Τα τελευταία χρόνια, όλο και περισσότερα καφέ και παραδοσιακά καφενεία επαναφέρουν τον καφέ στη χόβολη. Προσφέρουν έτσι μια εμπειρία που συνδυάζει αυθεντικότητα, γεύση, αλλά και νοσταλγία.
Όταν λέμε χόβολη, –όσο εγώ θυμάμαι στα καφενεία του Φώτη και του Πεδιαδίτη («Ελλάς»), στην αρχή της οδού Ρούσου Κούνδουρου-, εννοούμε στη ζεστή στάχτη, μέσα στην οποία βυθίζουμε το μπρίκι με τον καφέ, που ψήνεται πολύ αργά και ομοιόμορφα, σε χαμηλή θερμοκρασία. Το αποτέλεσμα είναι πλούσιο καϊμάκι, γεμάτο άρωμα και γεύση… σε σχέση με το βιαστικό βράσιμο στο γκαζάκι ή στο ηλεκτρικό μάτι.
Πέρα βέβαια από την ιδιαίτερη γεύση, ο καφές στη χόβολη αποτελεί κι ένα μικρό τελετουργικό, που μας προσκαλεί να σταματήσουμε για λίγο την ένταση της ημέρας… είναι μια μικρή επιστροφή σε μια εποχή πιο αργή, πιο ανθρώπινη. Ίσως γι’ αυτό τον αναζητούμε ξανά! Θα ήταν ωραίο, ένα καφενείο στην πόλη μας, να προσφέρει ξανά καφέ στη χόβολη!
ΛΕΩΝ.Κ.
