Ο συμπολίτης μας, φίλος Γιώργος Γιαπιτζάκης είχε μία καλή ιδέα. Άρχισε να γράφει σε ένα τετράδιο τις θύμισές του από τα χρόνια της ζωής του στον Άγιο Νικόλαο, της δεκαετίας του 60, του 70 και του 80. Τα μαγαζιά της πόλης, τους πρώτους τουρίστες, τις πρώτες ταβέρνες και νυχτερινά κέντρα, τα… καμάκια, όλα όσα έζησε η γενιά του. Επέλεξα ένα μικρό κομμάτι από τις πρώτες τρεις σελίδες και θα επανέλθουμε:
Είχα την τύχη να γεννηθώ στον Άγιο Νικόλαο, μία από τις ωραιότερες πόλεις της Ελλάδας. Λόγω της θέσης του έπαιξε σημαντικό ρόλο στη διάρκεια διαφόρων επαναστάσεων, στη διεξαγωγή του εμπορίου και αργότερα στην ανάπτυξη του τουρισμού. Η πόλη μας είναι χτισμένη επάνω στους λόφους.
Μετά την άτυχη επανάσταση του 1869 αρχίζει μία ειρηνική περίοδος. Οι Τούρκοι κατακτητές επέτρεψαν στους χριστιανούς την ανοικοδόμηση σπιτιών και αποθηκών στα παράλια μέρη του νησιού. Έτσι άρχισε σιγά-σιγά η οικιστική ανάπτυξη και η εμπορική κίνηση του Αγίου Νικολάου. Τα πρώτα χρόνια λεγόταν Μαντράκι.
Στις αρχές του 19ου αιώνα άρχισε να εγκαθίστανται στην πόλη μας από τα γύρω χωριά Λιμνιώτες, Κριτσώτες, Ποταμίτες, Λακωνιώτες, Χουμεριακιανοί, Καλοχωριανοί. Αγόρασαν γη, κατασκεύασαν σπίτια και άρχισαν να κάνουν εμπόριο. Έτσι το μικρό χωριό άρχισε σιγά-σιγά να μεγαλώνει. Σημαντικές εξαγωγές και εισαγωγές γινόντουσαν από το τότε λιμάνι του Αγίου Νικολάου. Αν ανατρέξουμε σε παλιό φωτογραφικό υλικό θα δούμε ιστιοφόρα καράβια στο λιμάνι. Από την Κιτροπλατεία γινόταν εξαγωγή κίτρων…».
ΛΕΩΝ.Κ.
