Τις τελευταίες μέρες παρακολουθούμε το πώς εξελίσσεται το «άνοιγμα» των λυκείων μέσω του συστήματος των self-tests, ένα άνοιγμα που χαρακτηρίζεται από προχειρότητα και πολλές στρεβλώσεις.
Το υπουργείο τρέχει καταϊδρωμένο πίσω από την ίδια του την ανεπάρκεια, προέκταση της συνολικής κυβερνητικής πολιτικής, πίσω από την συνειδητή επιλογή να ΜΗΝ κάνει τα αυτονόητα. Από το Σεπτέμβρη η κυβέρνηση ΔΕΝ στηρίχτηκε σε κανένα σύστημα οργανωμένης επιδημιολογικής επιτήρησης, ΔΕΝ ενίσχυσε τον πρωτοβάθμιο τομέα υγείας, ΔΕΝ εφοδιάστηκε με tests αυξημένης εγκυρότητας, ΔΕΝ προσέλαβε εξειδικευμένο ιατρικό προσωπικό (νοσηλευτές/ριες γιατρούς) που θα έκαναν τους ελέγχους αυτούς. Για τα σχολεία, το Υπουργείο ΔΕΝ αποσυμφόρησε τις υπεράριθμες σχολικές αίθουσες μέσα από προσλήψεις, ΔΕΝ ενίσχυσε στον βαθμό που πρέπει τον τομέα της καθαριότητας στο σχολείο, ΔΕΝ σταμάτησε να προωθεί όλη την αντιδραστική βεντάλια νομοσχεδίων στην εκπαίδευση (από την βάση του 10 και την τράπεζα θεμάτων, μέχρι την αστυνομοκρατία και την περιστολή των φοιτητικών δικαιωμάτων στα πανεπιστήμια), ΔΕΝ, ΔΕΝ, ΔΕΝ.
Τώρα 2 μήνες πριν το πέρας μιας ακόμη χαμένης σχολικής χρονιάς «ανοίγει» τα λύκεια σε περιοχές επιδημιολογικά επιβαρυμένες επιρρίπτοντας την ευθύνη για τυχούσα διασπορά του ιού έμμεσα στην ατομική ευθύνη των μαθητών –μαθητών που έχουν καταρρακωθεί και τσαλαπατηθεί τόσο μαθησιακά, όσο και ψυχολογικά.
Ο αμφιλεγόμενος τρόπος διενέργειας και ελέγχου των tests και το γενικευμένο κλίμα ανασφάλειας σε πόλεις όπως η Ιεράπετρα με υπαρκτή την διασπορά του ιού, ώθησαν τους γονείς σε ανακοινώσεις με αίτημα να παραμείνουν τα σχολεία κλειστά ως το Πάσχα (άλλωστε απέμεναν μόνο 10 εκπαιδευτικές μέρες πριν το κλείσιμο των γιορτών). Με το πρώτο θετικό κρούσμα ξεκίνησε εντός της μαθητικής κοινότητας ένας έντονος προβληματισμός που έφερε την απόφαση να προχωρήσουν σε κατάληψη και τα τρία λύκεια της πόλης. Εξαιτίας της αντιδραστικότατης απόφασης του άρθρου 2 της ΚΥΑ 131451/ΓΔ4, με την οποία σε περιπτώσεις κατάληψης οι καθηγητές υποχρεώνονται σε εξ’ αποστάσεως διδασκαλία με απουσίες, οι εκπαιδευτικοί επέστρεψαν στην τηλεκπαίδευση για όσο διαρκεί η κατάληψη στην σχολική τους μονάδα. Ουσιαστικά με αυτόν τον νόμο οι μαθητές που διαμαρτύρονται «φακελώνονται» και η κατάληψη παύει να υφίσταται ως μέσο πάλης αφού το μάθημα μεταφέρεται δια νόμου στις οθόνες. Με το «ξεδόντιασμα» της κατάληψης οι μαθητές διχάζονται και οι καθηγητές εξαναγκάζονται σε ρόλο ηλεκτρονικού χωροφύλακα.
Μοιάζει παράλογο, βγαλμένο από την πιο παράδοξη πραγματικότητα, αλλά υπό αυτές τις συνθήκες ουσιαστικά οι καταλήψεις τρέπονται σε μέσο θωράκισης της δημόσιας υγείας και καλύπτουν όλη την ανυπαρξία της ηγεσίας του υπουργείου επί του θέματος. Η κατάληψη όμως είναι μέσο πάλης των μαθητών, που οργανωμένα και συλλογικά ως νέοι άνθρωποι παλεύουν για το δίκαιο των αιτημάτων τους. Η «εργαλειοποίηση» της αυτή φανερώνει ότι ο πάτος του βαρελιού στον απαράδεκτο τρόπο διαχείρισης των προβλημάτων από την κυβέρνηση δεν έχει πάτο.
Η Αγωνιστική Συσπείρωση Εκπαιδευτικών Λασιθίου καταγγέλλει τις εγκληματικές πολιτικές επιλογές, τις ευθύνες και την αντιδραστικότητα του υπουργείου. Δείχνει με το δάχτυλο ως μοναδικό υπεύθυνο όλου αυτού του «μπάχαλου» την ηγεσία του υπουργείου και την κυβέρνηση. Απέναντι σε αυτήν την επαίσχυντη πολιτική όλοι οι φορείς, συνδικαλιστικές οργανώσεις, γονείς, μαθητές οφείλουν να παλέψουν με τρόπους και μέσα που θα αναγκάσουν το Κράτος να αναλάβει τις ευθύνες του.
Στεκόμαστε αντίθετοι σε κάθε ανορθολογική αντεπιστημονική προσέγγιση. Τα tests δεν είναι κάτι κακό. Αντίθετα έπρεπε να γίνονται με ευθύνη και έλεγχο του Κράτους πολύ νωρίτερα και πολύ πιο οργανωμένα. Έτσι τα σχολεία ίσως και να παρέμεναν ανοιχτά και δεν θα ζούσαμε τον τραγέλαφο του «ακορντεόν» που τόσο έχει στοιχίσει στους μαθητές/τριες και στις οικογένειές τους.
Το ξεχαρβάλωμα της Δημόσιας Υγείας και Παιδείας που συντελείται από την παρούσα Κυβέρνηση είναι συνέχεια του έργου όλων των προηγούμενων Κυβερνήσεων. Η Πανδημία απλά αποδεικνύει με τον πιο εύγλωττο τρόπο πως ο «βασιλιάς είναι γυμνός».
Στηρίζουμε τους αγώνες των μαθητών. Κατανοούμε την αγωνία και τον φόβο τους. Ο εχθρός είναι κοινός. Ως εκπαιδευτικοί με την φωνή και τον αγώνα μας δεν θα πάψουμε να τον φανερώνουμε.
Δερμιτζάκης Νικόλας
Φιλόλογος ΕΠΑΛ Ιεράπετρας
για την Αγωνιστική Συσπείρωση Εκπαιδευτικών Λασιθίου
