Υπάρχουν εικόνες που δεν τις περιμένεις. Κι όμως, σε σταματούν.
Σε μια ήσυχη βόλτα στο Αμμούδι, εκεί όπου η άμμος συναντά τη θάλασσα, είχαν δημιουργηθεί μικροί κόσμοι. Πυραμίδες, διαδρομές, μορφές ζώων. Λεπτομέρειες που μαρτυρούσαν χρόνο και φροντίδα.
Δεν επρόκειτο για κάτι πρόχειρο ή τυχαίο. Ήταν σαν κάποιος να στάθηκε εκεί για λίγο, χωρίς να θέλει να φανεί, και να άφησε πίσω του κάτι απλό και όμορφο.
Δεν υπήρχε όνομα. Ούτε μια μικρή υπογραφή. Κι όμως, δεν έλειπε τίποτα.
Ίσως γιατί η θάλασσα βρισκόταν δίπλα και η άμμος δεν κρατά για πάντα. Για εκείνη όμως τη στιγμή, όλα ήταν όπως έπρεπε.
Και ίσως αυτό να είναι το πιο όμορφο: να δημιουργείς κάτι χωρίς να περιμένεις να μείνει.
Και κάπου, κάποιος να το δει. Να σταθεί για λίγο. Να πάρει μια ανάσα.
Να νιώσει όμορφα.
Λίγες ημέρες αργότερα, η βροχή και η θάλασσα τα πήραν μαζί τους.
Η εικόνα όμως έμεινε.
ΕΛΕΝΗ ΦΑΪΤΟΥ
