Την τελευταία του πνοή, σε ηλικία 74 ετών, άφησε ο Μιχάλης Ανδριανάκης, αρχαιολόγος και επίτιμος έφορος Αρχαιοτήτων. Για πολλά χρόνια ήταν προϊστάμενος της Εφορείας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων. Ο Μιχάλης Ανδριανάκης στάθηκε πάντα στην πρώτη γραμμή, υποστηρίζοντας διεκδικήσεις της κοινωνίας των πολιτών για την πολιτιστική κληρονομιά. Υπερασπίστηκε ένθερμα την αρχή ότι στους πολίτες ανήκουν τα Μνημεία και έχουν υποχρέωση να τα παραδώσουν αλώβητα στις επόμενες γενιές. Είχε σημαντική συμβολή στην προστασία, αναστήλωση και προβολή των ενετικών φρουρίων της Κρήτης.
- Στο παρελθόν έχω κάνει αναφορά στον εκλιπόντα αρχαιολόγο, σε περιπτώσεις που έχει σχολιάσει θέματα που αφορούν το Μεραμπέλλο. Κοινοποίησε έκθεση του Εφόρου Βυζαντινών Αρχαιοτήτων Κρήτης Μανόλη Μπορμπουδάκη στα «Κρητικά Χρονικά» (1973), στην οποία αναφέρεται η προσπάθεια εγκατάστασης Ναυτικής Βάσης για πυραυλακάτους στη Σπιναλόγκα!:
«Δια παραστάσεων της Εφορείας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων Κρήτης προς την κεντρική υπηρεσία του Υπουργείου Πολιτισμού και Επιστημών καθώς και τας υπηρεσίας του Πολεμικού Ναυτικού, του Ε.Ο.Τ. και της Περιφερειακής Διευθύνσεως Κρήτης, εματαιώθη η απόφασις της χρήσεως ως ναυτικής βάσεως τορπιλλικάτων του πολεμικού ναυτικού της νησίδος Σπιναλόγκα του κόλπου του Μεραμπέλλου, μοναδικού εις το είδος αυτού δια την Κρήτην φρουριακού συγκροτήματος επί νησίδος των Ενετικών χρόνων. Η αποφασισθείσα κατασκευή των απαραιτήτων εγκαταστάσεων εξυπηρετήσεως της ναυτικής βάσεως, πλην της αλλοιώσεως του χώρου, προϋπέθετε βεβαίως και την καταστροφήν, κατά τόπους, των σωζομένων παλαιών κτισμάτων δια την ανέγερσιν εις τον χώρον αυτών βοηθητικών κτηρίων της βάσεως».
- Φανταστείτε να είχε υλοποιηθεί η απόφαση αυτή και η Σπιναλόγκα να είχε μετατραπεί σε ναυτική βάση τορπιλακάτων του πολεμικού ναυτικού! Τύχη αγαθή αυτό δεν συνέβη. Συνέβη όμως με τόσα άλλα μνημεία που τα καταστρέφαμε, κατεδαφίζοντάς τα ή αλλάζοντας τη χρήση τους.
Το Castel Mirabello του 1631
O εκλιπών αρχαιολόγος Μιχάλης Ανδριανάκης είχε κοινοποιήσει και μια εξαιρετική απεικόνιση του Castel Mirabello και του Αγίου Νικολάου από το 1631, του R. F. Monani:
- Διακρίνουμε το φρούριο (Castel Miraballo), έναν μικρό οικισμό, τη Λίμνη που τότε δεν επικοινωνούσε με τη θάλασσα, το λιμανάκι και δυο ανεμόμυλους, ο ένας από τους οποίους σώζεται και σήμερα να ζητά την αξιοποίησή του. «Ο ζωγράφος μάλλον ήταν ναύτης βενετσιάνικου πλοίου και ανέβηκε στα Λενικά», είχε σχολιάσει ο Μιχάλης Ανδριανάκης.
- Διακρίνουμε και τη λέξη Pozzo (πηγάδι) και λογικά είναι το πηγάδι που ακόμα υπάρχει στη γέφυρα του Ξεροπόταμου (ΑΣΤΕΚ) και περιγράφει ως παλιό Ενετικό στο ημερολόγιό του ο Γάλλος διοικητής της Ανατολικής Κρήτης Emil Destelle, στην κρίσιμη περίοδο πριν την ανακήρυξη της Κρητικής Πολιτείας.
ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΚΛΩΝΤΖΑΣ
