ΣΥΝΤΟΜΗ ΠΡΟΣΛΑΛΙΑ ΣΤΗΝ ΚΗΔΕΙΑ ΤΗΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΜΑΡΚΑΚΗ
Από τον Πρωτοπρεσβύτερον Ευάγγελον Παχυγιαννάκην
Πατέρες και Αδελφοί,
«Φως εκ φωτός ἐλαμψε τῷ κόσμῳ Χριστός ὁ Θεός ἡμῶν…» Αγαπητοί μου αδελφοί, και αυτός ο ύμνος της επιφανείας του Θεού, του αγιάσαντος την κτίσιν ολόκληρον, ηχεί ακόμη στην ακοή μας ως αντίλαλος της μεγάλης Γιορτής. Και το κάλεσμα του ουρανίου Φωτός είναι εμφανές στον κόσμον που βασιλεύει το σκοτάδι, για να λάβει μια γεύση όπου είναι το Φως το αληθινόν και «οὐκ ἔστι πόνος οὐ λύπη οὐ στεναγμός, ἀλλά χαρά καί φῶς καί ζωή ἀτελεύτητος».
Σ΄ αυτή την χώρα του ουρανίου φωτός και της αιωνίου χαράς εκλήθη και πορεύεται η, μόλις χθες μαζί μας, αδελφή εν Κυρίῳ, Αικατερίνη.
Σ’ αυτή τη ζωή έζησε 93 χρόνια, δηλαδή γεύτηκε ισάριθμες σταγόνες χαράς, πόνου, ονείρων και ελπίδων βεβαιωμένων και αβεβαίωτων και ισοδύναμες σταλαγματιές πνευματικού κάλλους, ξεγνοιασιάς και απροσδόκητης χαρμολύπης. Και τώρα τα πάντα βυθίζονται στον ωκεανό της μελλούμενης ζωής και ατέρμονης αιωνιότητος.
Και τα έζησε, όλα αυτά, με τον επίσης αξιέραστο φίλο και συμπολίτη σύντροφο της ζωής της Κωνσταντίνον, του οποίου το όνομα όταν το λέμε το προφέρομε πάντα με σεβασμό και γλυκιά νοσταλγία. Εκείνος από το τιμημένο χωριό της σκάφης του Μιραμπέλλου, τις Λίμνες κι εκείνη από το Χαμέζι το Στειακό χωριό, της χαράς και του γλεντιού. Δεν διάλεξε ο ένας τον άλλο για το χωριό του, γιατί ’χαν αληθινές καρδιές με πραγματική αγάπη. Και,
«Καρδιές που είναι αληθινές και ντόμπρα αγαπιούνται,
δεν το διαλέγουν το χωριό για να ερωτευτούνε».
Ήρθανε εδώ, σταδιοδρομήσανε, αγαπήσανε τον Άγιο Νικόλαο κι αγαπηθήκανε. Προσωπικά συνδεθήκαμε με αληθινή αφειδώλευτη φιλία. Με στήριξαν στα πρώτα μου βήματα ως εφημερίου της πόλεως. Έζησα τις δύο χαριτωμένες κόρες τους στο Λύκειο κι από τη συνάντησή μας εκεί, διάβασα στα πρόσωπα και την εν γένει συμπεριφορά τους την σπιτική αγωγή, που αντανακλούσε την καθολική οικογενειακή αγαπητική τους ατμόσφαιρα. Το χέρι της μάνας και η στοργή του πατέρα ήταν τα ορατά σημεία, σε κάθε κίνησή τους, σε κάθε λόγο τους, στη όλη συμπεριφορά και μαθητεία τους. Ευλογημένοι γονείς, ευλογημένα παιδιά.
Όλοι τους βοήθησαν την Ενορία της Αγίας Τριάδος. Στην ανακαίνιση, τη στερέωση και αγιογράφηση του Ναού, στην ανοικοδόμηση του Πνευματικού Κέντρου, στην ανέγερση του Αγίου Γεωργίου της ομώνυμης Ενορίας και στην Μονάδα Φροντίδος Ηλικιωμένων, όπου μέχρι τώρα η κ. Μαρία μεγαλύτερη κόρη τους προσφέρει αφειδώς και ανιδιοτελώς τις υπηρεσίες της.
Η κυρία Κατίνα, τότε, το 1969, ως προϊσταμένη της πολεοδομικής υπηρεσίας, είναι η πρώτη που υπέγραψε την απόφαση αναλογισμού, κατεδαφίσεως των κτισμάτων γύρω από την Αγία Τριάδα, για να αναπνεύσει ο Ναός. Και από τότε, μόλις τα τελευταία χρόνια άρχισε να καθαρίζει το τοπίο.
Αείμνηστη Κυρία Κατίνα, αδελφή Αικατερίνη, κατά χριστιανική προσαγόρευση, έζησες κοντά μας, στην Ενορία μας όσα χρόνια σου χάρισε ο Κύριος. Τώρα σε κάλεσε κοντά Του. Προσωπικά θα σε ενθυμούμεθα πάντοτε σε κείνη τη θέση του κλίτους των γυναικών, που το στόλιζες με το ήθος, την σεμνότητα, την πραότητα, την ευλάβεια και την ευγένεια της μορφής σου. Τώρα πορεύεσαι να αντικρύσεις τον Κύριο τον Οποίον ελάτρευσες σεμνοπρεπώς. Ευχόμεθα ολοψύχως να ανταμώσεις εκεί πλάι στον λατρευτό σου Κύριο της δόξης και τον αγαπημένο σου σύζυγο Κωνσταντίνο, συνευφραινομένη μετ’ αυτοῦ την χαρά του παραδείσου αιωνίως, στους κόλπους της Θεϊκής αγκαλιάς.
Καλό Παράδεισο. Αμήν!
