Με αφορμή των πρόσφατων σεισμών στην Κρήτη, ο συμπολίτης μας μελετητής γεωλογικών φαινομένων Tony Cross, μας έστειλε το παρακάτω κείμενο και μας εξηγεί γιατί θεωρεί ότι δεν υπάρχει σύνδεση της λίμνης του Αγίου Νικολάου με τη Σαντορίνη και γιατί υπήρχαν νεκρά ψάρια μετά το σεισμό του 1956:
- «Στις 9 Ιουλίου 1956 ένας ισχυρός σεισμός έγινε αισθητός στον Άγιο Νικόλαο. Αν και έγινε μικρή ζημιά, φάνηκαν φυσαλίδες να βγαίνουν στην επιφάνεια της λίμνης και υπήρχαν αρκετά νεκρά ψάρια. Την εποχή αυτή δεν υπήρχαν άμεσες πληροφορίες για το επίκεντρο του σεισμού. Οι παλαιότεροι θυμήθηκαν ότι το 1950 μια μεγάλη έκρηξη της Νέας Καμένης, στην καλντέρα της Σαντορίνης, είχε προκαλέσει σεισμούς που έγιναν αισθητοί και στον Άγιο Νικόλαο. Έγινε τότε η υπόθεση ότι ο σεισμός του 1956 πρέπει επίσης να προκλήθηκε από έκρηξη της Νέας Καμένης και έτσι γεννήθηκε ο μύθος του σεισμού της Σαντορίνης. Όμως, το επίκεντρο του σεισμού του 1956 (7.7 ρίχτερ) ήταν νότια της Αμοργού.
- Οι περισσότεροι ντόπιοι πίστευαν ότι η λίμνη ήταν ηφαίστειο, άρα οι φυσαλίδες και τα νεκρά ψάρια δημιούργησαν την αντίληψη ότι πρέπει να υπάρχει υπόγεια σύνδεση της λίμνης με το ηφαίστειο της Νέας Καμένης. Όμως, δεν υπήρξε έκρηξη της Νέας Καμένης το 1956. Η πιο πρόσφατη μεγάλη έκρηξη εκεί ήταν η έκρηξη του 1950. Αυτό σημαίνει ότι η θεωρία της σύνδεσης του σεισμού της Σαντορίνης και η θεωρία της υπόγειας επικοινωνίας είναι απλώς ένας μύθος».
- Τί γίνεται όμως με τις φυσαλίδες και τα νεκρά ψάρια;
«Η λίμνη είναι μια καταβόθρα που σχηματίστηκε όταν μια βαθιά σπηλιά κατέρρευσε πριν από πολλές χιλιάδες χρόνια και υπάρχουν πολλές μικρές σπηλιές και κοιλότητες στα τοιχώματα. Η λίμνη ήταν στάσιμη μέχρι που άνοιξε το πρώτο κανάλι προς τη θάλασσα. Τότε ολόκληρη η λίμνη ήταν γεμάτη από δηλητηριώδη και δύσοσμα λιμνάζοντα νερά. Παρ’ όλο που η εισροή του θαλασσινού νερού εισχώρησε στις σπηλιές κοντά στην επιφάνεια, το στάσιμο νερό παρέμεινε στις βαθύτερες σπηλιές, λόγω διαφοράς πυκνότητας.
- Η ισχυρή δόνηση του εδάφους στον σεισμό του 1956 δημιούργησε αρκετή αναταραχή στο βάθος, με αποτέλεσμα να απελευθερωθεί μεγάλο μέρος του λιμνάζοντος νερού από τις βαθύτερες σπηλιές. Καθώς αυτό το νερό πλησίαζε στην επιφάνεια, τα αέρια που διαλύονταν στο στάσιμο νερό δημιούργησαν φυσαλίδες που έγιναν ορατές στην επιφάνεια. Καθώς οι δηλητηριώδεις φυσαλίδες αερίου ανέβαιναν στην επιφάνεια, θα έμοιαζαν με τροφή για τα ψάρια στη λίμνη. Το αποτέλεσμα ήταν νεκρά ή αναίσθητα ψάρια να επιπλέουν στην επιφάνεια. Οι καλοπροαίρετες, αλλά εσφαλμένες, υποθέσεις που έγιναν το 1956 δημιούργησαν έναν μύθο, που πολλοί πιστεύουν ακόμα και σήμερα».
ΛΕΩΝ.Κ.
