφορίζουμε σε κοιλάδα με γραφικά χωριά, γελάδια και σπιτάκια με σοφίτες. Μετά από έναν άχαρο χωματόδρομο θα ανηφορίσουμε ως τον ξενώνα μας, λίγο έξω απ’ το Μιλίσεβιτς. Είναι απ’ τους πρώτους που συνδέθηκαν στο δίκτυο του Peaks of the Balkans και αν και χρειάζεται κάποια μαστορέματα είναι σαφώς σε καλύτερο επίπεδο απ’ τον προηγούμενο και το φαγητό καταπληκτικό και πιο «ευρωπαϊκό». Το δίκτυο μονοπατιών περιλαμβάνει άλλες δύο ημέρες στο Κόσοβο, όμως λόγω έλλειψης χρόνου εμείς θα τις ‘κόψουμε’.
Για την ιστορία το Μιλίσεβιτς συνδέεται με την πόλη Πέγια (Peja) του Κοσόβου, απ’ όπου κι η ομώνυμη μπίρα, που πίναμε παντού. Διαδρομή μιας ώρας με όχημα 4×4 λόγω του δύσβατου χωματόδρομου. Γενικά οι υποδομές οδικού δικτύου σε αυτές τις περιοχές είναι πολύ χαμηλές, ακόμα και σε μέρη υψηλού τουρισμού όπως το Θεθ και τη Βαλμπόνα. Ακόμα να πούμε ότι στο Κόσοβο οι πληρωμές γίνονται σε ευρώ!
5η ημέρα διάσχισης: Από το Μιλίσεβτς (Κόσοβο) προς Babino Polje (Μαυροβούνιο) – 15 χλμ και 800 Υ.Δ.*
Η πιο ήπια πεζοπορία της διάσχισης αυτή, που διασχίζει το πέρασμα Zavoj Pass και μπαίνει στο έδαφος του Μαυροβουνίου μέσα από άγρια δάση και καταλήγει στον οικισμό Μπάμπινο Πόλιε (που σημαίνει ‘ο κάμπος της γιαγιάς’), ένα όμορφο μέρος με ποταμάκι, αγροτόσπιτα κι αρκετό τουρισμό, μισή ώρα απ’ την κωμόπολη Πλαβ. Εδώ διανυκτερεύουμε σε πολύ φιλόξενο οικογενειακό ξενώνα, όπου η οικοδέσποινα μαγειρεύει τα φαγητά μπροστά μας. Καθαρά όλα και νοικοκυρεμένα, το φαγητό πολύ και πλούσιο!
6η ημέρα διάσχισης: Από το Μπάμπινο Πόλιε προς το Πλαβ (Plav) του Μαυροβουνίου – 24 χλμ και 970 Υ.Δ.*
Ανανεωμένοι λοιπόν ξεκινάμε την άλλη μέρα μια ακόμα όμορφη πεζοπορία, η οποία περνά από την αλπική λίμνη Χριντ (Hridsko Jezero), για τους ντόπιους «Λίμνη της Ευτυχίας», καθώς υπάρχουν σχετικοί θρύλοι ότι φέρνει καλοτυχία κι εκπλήρωση ευχών. Βρίσκεται σε υψόμετρο 1.970 μέτρων, περιβάλλεται από πυκνό δάσος πεύκων και θεωρείται μία από τις πιο όμορφες των Βαλκανίων. Εδώ ζουν και τα γνωστά μας από τις αντίστοιχες λίμνες της Ελλάδας ‘δρακάκια’, δηλαδή τα τριτωνάκια. Κι ενώ στις δικές μας λίμνες απαγορεύεται για την επιβίωσή τους το κολύμπι, εδώ βλέπουμε ότι δεν ακολουθούν τέτοια κουλτούρα. Αποφασίζουμε να μην τους μιμηθούμε, όμως η ζωή έχει άλλα σχέδια, καθώς το drone του αρχηγού αποφάσισε να αυτοκτονήσει στα νερά της κι έτσι βουτήξαμε αναγκαστικά, για να μην την επιβαρύνουμε περιβαλλοντικά. Η επιχείρηση «διάσωση λίμνης και drone» έληξε με τη μικρότερη επιβάρυνση για τη λίμνη και άδοξο τέλος για το πετούμενο!!!
