Μια ξεχωριστή διαδρομή στη Μυρσίνη και τα Μέσα Μουλιανά

Μια από τις πιο όμορφες πεζοπορίες της ανατολικής Κρήτης που συνδέει δυο ειδυλλιακά βορεινά χωριά: τη Μυρσίνη και τα Μέσα Μουλιανά, πραγματοποίησε ο Ορειβατικός Σύλλογος Αγίου Νικολάου την Κυριακή 28 Ιουνίου με τη συμμετοχή περίπου 15 πεζοπόρων από διάφορα σημεία του νομού.

Σημείο εκκίνησης το πάρκινγκ στην είσοδο της Μυρσίνης, απ’ όπου ξεκινάμε κατά τις εννιά η ώρα. Διασχίζουμε το όμορφο αυτό χωριό που αποτελεί μπαλκόνι στο βόρειο κρητικό πέλαγος κι είναι φημισμένο για τα καταπληκτικά ηλιοβασιλέματά του εξαιτίας του δυτικού προσανατολισμού του. Στον κεντρικό του δρόμο συναντάμε πρόσχαρους κατοίκους, συναντάμε φίλους και γνωστούς, περνάμε από λουλουδάτες αυλές, την γραφική εκκλησία του Αγίου Γεωργίου με το παλιό δημοτικό στον περίβολό της, το ερημωμένο τώρα «Καφέ Μοντέρνο», όπου γινόταν κάποτε παρτάκια κι αποσπερίδες, την κεντρική βρύση του χωριού, που υπάρχει μαντινάδα ότι δε στερεύει ποτέ, αλλά δυστυχώς τα τελευταία χρόνια σταμάτησε πια να κελαρύζει.
Ήδη στη νότια έξοδο του χωριού συναντάμε ίχνη της παλιάς εθνικής οδού που περνούσε ψηλότερα από τη σημερινή, στο μέρος που οι ντόπιοι ονομάζουν «γέφυρες». Όμως εμείς θα πάρουμε τον χωματόδρομο που ελισσόμενος σε στροφές μας οδηγεί ανηφορικά προς το ύψωμα του λόφου Αγριλού (657 μ.), που αποτελεί σύνορο ανάμεσα στα δύο χωριά και φημίζεται ότι βγάζει το καλύτερο κρασί της περιοχής. Και πραγματικά συναντάμε εδώ σύγχρονους αμπελώνες που θυμίζουν τα ηρακλειώτικα. Μαγευτική είναι επίσης και η θέα στα χωριά Μυρσίνη, Τουρλωτή, Σφάκα και τα δυτικά σητειακά και τα λαστριανά βουνά.
Η μέρα είναι αρκετά ζεστή όμως την παλεύουμε στην ανηφόρα καθώς ο ήλιος είναι  ακόμα ανατολικότερα και, που και που, έρχεται μια δροσερή ριπή αέρα από τη θάλασσα! Έτσι ανεβαίνουμε σε γοργό ρυθμό και μετά τον Αγριλό αρχίζει η κατάβαση προς την ανατολική πλευρά. Εδώ ζορίζει πιο πολύ η ζέστη, καθώς αποκοβόμαστε απ’ το θαλάσσιο μέτωπο.

Φτάνουμε στα Μέσα Μουλιανά από την πλευρά του Αγίου Αθανασίου. Περιδιαβαίνουμε τους δρόμους με τα παλιά τα σπίτια τα όμορφα, με κάποιες αυλές που έχουν ακόμα λουλούδια, σε στενά περάσματα και φτάνουμε έτσι στην κεντρική φημισμένη εκκλησία του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου. Η λειτουργία έχει τελειώσει, όμως λόγω και της μέρας που είναι σκόλη, πολλοί ηλικιωμένοι κάτοικοι κάθονται ένα γύρω στον ασκιανό και μας πιάνουν την κουβέντα. Ποιοι είμαστε κι από πού, θέλουν να φωνάξουν και τον παππά να μας ανοίξει, αλλά τους σταματάμε: είναι ζέστη κι έχουμε ακόμα δρόμο, τους ευχαριστούμε και ξαναρχίζουμε. Περνάμε από το περίφημο «Κεφαλοβρύσι», όπου κάποτε είχε ονομαστή ταβέρνα δίπλα στα γάργαρα νερά του με μια βρύση που δεν στέρευε ποτέ και γεμίζαμε τα μπουκάλια μας, ενώ το νερό οδηγούνταν σε λιμνούλα με ψαράκια. Περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις. Το μόνο που κρατά ζωντανή την ανάμνηση είναι η πράσινη όαση από αγριοκερασιές, μπουρνελιές, καρυδιές, εσπεριδοειδή.

Ακολουθούμε το κατηφορικό μονοπάτι, χωμένο στο πράσινο, που ήλιος δεν το βλέπει ως την πλατεία δίπλα στον ΒΟΑΚ με το άγαλμα του Βενιζέλου. Μετά περπατάμε ένα βασανιστικό χιλιόμετρο στην άσφαλτο κι έπειτα παίρνουμε ανηφορικό χωματόδρομο που μας οδηγεί στην παλιά εθνική από την άλλη της μεριά. Η ζέστη γίνεται πια βασανιστική και σκιά δεν υπάρχει αφού είναι πια καταμεσήμερο. Η θέα στα παράλια μας αποζημιώνει. Αφρισμένα σήμερα, αλλά δυστυχώς τη ένταση του βοριά την καπακώνει η ζέστα. Σε πορεία μιας ώρας όμως βρισκόμαστε ήδη στη Μυρσίνη από την βορεινή πλευρά της.
Εδώ τελειώνει η πορεία μας των 14,5 χλμ με 400 υψομετρική και άλλοι θα επισκεφθούν την παραδοσιακή ταβέρνα «Καθ’ οδόν» του Μανώλη και της Βάσως με την φανταστική θέα να πνίξουν την κάψα σε μια μπίρα, άλλοι θα κατευθυνθούν για μια βουτιά στον κοντινό παραθεριστικό οικισμό του Μόχλους. Γιατί όχι; Στην Κρήτη ζούμε, μπορούμε να απολαύσουμε μέσα σε λίγες ώρες και όμορφα χωριά και ψηλά βουνά και δροσερές θάλασσες και να τσουγκρίσουμε τα ποτήρια μας με την παρέα! Γιατί έτσι μας αρέσει!!!

ΑΡΧΗΓΟΣ: Μαρία Μετζογιαννάκη
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ:  Γιάννης Πάγκαλος, Γιάννης Ψαλλιδάκης, Μαρία Μετζογιαννάκη