Σε ιδιαίτερα δύσκολη θέση βρίσκονται οι ελαιοπαραγωγοί, καθώς η φετινή ελαιοκομική περίοδος εξελίσσεται μέσα σε ένα εξαιρετικά δυσμενές οικονομικό περιβάλλον. Η μεγάλη υποχώρηση της τιμής του ελαιολάδου, σε συνδυασμό με το αυξημένο κόστος συγκομιδής και τις γενικότερες ανατιμήσεις στα αγροτικά εφόδια, δημιουργεί συνθήκες ασφυξίας για χιλιάδες παραγωγούς, αρκετοί από τους οποίους αναρωτιούνται πλέον αν αξίζει οικονομικά να μπουν καν στη διαδικασία να μαζέψουν τις ελιές τους.
Η τιμή του ελαιολάδου κινείται αυτή την περίοδο γύρω στα 3,50 ευρώ το κιλό για τις τρεις γραμμές οξύτητας, ενώ σε αρκετές περιοχές της Κρήτης οι προσφερόμενες τιμές είναι ακόμη χαμηλότερες. Στο Ηράκλειο καταγράφονται αγορές ακόμη και στα 3,20 ευρώ και στα Χανιά περίπου στα 3,30 ευρώ. Πρόκειται για επίπεδα που απέχουν σημαντικά από τις προσδοκίες των παραγωγών και δημιουργούν έντονη ανασφάλεια για την πορεία της φετινής χρονιάς.
Την ίδια στιγμή, τα μεροκάματα για τη συγκομιδή έχουν εκτοξευθεί, επιβαρύνοντας ακόμη περισσότερο τον οικογενειακό προϋπολογισμό των ελαιοπαραγωγών. Το κόστος των εργατικών, σε συνδυασμό με τα καύσιμα, τα λιπάσματα, τα φυτοφάρμακα και τις υπόλοιπες καλλιεργητικές δαπάνες, περιορίζει δραματικά το περιθώριο κέρδους. Σε αρκετές περιπτώσεις, οι παραγωγοί εκτιμούν ότι τα χρήματα που θα εισπράξουν από την πώληση του ελαιολάδου δύσκολα θα καλύψουν τα έξοδα που απαιτούνται για να φτάσει το προϊόν από το χωράφι στο ελαιουργείο.
Η κατάσταση οδηγεί πλέον σε σκέψεις που μέχρι πριν από λίγα χρόνια θα φάνταζαν αδιανόητες: να παραμείνουν ελαιώνες χωρίς συγκομιδή, επειδή η οικονομική απόδοση της παραγωγής δεν δικαιολογεί το κόστος και την προσωπική εργασία που απαιτούνται.
Το μειωμένο ενδιαφέρον των εμπόρων, η περιορισμένη ζήτηση από το εξωτερικό και οι εισαγωγές φθηνότερου ελαιολάδου από τρίτες χώρες επιτείνουν την αβεβαιότητα. Οι παραγωγοί βρίσκονται έτσι μπροστά σε ένα εξαιρετικά δύσκολο δίλημμα: να προχωρήσουν σε μια δαπανηρή συγκομιδή με αβέβαιο οικονομικό αποτέλεσμα ή να περιμένουν μήπως βελτιωθούν οι τιμές.
Σε κάθε περίπτωση, η φετινή χρονιά αναδεικνύει με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο το αδιέξοδο στο οποίο οδηγείται η ελαιοκαλλιέργεια.

































































































