Πόσα ακόμα άγνωστα σημεία κρύβει αυτός ο τόπος!
Πρόσφατα περπάτησα στην περιοχή των Λενικών και ανέβηκα μέχρι το πιο ψηλό σημείο, το εκκλησάκι του Τιμίου Σταυρού. Θαύμασα την απέραντη θέα του κόλπου του Μεραμπέλλου και την ομορφιά του Αγίου Νικολάου.
Η έκπληξη ήρθε όταν γύρισα το κεφάλι στην αντίθεση δυτική πλευρά και αντίκρισα ένα μεγάλο οικισμό, τον οποίο αγνοούσα, ούτε που γνώριζα το όνομά του. Επειδή η απόσταση δεν ήταν μεγάλη, αμέσως και με πολύ ενθουσιασμό για την… ανακάλυψή μου, πήρα την κατηφόρα, ανάμεσα σε παλιά έρημα χωράφια με τους γνωστούς τράφους.
Παρά το ότι έχω δει πολλούς εγκαταλειμμένους οικισμούς, αυτός εδώ είναι ξεχωριστός. Πολλά τα σπίτια, όλα στην ίδια κατάσταση, καλοχτισμένα, αλλά χωρίς οροφή, με τα καμαρικά τους. Δυο κυκλικές στέρνες, μια τετράγωνη στέρνα και άλλη μια με θολωτή σκεπή ικανοποιούσαν τις ανάγκες των κατοίκων σε νερό.
Το επόμενο που έπρεπε να ανακαλύψω ήταν το όνομά του οικισμού… ποιοί άνθρωποι και πότε ζούσαν εδώ. Στην επιστροφή αναζήτησα παλιούς κατοίκους των Λενικών, που με πληροφόρησαν ότι ο οικισμός ονομάζεται Ραΐνιδες και ότι έμεναν κυρίως κάτοικοι από τις Βρύσες. Είναι σίγουρο ότι πολλές οικογένειες θα είχαν το επίθετο Ραϊνάκης.
«Ήτανε Βρυσανό μετόχι το Ραΐνιδω, αλλά εμένανε και κάμποσοι Χουμεριακιανοί και Λιμνιώτες», μου είπαν. «Οι κάτοικοι δεν έμεναν μόνιμα. Ερχότανε ένα μήνα το χειμώνα και κάνανε τα χωράφια τους, τη Σαρακοστή φέρναμε τα ωζά τους και τα ταΐζανε στα χόρτα, το Μάιο γυρίζανε για να θερίσουν και ν’ αλωνέψουν και το φθινόπωρο ξαναερχότανε για να μαζέψουμε τα χαρούπια τους».
ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΚΛΩΝΤΖΑΣ
