Έτσι τιτλοφορείται ένα υπέροχο άρθρο της συγγραφέως Βικτώριας Χίσλοπ στην «Καθημερινή». Η Βικτώρια αγάπησε την Ελλάδα και την ελληνική γλώσσα και κατάφερε, σε αντίθεση με αλλοδαπούς που ζουν πολλά χρόνια στα μέρη μας, να την μάθει καλά. Επιλέγω ορισμένα κομμάτια του καταπληκτικού κειμένου της Βικτώριας:
«Η ελληνική γλώσσα για ‘μένα είναι ένας φλεγόμενος πυρσός. Μου τον παρέδωσαν μόλις πριν από 15 χρόνια και γίνεται όλο και πιο φωτεινός μέρα με τη μέρα».
»Αυτός ο πυρσός ρίχνει φως στους ανθρώπους, τον πολιτισμό και την ιστορία της χώρας. Περπατώ από δωμάτιο σε δωμάτιο κάνοντας νέες ανακαλύψεις, μαθαίνοντας να επικοινωνώ καλύτερα και να καταλαβαίνω καλύτερα. Ένα δωμάτιο έχει όλη τη λογοτεχνία, κάποιο άλλο το θέατρο και την ποίηση, άλλο είναι γεμάτο με ανθρώπους που συζητούν… χωρίς τον πυρσό τίποτα δεν έχει μεγάλη σημασία».
»Είναι ένας πυρσός που προσπαθώ να ενθαρρύνω περισσότερους ξένους να τον κρατήσουν και εκείνοι. Οι Βρετανοί είναι πολύ τεμπέληδες –νομίζοντας ότι η γλώσσα τους κυριαρχεί στον κόσμο– παρ’ όλο που τους λέω ότι θα καταλάβουν ακόμη περισσότερα τη δική τους γλώσσα, μαθαίνοντας πόσο μεγάλο μέρος της έχει τις ρίζες της στα ελληνικά. Γενικά προτιμούν να βρίσκονται στο ημίφως, φωνάζοντας στο σκοτάδι στα αγγλικά».
»Κάποια μέρα, ελπίζω να φτάσω στον τελευταίο όροφο και στη σοφίτα αυτού του τεράστιου σπιτιού. Και με τον πυρσό μου, που θα καίει πολύ έντονα, θα καταλάβω κάθε λέξη, κάθε απόχρωση και μάλιστα θα αρχίσω να ονειρεύομαι στα ελληνικά. Μπορεί να μου πάρει μια ζωή, αλλά θα αξίζει η ανάβαση», έγραψε η Βικτώρια Χίσλοπ και την ευχαριστούμε για την προσφορά της στον πολιτισμό της χώρας μας. Είναι μια καθ’ όλα άξια πρέσβειρα της.
ΛΕΩΝ.Κ.
