Για μία ακόμα φορά, επισκέφθηκα την γειτονική Νεάπολη, την ιστορική πρωτεύουσα του νομού μας μέχρι το 1904, οπότε η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε στον Άγιο Νικόλαο.
Μ’ αρέσει να περπατώ, όχι στη μεγάλη Πλατεία, αλλά στις παλιές γειτονιές και να παρατηρώ ό,τι έχει σχέση με το παρελθόν… στα στενά σοκάκια της γειτονιάς του Αγίου Δημητρίου, στον «Πύργο του Μασλούμ Καρακάση, στο «Σεράι Κωστή Αδοσίδη Πασά», να περάσω από την πλατεία Βερντέν, να παρατηρήσω τα παλιά σπίτια, τις πολλές εκκλησίες, στις ιστορικές βρύσες… να περπατήσω μέχρι την αναξιοποίητη Μονή Φραρώ, μέχρι ψηλά στη ρεματιά με τους νερόμυλους… όλο και κάτι καινούριο θα ανακαλύψω και χαίρομαι γιατί η κωμόπολη αυτή συνδυάζει αρμονικά το παλιό με το καινούριο.
Για μία ακόμα φορά πέρασα από το χαλκουργείο- φανοποιείο (χαλκιδιό) του Νίκου Μαστοράκη, μία τέχνη που διδάχθηκε από τον πατέρα του και, δυστυχώς, πάει να εκλείψει. Ο κ. Νίκος δουλεύει και διαμορφώνει οτιδήποτε έχει σχέση με το χαλκό, αλλά και λαμαρινοδουλιές. Σαν σ’ ένα λαογραφικό μουσείο, βλέπουμε ντινάκια για το λάδι, κουβάδες, λαδικά, καταβρεχτήρες, φαράσια, κλουβιά που συντηρούσαν και προστάτευαν παλιά τα τρόφιμα, μουζουράκια, καζάνια για τους κτηνοτρόφους, ρακοκάζανα, τσικάλια, τραπεζάκια, βαρέλια και διάφορα άλλα. Όλα φτιαγμένα με εξαιρετική προσοχή.
Αυτή τη φορά ανακάλυψα μία κατασκευή που, όσο και αν προσπάθησα, δεν κατάφερα να μαντέψω τί είναι! «Μ’ αυτό μπορούμε να μαζέψουμε τα χναρόσυκα χωρίς να τσιμπήσουν τα χέρια μας οι πολλές μικρές ακίδες τους», μας λέγει.
Ευχής έργο θα είναι η τέχνη αυτή να μην χαθεί, να βρεθούν και άλλοι που θα θελήσουν να μάθουν τα μυστικά αυτής της παραδοσιακής δουλειάς. «Προς το παρόν δεν υπάρχει κάποιος για να συνεχίσει την τέχνη. Οι καιροί άλλαξαν, τα υλικά και οι ανάγκες του κόσμου επίσης» μας λέγει ο κ. Νίκος. Πάντως το εργαστήριό του παραμένει ζωντανό. Όχι μόνο ως επαγγελματικός χώρος, αλλά και ως κομμάτι της τοπικής ιστορίας.
ΛΕΩΝ.Κ.
