Τη μεγάλη χρονική απόσταση με την εξέλιξη, τις επιτυχίες, τα παθήματα, τα επιτεύγματα και τα διδάγματα της ζωής που, προσωπικά, διένυσε και έχτισε ο καθένας τους, αυτά τα 42 χρόνια, από τη χρονιά της αποφοίτησης μέχρι την πρώτη αυτή επανένωση, επιχείρησαν και σε μεγάλο βαθμό πέτυχαν να διανύσουν μέσα σε λίγες ώρες οι 65 από τους 80 περίπου απόφοιτους της τάξης του 1982, του 1ου Λυκείου Αγίου Νικολάου, στη συνάντηση της περασμένης Παρασκευής.
Το «κουδούνι» του σχολείου χτύπησε στις 7.30 το απόγευμα, προσκαλώντας για άλλη μια φορά τους αποφοίτους της τάξης του ’82 στα θρανία. Η αίθουσα, που κάποτε μπορεί να φάνταζε αδιάφορη, πληκτική προκαλώντας τάσεις απόδρασης με σκασιαρχείο σε κοντινές καφετέριες, αυτή τη φορά είχε μεταμορφωθεί σε μια μεγάλη αγκαλιά φιλοξενώντας τους παλιούς συμμαθητές των τριών τμημάτων της Γ΄ Τάξης του σχολικού έτους 1981-82!
Το προσκλητήριο της ομάδας πρωτοβουλίας για την επανένωση των συμμαθητών, στο σημείο που αποχωρίστηκαν την τελευταία ημέρα πριν κλείσει και αποχαιρετήσουν το σχολείο για να δώσουν Πανελλαδικές Εξετάσεις, βρήκε ανταπόκριση στους συμμαθητές που προσήλθαν άλλοι από πιο κοντινά, άλλοι από πιο μακρινά σημεία. Κάποιοι που δεν τα κατάφεραν, ήταν ψυχικά μαζί μας. Άλλοι, φρόντισαν εκμεταλλευόμενοι την τεχνολογία και έστειλαν μαγνητοσκοπημένα μηνύματα.
Η αίθουσα του σχολείου, που ευγενικά άνοιξε και παραχώρησε η διευθύντρια του 1ου Γυμνασίου Καλλιόπη Δασκαλογιαννάκη, γέμισε ασφυκτικά από τους παλιούς συμμαθητές, που ξανακάθισαν στα ίδια θρανία. Ελάχιστα πράγματα είχαν αλλάξει, ίσως μόνο ο πράσινος γύψινος πίνακας και οι κιμωλίες που αντικαταστάθηκαν από τον λευκό πλαστικό και τους μαρκαδόρους… Η ομάδα πρωτοβουλίας για το «reunion», ο συμμαθητής, διευθυντής του 2ου ΓΕΛ Αγίου Νικολάου Γιώργος Χαβάκης και οι συμμαθήτριες Βιργινία Στεφανάκη -Χαβάκη και Κατερίνα Λουκάκη- Λεμπιδάκη, καλωσόρισαν όλους. Συγκινητική ήταν η αναφορά σε εκείνους που δεν μπόρεσαν να έλθουν και σε εκείνους που έφυγαν για το μεγάλο ταξίδι, χωρίς επιστροφή.
Στη συνάντηση των αποφοίτων παρέστησαν, η φιλόλογος Μαρία Καψωριτάκη, ο μαθηματικός Γιώργος Πάγκαλος και ο γυμναστής Γιώργος Αποστολάκης, απολαμβάνοντας και εκείνοι από την πλευρά τους τη διαδικασία αναγνώρισης στα πρόσωπα των… μεσόκοπων, τους πάλαι ποτέ εφήβους μαθητές τους! Εξάλλου, από την ίδια διαδικασία πέρασαν και οι ίδιοι οι συμμαθητές μεταξύ τους, διαπιστώνοντας ότι για ορισμένους ο χρόνος πέρασε με ελάχιστες ή ελαφρές αλλοιώσεις στα πρόσωπα, για άλλους επήλθε πραγματική μεταμόρφωση, όπου τον χαιρετισμό συνόδευαν και… διευκρινιστικές επανασυστάσεις. Σίγουρα οι τέσσερις και πλέον δεκαετίες είναι μακρύς χρόνος. Δεν άφησαν ίχνη μόνο στην εξωτερική διάπλαση, αλλά συνέτειναν και στην ωρίμανση της ψυχοσύνθεσης όλων, αγγίζοντας ευεργετικά τις καρδιές ή προκαλώντας τραύματα από πληγές που επουλώθηκαν στην πορεία ή εξακολουθούν να πληγώνουν, αναζητώντας παρηγοριά, δύναμη και κουράγιο για τη συνέχεια… Και η ζωή συνεχίζεται!
