Περνούσαν οι δεκαετίες, ο καθένας και η καθεμιά οι συμμαθητές αποφοίτησαν και πήραν το δρόμο τους… Έφτιαξαν τη ζωή τους, προσπαθώντας, όσο το δυνατόν, να ταιριάξουν την πραγματικότητα, να πλησιάσει στα όνειρα και στα σχέδια που έκαναν στα θρανία… Να πραγματώσουν τους στόχους που κυνήγησαν στην πορεία, σε πανεπιστήμια ή σε χώρους δουλειάς – στο μεγάλο σχολείο της ζωής, για όσους επέλεξαν άλλους, δικούς τους δρόμους… Κάποιοι επέλεξαν γρήγορα να κάνουν οικογένεια, άλλοι το ανέβαλαν όσο μπόρεσαν…
Οι συμμαθητές και συμμαθήτριες- απόφοιτοι του Γενικού Λυκείου Αγίου Νικολάου του 1982- συμφώνησαν τέσσερις δεκαετίες μετά να βρεθούν πάλι, όλοι μαζί, στα θρανία του ιστορικού σχολείου. Περίπου 80 μαθητές ήταν οι απόφοιτοι του ’82 και απ’ αυτούς, περίπου όλοι, ενθουσιάστηκαν με την ιδέα, να συναντηθούν ξανά ύστερα από μισό περίπου αιώνα για να… ξανασυστηθούν, αφού τα χρόνια δεν αλλάζουν μόνο την εμφάνιση. Η ίδια η ζωή και οι δοκιμασίες της, σίγουρα μεταμόρφωσαν τους 18ρηδες που έφυγαν «αθώοι» και μπήκαν σε ένα ανταγωνιστικό κόσμο, με όποια εφόδια μπόρεσαν να τους δώσουν οι καθηγητές του σχολείου και οι οικογένειές τους, για να αγωνιστούν να κτίσουν κάτι δικό τους.
Ήταν ακόμη η εποχή, που σχολειό και οικογένεια, διαδραμάτιζαν το κεντρικό «παιδαγωγικό» ρόλο στη διαμόρφωση των προσωπικοτήτων μας… Η εποχή που δεν υπήρχε το ίντερνετ, δεν είχαν ανακαλυφθεί τα κινητά τηλέφωνα, τα κοινωνικά δίκτυα απείχαν ακόμη πολύ… Έτσι, η επικοινωνία, η συναναστροφή, η διασκέδαση ήταν πιο άμεσα, πιο απλά. Οι φιλίες πιο ειλικρινείς, τα συναισθήματα -καλά ή κακά- πιο αυθόρμητα, οι σχέσεις λιγότερες περίπλοκες, οι αναζητήσεις πιο ρομαντικές, οι φιλοδοξίες πιο ρεαλιστικές…
Υπήρξαμε μια γενιά, γενικά ευνοημένη από πολλές απόψεις. Κι ας μην είχαμε τα μέσα και τις διεξόδους των νέων των μεγαλουπόλεων. Είναι δε χαρακτηριστικό ότι λίγοι είναι εκείνοι που έφυγαν για να ζήσουν αλλού, για οικογενειακούς ή επαγγελματικούς λόγους. Πολλοί σπούδασαν αλλού αλλά επέστρεψαν. Και όσοι έφυγαν, δεν έκοψαν ποτέ τους δεσμούς τους με το γενέθλιο τόπο.
Οι καιροί άλλαξαν πολύ τα 42 αυτά χρόνια. Αλλάξαμε και ‘μεις και όχι μόνο στην όψη, που νομοτελειακά συμβαίνει, αλλά και ως ψυχοσωματικές μονάδες, σε ένα βαθμό και ως χαρακτήρες. Ο χρόνος είναι δραστικός καταλύτης στη μεταμόρφωση του ατόμου, εντούτοις, πάντα, το κάθε πρόσωπο διατηρεί μέσα στις στάχτες του αναλώσιμου βίου του, μικρές σπίθες από την νιότη του. Είναι η θέρμη των αισθημάτων εκείνης της φάσης της ζωής που νοσταλγεί και θέλει να ανακαλέσει στη μνήμη. Όχι δεν ήταν όλα τόσο αθώα και όμορφα, αλλά ίσως ήταν λιγότερο περίπλοκα… Και σίγουρα η απόσταση του χρόνου, νομοτελειακά, έχει λειάνει «γωνίες», αντιθέσεις, συγκρούσεις, αντιπάθειες… Ανθρώπινο, και εν πολλοίς αναμενόμενο.
Λέγαμε για την ψηφιακή τεχνολογία που δεν είχαμε στη διάθεσή μας εκείνη την εποχή και τα σύγχρονα μέσα επικοινωνίας και δικτύωσης που κυριαρχούν πλέον στην καθημερινότητά μας. Ένα τέτοιο μέσο εκμεταλλεύτηκε μετά από 40 χρόνια η Γ΄ τάξη του ‘82 του 1ου Γενικού Λυκείου Αγίου Νικολάου. Με πρωτοβουλία δυο -τριών αποφοίτων, με συντονιστές τους τότε συμμαθητές και μετέπειτα ζευγάρι στη ζωή, Βιργινίας Στεφανάκη και Γιώργου Χαβάκη, δόθηκε το σύνθημα, μέσα από Ομάδα που σχηματίστηκε πριν από δυο- τρεις μήνες στο «viber» και πολύ γρήγορα ξαπλώθηκε το μήνυμα, διασυνδέοντας σχεδόν όλους τους αποφοίτους εκείνης της χρονιάς.
Την Παρασκευή
Έτσι ορίστηκε η Παρασκευή 26 Ιουλίου ως ημέρα επανασύνδεσης και συνάντησης των αποφοίτων του ’82. Ήδη έχει γίνει συνεννόηση με τη Διεύθυνση του 1ου Γυμνασίου (που τότε συστέγαζε Γυμνάσιο και Λύκειο) και θα ανοίξει την πύλη του για να υποδεχθεί σε μια αίθουσα διδασκαλίας τους παλιούς συμμαθητές, οι οποίοι θα καθίσουν πάλι στα θρανία, ύστερα από 4 δεκαετίες. Εκεί θα… ξανασυστηθούν και μέσα από το αναμνηστικό φωτογραφικό και άλλο υλικό που συγκέντρωσαν από τα μαθητικά χρόνια στο Λύκειο, του οποίου έχει γίνει ψηφιακή επεξεργασία, θα ξαναθυμηθούν τα αλησμόνητα σχολικά τους χρόνια.
Γύρω στα 60-70 άτομα έχουν δηλώσει πρόθεση να παραστούν στο «reunion» των παλιών συμμαθητών. Κάποιοι λόγω απόστασης και υποχρεώσεων δε θα μπορέσουν να ταξιδέψουν στην Κρήτη, κάποιοι αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα υγείας και θα βρίσκονται ψυχικά μαζί με τους υπολοίπους. Δυστυχώς, και κάποιοι συμμαθητές και καθηγητές έφυγαν από τη ζωή τα χρόνια που μεσολάβησαν. Παρ’ όλα αυτά όλοι τους θυμόμαστε με αγάπη και ευγνωμοσύνη για όσα μοιραστήκαμε και για όσα μας πρόσφεραν.
Στη συνέχεια έχει προγραμματιστεί «συμπόσιο» στο κέντρο «Αχινός», στο Αμμούδι!
ΝΙΚΟΣ ΤΡΑΝΤΑΣ
