Ένα θερμό καλωσόρισμα απεύθυνε ο δήμαρχος Αγίου Νικολάου κ. Αντώνης Ζερβός, σε Έλληνες και ξένους συνέδρους που συμμετείχαν στην εναρκτήρια εκδήλωση του 18ου Συμποσίου της Σύμης, που πραγματοποιήθηκε χθες στην Σπιναλόγκα.
Ο Δήμαρχος Αγίου Νικολάου, αναφερόμενος στα θέματα της ατζέντας του Συμποσίου, ανέλυσε διεξοδικά στην ιστορία του νησιού, κάνοντας γνωστή τη διαδικασία ένταξης του, στον κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, γεγονός που θα σηματοδοτήσει -όπως είπε – περισσότερο την σημασία του στην παγκόσμια κοινότητα.
Συγκεκριμένα ανέφερε: «Η οχυρή νησίδα της Σπιναλόγκας, δεν αποτελεί μόνο ένα αυθεντικό ιστορικό μνημείο ενετικής εποχής, αλλά και ένα μνημείο των ανθρωπίνων πράξεων, ένα νησί εγκλεισμού και πόνου. Ένα ιστορικό χώρο, που η υψηλή επισκεψιμότητά του οφείλεται ακριβώς σ’ αυτή την αχλή που περιβάλει το νησί εξ αιτίας της χρήσης του το πρώτο μισό του 20ου αιώνα, ως «αποθήκη» ψυχών και ανθρώπων.
Φέτος συμπληρώνονται 60 χρόνια από τότε που ο τελευταίος ασθενής διάβηκε την πύλη της καστροπολιτείας της Σπιναλόγκα, για να την αφήσει πίσω του χωρίς επιστροφή.
60 χρόνια που το Νησί δεν κατοικείται πια. Που δεν είναι το χωνευτήρι κουτσουρεμένων σωμάτων, τόπος εναπόθεσης άλυτων κοινωνικών πονοκεφάλων. Ένα κομμάτι γης που υπάρχει και δεν υπάρχει μεταξύ της πραγματικότητας και της λήθης, κάτι σαν πύλη των νεκρών μέσα στον κόσμο των ζωντανών.
Οι τοπικές αρχές, Δήμος Αγ. Νικολάου και Περιφέρεια Κρήτης με την συμπαράσταση και στήριξη του Υπουργ. Πολιτισμού και Αθλητισμού, έχουν ξεκινήσει εδώ και αρκετά χρόνια την διαδικασία ένταξης του μνημείου αυτού στον κατάλογο των μνημείων παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO. Ο προφάκελος της υποψηφιότητας θα υποβληθεί τον προσεχή Σεπτέμβριο και ο τελικός τον Ιανουάριο του 2018.
Σ’ αυτό το χώρο λοιπόν, με τα πολλά σημαινόμενα, θα ξεκινήσει η διερεύνηση ενός θέματος που τα τελευταία χρόνια έχει αποκτήσει τεράστια σημασία για την παγκόσμια κοινότητα.
Το θέμα που θα αποτελέσει αντικείμενο του εφετινού συμποσίου σας, «Κυβερνο-προκλήσεις στην ειρήνη, τη Δημοκρατία, την επικοινωνία», έχει πολλές παραμέτρους. Προέκυψε δε εξ αιτίας του σημερινού τρόπου ζωής μας, με την ολοκληρωτική επικράτηση του διαδικτύου ως μέσω επικοινωνίας και συνεργασίας των ανθρώπων γεγονός που επηρεάζει καθοριστικά την καθημερινότητά και την ιδιωτικότητα μας αλλά αποτελεί και καθοριστικό παράγοντα και μέσο στην διαχείριση των δημοσίων πραγμάτων.