Λίγο από τη δύναμη και το κουράγιο, που χρειάζεται στη ζωή, χάρισε στους συμμαθητές η συνάντηση της Παρασκευής και τούτο φάνηκε από την πρώτη στιγμή, στη συνάντησή τους στο προαύλιο του σχολείου, όπου αντίκρισαν ο ένας τον άλλον, χαιρετήθηκαν και αγκαλιάστηκαν ύστερα από 42 χρόνια. Πολλοί μπορεί να συναντιούνταν στο δρόμο ζώντας στην ίδια πόλη, ορισμένοι να έβλεπαν κάποιους σε χώρους δουλειάς, σε κοινωνικές εκδηλώσεις, στα σχολεία ή στις διάφορες δραστηριότητες που πηγαίνουν τα παιδιά τους. Να αντάλλασαν χαιρετισμό ή και να προσπερνούσαν αδιάφορα… Οι δεκαετίες χαλάρωσαν τη σχέση, το δεσμό του σχολείου, τις μνήμες… Η επιστροφή, η επανένωση είχε ακριβώς τούτο το σκοπό και το πέτυχε σε μέγα βαθμό. Την ανανέωση των δεσμών και το φρεσκάρισμα της μνήμης. Σε κάποιες περιπτώσεις και την «ταυτοποίηση» του παλιού μαθητή με το πρόσωπο που βλέπαμε στο δρόμο και ο χρόνος άλλαξε, μη αναγνωρίζοντάς το, σε κάποιες περιπτώσεις, ειδικά συμμαθητών από άλλα τμήματα.
Ανάκατα συναισθήματα
Καλωσορίζοντας στην τάξη τους συμμαθητές ο Γιώργος Χαβάκης είπε:
«Είμαστε εδώ γεμάτοι από συναισθήματα που δεν υποψιαζόμαστε καν ότι υπάρχουν μέσα μας και αρχίζουν να μας κυριεύουν. Η συγκίνηση είναι μεγάλη και η επιθυμία της επανασύνδεσης ξεκάθαρη.
Για 42 χρόνια δεν είχαμε κάνει μια τόσο μεγάλη συνάντηση, αλλά τώρα που γίνεται το μυαλό μας αρχίζει να παίζει περίεργα παιχνίδια. Χαρά, άγχος, αγωνία, νοσταλγία ακόμη και θλίψη, μπλέκονται όλα μαζί.
Η συνάντηση να ξυπνήσει μέσα μας τη νοσταλγία για μια εποχή που φαίνεται να έχει περάσει, αλλά ταυτόχρονα να μας προκαλεί θλίψη που αυτή η εποχή πέρασε, πικρία και απορία για το πώς τελείωσε ή απλώς περιέργεια για το πού βρίσκονται και πώς είναι τώρα οι άνθρωποι αυτοί που κάποτε ήταν φίλοι μας, κομμάτι της καθημερινότητάς μας.
Σήμερα φυσικά και ο καθένας έχει πλέον τη δική του παρέα, αλλά είναι όμορφο να μπορέσουμε να θυμηθούμε στιγμές της εφηβικής μας ηλικίας και να ξέρουμε πως με όσους τις μοιραστούμε δεν υπάρχει μόχθος ή ζήλια γιατί όσο κι αν έχουμε αλλάξει και μεγαλώσει, εκείνη η περίοδος θα μας κρατάει για πάντα νέους.
Μια συνάντηση παλιών συμμαθητών και καθηγητών είναι σαν να ανοίγεις ένα παλιό φωτογραφικό άλμπουμ και να βλέπεις τις σελίδες γεμάτες από αγαπημένες εικόνες. Είναι η ευκαιρία να θυμηθείς τα αστεία, τα παιχνίδια, τις περιπέτειες και τις στιγμές που σε έκαναν να γελάσεις ή ακόμη και να κλάψεις. Κάθε φωτογραφία, κάθε ανάμνηση, φέρνει ένα κομμάτι του παρελθόντος πίσω στη ζωή.
Όταν μάλιστα όλοι εμείς και οι καθηγητές μας, βρισκόμαστε στους ίδιους χώρους, αλλαγμένους βέβαια, οι σκέψεις μας μπλέκονται σε μια αλληλουχία εικόνων της εποχής εκείνης.
Οι ευχαριστίες για τη συνάντηση αυτή ανήκουν σε όλους, αλλά το ξεκίνημα, με το viber, ήταν από την Κατερίνα Λουκάκη και στη συνέχεια πήραμε υλικό από μερικούς συμμαθητές μας.
Κλείνοντας θέλω να ευχαριστήσω θερμά τη Διευθύντρια και φίλη Πόπη Δασκαλογιαννάκη για την παραχώρηση του σχολείου προκειμένου να κάνουμε τη συνάντησή μας.»
