Με έκπληξη, αλλά και λύπη, διάβασα την απάντηση του συναδέλφου Δημοτικού Συμβούλου κ. Γιώργου Αστρουλάκη. Μια απάντηση που επιχειρεί να λειτουργήσει ως ασπίδα προστασίας για τη διοικητική δυσλειτουργία της Δημοτικής Αρχής, καταφεύγοντας σε εύκολους χαρακτηρισμούς περί «λαϊκισμού» και «μικροπολιτικής».
Η πραγματικότητα όμως είναι πεισματάρα και δεν κρύβεται πίσω από βαρύγδουπες λέξεις.
Ας μιλήσουμε λοιπόν με γεγονότα:
Η άμεση κινητοποίηση μετά την καταγγελία: Είναι τουλάχιστον προκλητικό να γίνεται λόγος για «διαδικασίες που αντιμετωπίστηκαν», όταν η επανασύνδεση του ηλεκτρικού ρεύματος στο Ιατρείο έγινε εσπευσμένα, μόλις λίγες ώρες μετά τη δημοσιοποίηση της δικής μου δήλωσης. Αν δεν υπήρχε η δημόσια παρέμβασή μας, για πόσο ακόμη οι κάτοικοι και οι επισκέπτες του Σισίου θα βρίσκονταν στο σκοτάδι;
Οκτώ μήνες απλήρωτα ενοίκια: Ο χώρος χρησιμοποιείται κανονικά όλο αυτό το διάστημα, εξυπηρετώντας τις ανάγκες του χωριού. Ποια είναι η δικαιολογία για το γεγονός ότι ο Δήμος έχει αφήσει απλήρωτα τα μισθώματα οκτώ ολόκληρων μηνών; Αυτό αποτελεί ή δεν αποτελεί δείγμα αδιαφορίας και ασυνέπειας απέναντι στους συνδημότες μας και στους ιδιοκτήτες του ακινήτου;
Η αλήθεια για τη μίσθωση: Δεν είναι ακριβές ότι η ιδιοκτήτρια δεν επιθυμούσε την παράταση της μίσθωσης. Η πλευρά των ιδιοκτητών ζήτησε μια απόλυτα λογική αύξηση για την ανανέωση του συμβολαίου, δεδομένης της οικονομικής πραγματικότητας και της ανάπτυξης της περιοχής.
Οκτώ μήνες για έναν διαγωνισμό; Ακόμα και αν δεχτούμε το επιχείρημα της Δημοτικής Αρχής ότι έπρεπε να προχωρήσει σε νέο διαγωνισμό, γεννάται ένα εύλογο ερώτημα: Χρειάζονται οκτώ ολόκληροι μήνες για να βρεθεί ένας χώρος και να τρέξουν οι διαδικασίες; Αν αυτό δεν είναι δείγμα γραφειοκρατικής δυσκινησίας και ανεπάρκειας, τότε τι είναι;
Λαϊκιστής είναι εκείνος που κατασκευάζει μια εικονική πραγματικότητα για να καλύψει τα λάθη και τις παραλείψεις του. Εκείνος που υπόσχεται λύσεις κατόπιν εορτής, αφού πρώτα έχει εκθέσει τον Δήμο ανεπανόρθωτα.
Όσον αφορά το πρόσωπό μου, περιορίστηκα στην καταγραφή της γυμνής αλήθειας, την οποία βιώνουν καθημερινά οι Σισώτες. Οι χαρακτηρισμοί που μου αποδίδει ο κ. Αστρουλάκης επιστρέφονται αυτούσιοι.
Το Σίσι και η Δημοτική Κοινότητα Βραχασίου δεν έχουν ανάγκη από επικοινωνιακούς αυτόκλητους προστάτες, αλλά από έργα, συνέπεια και σεβασμό στις βασικές ανάγκες της καθημερινότητας. Η κριτική μας θα παραμείνει σκληρή και ουσιαστική, γιατί η υγεία και η αξιοπρέπεια των πολιτών δεν μπαίνουν σε καμία διοικητική «αναμονή».
Μανόλης Λεμπίδης
Δημοτικός Σύμβουλος Αγίου Νικολάου