To Πλαβ, όπου φτάνουμε το απόγευμα είναι μια όμορφη παραλίμνια πόλη με μαγαζιά και Σούπερ Μάρκετ. Αγοράζουμε φρούτα και γιαούρτια κι αποφασίζουμε να κάνουμε μόνοι μας το πρωινό την επόμενη. Ο ξενώνας κουκλίστικος πραγματικά αλλά μακριά απ’ το κέντρο και καθώς είμαστε πεθαμένοι στην κούραση δεν θα περπατήσουμε στην πόλη, αλλά θα αποζημιωθούμε από την πανοραμική της θέα την επόμενη. Ένα μέρος που θα άξιζε μια-δυο μέρες παραμονή να κολυμπήσεις, να περιηγηθείς στα μνημεία, να κάνεις καγιάκ, να φας πέστροφα δίπλα στη λίμνη. Οι κάτοικοι πολύ φιλόξενοι, εξωστρεφείς και ξέρουν καλά αγγλικά!
7η ημέρα διάσχισης: Από το Πλαβ προς το Βούσανιε (Vusanje) του Μαυροβουνίου – 24 χλμ και 1450 Υ.Δ.*
Η πιο δύσκολη πεζοπορία της διαδρομής τόσο σε χιλιόμετρα όσο και σε υψομετρική όμως και απ’ τις πιο όμορφες. Καταρχάς μεγάλο μέρος της είχε θέα στο γραφικό Πλαβ, τη λίμνη και την κοιλάδα του, που μόλις αφήσαμε πίσω. Έπειτα βυθιστήκαμε πάλι σε παρθένα δάση με ποτάμια και ρυάκια. Ανεβήκαμε απότομες ανηφόρες με συγκλονιστική θέα, γνωρίσαμε πεζοπόρους από όλο τον κόσμο, διασχίσαμε πράσινες βουνοκορφές με αγριολούλουδα κι αντιληφθήκαμε την πορεία του μονοπατιού, πως κάνει έναν πεπλατυσμένο κύκλο γύρω απ’ τα Καταραμένα Όρη, ο οποίος -για μας- έμελλε να κλείσει την αυριανή μέρα.
Το Βουσάνιε (Vusanje) είναι ένα πανέμορφο, παραδοσιακό αλβανόφωνο χωριό στο Μαυροβούνιο (έχει υψωμένες παντού αλβανικές σημαίες, αν και βρίσκεται σε άλλη χώρα, γεγονός που μας έκανε εντύπωση), κρυμμένο στην εντυπωσιακή κοιλάδα Ροπογιάνα (Ropojana Valley). Οικοδομικός οργασμός επικρατεί στην περιοχή, τύπου πλούσιες βίλες και μικρά ξενοδοχεία. Ο ξενώνας μας κοντά στο ποτάμι με καλές υποδομές και πλούσιο φαγητό. Καλά αγγλικά και φιλοξενία όπως ταιριάζει σε μέρος τουριστικό!
8η ημέρα διάσχισης: Από το Βούσανιε (Μαυροβούνιο) πίσω στο Θεθ (Αλβανία) – 17 χλμ και 1000 Υ.Δ.*
Η τελευταία διαδρομή μας οδηγεί πίσω στην Αλβανία, στο Theth (από όπου ξεκινήσαμε!). Είναι μια μεγάλη και απαιτητική πεζοπορία επίσης (δεν είναι η πρώτη αλλά είναι η τελευταία), η οποία διασχίζει ολόκληρη την κοιλάδα Ροπογιάνα, περνάει δίπλα από μια εποχιακή παγετωνική λίμνη, από τα σύνορα με τα κρυμμένα στους βράχους πολυβολεία του Χόζα (είναι εξάλλου το μοναδικό ορεινό πέρασμα προς Αλβανία απ’ αυτήν την πλευρά) και προσφέρει συγκλονιστική θέα στις κορυφές των Καταραμένων βουνών πριν την τελική μεγάλη κατάβαση με τα ωραία πετρώματα στην κοιλάδα του Θέθ.