Ακολούθησε η προβολή στον πίνακα της τάξης ψηφιοποιημένου φωτογραφικού υλικού από τα άλμπουμ συμμαθητών από εκδρομές της τάξης και ιδίως της 5ήμερης, κειμένων, σημειώσεων και σχολίων που είχαν γράψει και κρατήσει οι συμμαθητές στο αρχείο τους από εκείνη την εποχή, περιγράφοντας χαριτωμένα ή ξεκαρδιστικά περιστατικά με πρωταγωνιστές τους ίδιους και σε σχέση πάντα με καθηγητές.
Η επανένωση των συμμαθητών συνεχίστηκε με δείπνο στον «Αχινό», στο Αμμούδι, όπου μοιράστηκαν και αναμνηστικά της συνάντησης. Εκεί δόθηκε υπόσχεση για μια πιθανή επανένωση σε μια 5ετία…ή 10ετία μπροστά.
Τα συναισθήματα που μας πλημμύρισαν, ήταν ποικίλα:
Νοσταλγία: Το πρώτο συναίσθημα που νιώσαμε όλοι είναι η νοσταλγία. Θυμόμαστε τις μέρες που περπατούσαμε στους διαδρόμους του σχολείου, στιγμές και περιστατικά στις τάξεις, στις εκδρομές, στα διαλείμματα, στις εξετάσεις και στις γιορτές. Κάθε γωνιά του σχολείου έχει μια ιστορία, και αυτές οι ιστορίες ξαναζωντάνεψαν βουβά στη μνήμη του καθένα μας και στις συζητήσεις που κάναμε.
Χαρά: Η χαρά της επανένωσης ήταν διάχυτη. Είναι υπέροχο να βλέπουμε παλιούς φίλους, να αγκαλιαζόμαστε, να γελάμε και να μοιραζόμαστε τις εμπειρίες μας. Η χαρά του να ξαναβρίσκουμε ανθρώπους με τους οποίους έχουμε μοιραστεί τόσο πολλές στιγμές είναι ανεκτίμητη.
Συγκίνηση: Υπάρχει μια βαθιά συγκίνηση καθώς ανακαλύπτουμε πόσο έχουν αλλάξει οι ζωές μας, αλλά και πόσο έχουμε μείνει οι ίδιοι. Η συγκίνηση αυτή γίνεται πιο έντονη όταν θυμόμαστε εκείνους που δεν είναι πια μαζί μας, τους φίλους και τους καθηγητές μας που μας έχουν αφήσει.
Περηφάνια: Νιώθουμε περηφάνια για τα επιτεύγματα των συμμαθητών μας. Όλοι μας έχουμε διανύσει μακρύ δρόμο, έχουμε αντιμετωπίσει προκλήσεις και έχουμε πετύχει πολλά. Είναι μια ευκαιρία να αναγνωρίσουμε και να γιορτάσουμε τις επιτυχίες μας.
Ευγνωμοσύνη: Είμαστε ευγνώμονες για τις σχέσεις που διατηρήθηκαν και για τις φιλίες που ανανεώθηκαν ή μπορεί να σχηματίστηκαν με αφορμή την επανένωση των συμμαθητών. Ευγνωμοσύνη για τους δασκάλους μας, για την υπομονή και την επιμονή τους να μας μεταδώσουν γνώση, που μας καθοδήγησαν στους ανασφαλείς διαδρόμους της εφηβείας μας και για τις αξίες που μας ενστάλαξαν.
Αναγέννηση: Αυτή η συνάντηση ήταν σίγουρα μια ευκαιρία για «αναγέννηση». Ανανεώνουμε τις φιλίες μας, ξαναβρίσκουμε κομμάτια του εαυτού μας που ίσως είχαμε ξεχάσει και επανασυνδεόμαστε με το παρελθόν μας με τρόπο που μας δίνει δύναμη για το μέλλον.
Για όλα αυτά είμαστε ευγνώμονες που ζήσαμε και αξιωθήκαμε να συναντηθούμε και να τα μοιραστούμε.
Η εκδήλωση έκλεισε με τη συμπλήρωση «λευκώματος» με αναγραφή όλων των συμμαθητών που παρέστησαν και με αυτόγραφα σχόλια των συμμαθητών και φωτογραφιών από την επανασύνδεση των αποφοίτων της Τάξης του ’82. Το λεύκωμα θα κατατεθεί στην Κουνδούρειο Δημοτική Βιβλιοθήκη ως αναμνηστικό, ανοίγοντας μια «σειρά» ντοκουμέντων του είδους, να το μιμηθούν και άλλες τάξεις αποφοίτων, όταν αποφασίσουν να κάνουν κάτι ανάλογο στο μέλλον.
ΝΙΚΟΣ ΤΡΑΝΤΑΣ
