Μια απολαυστική πεζοπορία στο ΒΔ άκρο του νομού μας πραγματοποίησε ο Ορειβατικός Σύλλογος Αγίου Νικολάου την Κυριακή 5 Οκτωβρίου από την γραφική Πλάκα Ελούντας απέναντι από τη Σπιναλόγκα ως την κοινότητα του Βρουχά, τον εγκαταλελειμμένο οικισμό του Μυρωνικήτα, το Φάρο του Αφορεσμένου και το παρακείμενο αιολικό πάρκο του Αγίου Ιωάννη και πάλι πίσω! Συνολικά 17 χλμ με ωραία εναλλαγή τοπίων και 28 αποφασισμένους πεζοπόρους!
Ξεκινάμε απ’ το μισοάδειο παρκινγκ της παραλίας της Πλάκας κατά τις 9 η ώρα το πρωί κι ακολουθώντας χωματόδρομους, ασφαλτόδρομους, κατσικόδρομους και παλιά καλντερίμια θα ανέβουμε τα 270 μέτρα περίπου υψομετρικής που μας χωρίζουν από το ψηλότερο σημείο κοντά στο χωριό «Βρουχάς». Το μέρος φημίζεται για τους ανεμόμυλους καθώς μαστιγώνεται από τους δυνατούς ανέμους, όμως σήμερα ο καιρός μας κάνει το χατίρι: λίγο αεράκι για δροσιά, που κι ένα συννεφάκι για σκιά, ιδανικό σκηνικό για πεζοπορία! Το γραφικό καφενεδάκι του χωριού είναι φίσκα με κόσμο λόγω Κυριακής μετά την εκκλησία και μας δελεάζει προς στιγμήν!
Με βαριά καρδιά ξεκολλάμε απ’ τον Βρουχά και συνεχίζουμε καθοδική πορεία. Περνάμε από κουφάρια ανεμόμυλων, παλιές δεξαμενές και αγροικίες, μια μεγάλη πηγάδα συλλογής νερού, γεμάτη με χρυσόψαρα και κάνουμε την πρώτη στάση στον φροντισμένο περίβολο της εκκλησίας της Ανάληψης του σχεδόν έρημου οικισμού του Μυρωνικήτα. Από εδώ ακολουθούμε παλιό καλντερίμι, που περνά από ένα πλάτωμα με πάρα πολλές μεγάλες και βαθιές πετρόκτιστες πηγάδες. Εξηγώ στους αλλοδαπούς φίλους μας τη χρήση τους στο παρελθόν και τη σημασία τους στη συλλογή νερού της βροχής σε ένα από τα πιο ξερικά, πετρώδη κι άνυδρα μέρη της Κρήτης. Δεν ξέρω αν κατάλαβαν την αξία του νερού για μας, αφού σε αυτούς δεν έλειψε ποτέ, όμως σίγουρα εντυπωσιαστήκαν από τις μνημειώδεις αυτές κατασκευές!
Κατηφορίζουμε κι άλλο από ‘κατσικομονοπάτια’, ώσπου βρίσκουμε τον αγροτικό παραλιακό δρόμο, που περνάει από την παραλία ‘Μεγάλη Πατσάβρα’ και τη γειτονική ‘Ξεπαπαδιά’ με το εκκλησάκι του Αγίου Διονυσίου να λάμπει κάτω απ’ τον μεσημεριανό ήλιο. Εντυπωσιαζόμαστε από τους βραχώδεις σχηματισμούς και τους μικρούς κόλπους με τα τυρκουάζ νερά, που τα χαίρονται μόνο κάποιοι μοναχικοί ψαράδες. Το ψάρι πρέπει να είναι άφθονο εδώ με τόσες σπηλιές, ξέρες και βράχους! «Κοίτα εκεί ένα κοπάδι, μάλλον είναι κέφαλοι», μου δείχνει η Τερέζα, που αν και μένει στο Τέξας, έζησε πολλά χρόνια της ζωής της εδώ, δίπλα στους ντόπιους ψαράδες. Πραγματικά καμιά δεκαριά μεγάλα ψάρια φαίνονται από ψηλά να τσιμπολογάνε κάτι!!!
Περπατώντας παράλληλα με τις ακτές κι ατενίζοντας το γαλάζιο πέλαγος θα φτάσουμε κάποτε και στα ερείπια του φάρου του Αφορεσμένου, μέρος που επισκεπτόμαστε συχνά και κάθε φορά δεν αμελούμε να κάνουμε έκκληση στις αρχές να δουν σοβαρά την αναστήλωση του μοναδικού αυτού μνημείου, που ανεγέρθηκε το 1864 από τη Γαλλική Εταιρία Φάρων, για να οδηγεί τα καράβια με ασφάλεια στον κόλπο του Μεραμπέλλου μακριά από τη μόνιμα φουρτουνιασμένη θάλασσα, που αποτέλεσε και μέρος του θρύλου για το πώς πήρε το όνομά της η περιοχή.
Γυρνάμε μετά λίγο πίσω και παίρνουμε το ανηφορικό μονοπάτι, που μας φέρνει στο αιολικό πάρκο. Μια σύντομη στάση ανασύνταξης εδώ στοιβαγμένοι όλοι στην πίσω σκιερή μεριά της μικρής κάτασπρης εκκλησίας του Αγίου Ιωάννη, μιας κι είναι ντάλα μεσημέρι κι ο ήλιος βαράει..
Από εδώ θα πάρουμε –πρώτη φορά- τον παλιό χωματόδρομο που θα μας επιστρέψει πίσω στην αφετηρία από τη βόρεια πλευρά. Διαδρομή φανταστική με την Σπιναλόγκα απέναντι μας καθ’ όλη τη διάρκειά. Κι όταν πλέον φτάνουμε στην Πλάκα μια βουτιά στα δροσερά νερά -βάλσαμο στα καταπονημένα μέλη μας- με θέα το «Νησί των …καταραμένων» θα μας θυμίσει για πολλοστή φορά σε τι ευλογημένο τόπο ζούμε
Μια μεγάλη πεζοπορία 17 χλμ σήμερα με συνολική υψομετρική διαφορά γύρω στα 550-600 μέτρα και με πολύ όμορφα τοπία, χορταστική θα έλεγα! Ευχαριστούμε πολύ τον αρχηγό μας, Γιάννη Καλλιβρετάκη για τον όλο σχεδιασμό της. Ο Οκτώβριος μόλις ξεκίνησε δυναμικά και η ορειβατική σεζόν αρχίζει να απογειώνεται!!!
ΑΡΧΗΓΟΣ: Γιάννης Καλλιβρετάκης
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: Γιάννης Καλλιβρετάκης, Μαρία Μετζογιαννάκη, Δέσποινα Σαμπροβολάκη
ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ – ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΚΕΙΜΕΝΟΥ:
Μαρία Μετζογιαννάκη