Η κατάργηση των αποστάσεων και η δυνατότητα επικοινωνίας με ελάχιστο ή μηδενικό κόστος οδηγεί στην διασύνδεση όλων με όλους. Με ποιους κανόνες όμως; Τι είδους όρια πρέπει να τεθούν για να διασφαλισθεί ότι προστατεύεται το δικαίωμα ενός ατόμου στην ιδιωτικότητα, τον σεβασμό της προσωπικότητας και της ατομικής ελευθερίας του; Το πρόβλημα είναι ότι όσοι διαθέτουν προχωρημένες γνώσεις λογισμικού, δυστυχώς, μπορούν να διεισδύσουν σε κάθε επίπεδο του οικουμενικού νευρικού συστήματος αναζητώντας νέους τρόπους για να εκμεταλλευθούν αυτό το μέσο, για τους δικούς τους σκοπούς. Οι πειρατές της κυβερνητικής έχουν την δυνατότητα να κλέψουν ατομικές ταυτότητες για εμπορικό κέρδος, να εκβιάσουν ανθρώπους με απόλυτα προσωπικά στοιχεία, να μεταφέρουν πληροφορίες σε ξένες κυβερνήσεις, και γενικά να χρησιμοποιήσουν τεράστιες ποσότητες δεδομένων και πληροφοριών για άλλο σκοπό από αυτόν για τον οποίο όλο αυτό το υλικό κυκλοφορεί στο διαδίκτυο.
«Πως λοιπόν μπορούμε να διασφαλίσουμε μια ανοικτή, διαφανή ροή δεδομένων που μπορεί να ωφελήσει τους πάντες και συγχρόνως να εγγυηθούμε ότι οι πληροφορίες που αφορούν κάθε πλευρά της ζωής ενός ατόμου δεν θα χρησιμοποιούνται χωρίς την άδεια του ή την θέλησή του με τρόπους που μπορεί να εκθέτουν ή να βλάπτουν την ευημερία του;» διερωτάται ο Jeremy Riffkin στο πρόσφατο βιβλίο του «Η κοινωνία του μηδενικού οριακού κόστους», αλλά και την ελευθερία και την προσωπικότητά του θα συμπλήρωνα εγώ.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση ασχολείται πλέον σοβαρά με το θέμα, σε αναζήτηση μιας πολιτικής προσέγγισης η οποία «… θα ενισχύσει μια δυναμική ανάπτυξη του Διαδικτύου των Πραγμάτων στην ενιαία ψηφιακή αγορά ενώ θα διασφαλίζει κατάλληλη προστασία και την εμπιστοσύνη των πολιτών της Ευρωπαϊκής Ένωσης».
Η Κομισιόν κατέληξε με μια διακήρυξη ότι «θα πρέπει να διασφαλιστεί ότι τα επί μέρους άτομα θα διατηρούν τον έλεγχο των προσωπικών τους δεδομένων και ότι τα συστήματα του Διαδικτύου των Πραγμάτων θα παρέχουν επαρκή διαφάνεια για να επιτρέπουν σε άτομα να ασκούν αποτελεσματικά τα δικαιώματά τους επάνω στα υποκείμενα δεδομένα».
Φυσικά όλοι αναγνωρίζουν τις δυσκολίες του εγχειρήματος για την επίτευξη του στόχου περί ασφαλούς διαδικτύου. Το διαδίκτυο ως μέσο επικοινωνίας, επαγγελματικής συναλλαγής, προσωπικής έκφρασης, ενημέρωσης και ψυχαγωγίας, πρέπει να διασφαλιστεί ως πεδίο απόλυτης ελευθερίας και μηδενικής ασυδοσίας. Αλλιώς από το ένα άκρο, κινδυνεύουμε να καταλήξουμε στο άλλο.
Ο κυβερνοχώρος πρέπει να αποκτήσει τέτοιες ασφαλιστικές δικλείδες ώστε να αφήσουμε όσο το δυνατόν περισσότερα λουλούδια να ανθίσουν, εξουδετερώνοντας όσα πιο πολλά ζιζάνια μπορούμε. Δύσκολο το οξύμωρο, αλλά ακριβώς στην πρόκληση αυτή κρύβεται και η ωραιότητα.
Οι προβληματισμοί λοιπόν που θα αναπτυχθούν και τα συμπεράσματα που θα προκύψουν από τις εργασίες του συμποσίου, λόγω του υψηλού επιπέδου και των ειδικών γνώσεων των συμμετεχόντων αναμένονται με ιδιαίτερο ενδιαφέρον από την διεθνή κοινότητα».