Λίγο πριν το χωριό μας πιάνει η δυνατή μπόρα που μας κυνηγούσε για μέρες. Ευτυχώς πολύ κοντά σε μικρό αναψυκτήριο για πεζοπόρους. Είναι ωραίο να πίνεις τη μπίρα σου υπό τους ήχους της βροχής ξέροντας ότι έχεις πια τελειώσει. Η ομάδα που περπατούσε 8 μέρες σε δύσκολες συνθήκες κουβαλώντας τα απαραίτητα σε ένα βαρύ σακίδιο ενωμένη σαν οικογένεια πια έχει λόγο να πει «Και στην άλλη με καλό!». Μικρό παράπονο που δεν ολοκληρώσαμε τα 150 χλμ, αφού θα γυρίσουμε με το βανάκι που ήρθε να μας μαζέψει τρέχοντας σαν τον άνεμο πάνω στα χαλίκια της ποταμιάς και σπινιάροντας στο υγρό χώμα προσφέροντας μια άλλου είδους …extreme εμπειρία!
Πεζοπορία γύρω απ’ το Θεθ (12,5 χλμ και 760 Υ.Δ.*)
Μετά το πολυήμερο ταξίδι μια βόλτα στα τουριστικά αξιοθέατα γύρω απ’ το Θεθ επιβάλλεται με επίσκεψη στο μυθικό Blue Eye, μια στρογγυλή λίμνη με καταρράκτη, με επισκεψιμότητα ανάλογη της Μυκόνου, στα κρύα νερά της οποίας βούτηξαν μόνο οι πολύ τολμηροί της παρέας, και η διάσχιση του φαραγγιού Γκούνας και του ομώνυμου εντυπωσιακού καταρράκτη του. Στην επιστροφή περάσαμε ακόμα από τον ‘Πύργο της Συμφιλίωσης’, όπου κλείνονταν όσοι διέπρατταν φόνο ή άλλο αδίκημα ώσπου να αποφασίσουν οι δημογέροντες την τύχη τους υπό τον φόβο βεντέτας, ένα είδος σασμού δηλαδή. Και με αυτά φτάσαμε στο χαλαρό και με πιο υψηλές θερμοκρασίες επειδή είχαμε πιάσει πάτο στην κοιλάδα τον στόχο των 150+ χλμ που είχαμε θέσει απ’ την αρχή!!!
Αποχαιρετισμός κι αξιολόγηση
Τις επόμενες μέρες μια μικρή στάση σε Σκόδρα και μια μεγαλύτερη στα Τίρανα κι επιστροφή στα πάτρια εδάφη με τις μηχανές στο φουλ και τις κάμερες γεμάτες όμορφες φωτογραφίες από αναμνήσεις που θα μας μείνουν για χρόνια, αλλά κυρίως από φιλίες που δέθηκαν στις συζητήσεις της πορείας, στα αστειάκια και τα πειράγματα, στις μπίρες που μοιραστήκαμε. Ευχαριστούμε από καρδιάς τον Ε.Ο.Σ. Ρεθύμνου κι ιδιαίτερα τον νεαρό αρχηγό μας, Παναγιώτη Διαμάντη για τις οργανωτικές αλλά και τις εμψυχωτικές ικανότητες που επέδειξε, την ηρεμία και τα καλό του χιούμορ!!! Άντε παιδιά, στην επόμενη με το καλό!!!
*Τα χλμ κι οι υψομετρικές είναι ενδεικτικά και συνήθως αφορούν την απόσταση από ξενώνα σε ξενώνα! Κάποιος άλλος θα έγραφε διαφορετική απόσταση σε μια μέρα
Περισσότερες πληροφορίες, φωτογραφίες, βίντεο και χάρτη διαδρομής: https://orsian.blogspot.com/p/blog-page_25.html
