«Όταν μια χώρα έχει γεννήσει, πρόσφατα, ανθρώπους σαν τον Καζαντζάκη, σίγουρα θα γεννήσει και αύριο. Άρα αυτή η χώρα ούτε πεθαίνει, ούτε λαβώνεται. Θα περάσει μια κρίση», με τα λόγια αυτά ο σκηνοθέτης Γιάννης Σμαραγδής, περιγράφει ουσιαστικά το μήνυμα που στέλνει η τελευταία του ταινία.
Η ταινία που έχει επίκεντρο τη ζωή του Νίκου Καζαντζάκη, αποτελεί ουσιαστικά ένα ύμνο στην αξία και τη σημασία της αγάπης. Μια στοιχειοθετημένη κινηματογραφικά υπόμνηση πως η αγάπη, ως τρόπος ζωής και δράσης, αποτελεί τον κινητήριο μοχλό για να ανακτήσει ο σύγχρονος άνθρωπος και ειδικά ο δοκιμαζόμενος Έλληνας, την ενότητα και τη σύμπνοια που έχει απωλέσει, αλλά και την δημιουργική του ταυτότητα, που μπορεί να σηματοδοτήσει το ξεκίνημα της Ελπίδας για ένα καλύτερο μέλλον.
«Ξεκινήσαμε αυτή την περιπέτεια σε μια περίοδο μεγάλης οικονομικής κατήφειας και κατήφορου. Διότι περιπέτεια είναι να κάνεις μια ταινία αυτού του όγκου, με αυτό τον γίγαντα, σε μια πάσχουσα Ελλάδα. Ξεκινήσαμε, λοιπόν, να βάλουμε σε κίνηση αυτό το έργο, με την πίστη και την πεποίθηση πως η αγάπη που μας οδηγεί σε αυτό το έργο, είναι χρήσιμη στους σημερινούς Έλληνες και όχι μόνο. Οι Έλληνες χρειάζονται να πάρουν βαθειά ανάσα μέσα τους. Να πάρουν φόρα και δύναμη για να αντέξουν αυτό που τους περιμένει και μόνο ο πολιτισμός μπορεί να τους βοηθήσει. Μέσα από τις κορυφαίες υπάρξεις που μεγαλώσανε την Ελλάδα μπορούν να πάρουν δύναμη όλοι, γιατί – κι αυτό είναι ίσως και η προσπάθεια του έργου αυτού – όταν μια χώρα πρόσφατα έχει γεννήσει ανθρώπους σαν τον Καζαντζάκη, σίγουρα θα γεννήσει και αύριο, άρα αυτή η χώρα ούτε πεθαίνει, ούτε λαβώνεται. Θα περάσει μια κρίση», τονίζει μιλώντας στην ΑΝΑΤΟΛΗ ο κ. Σμαραγδής.
Τα γυρίσματα στους Χονδροβολάκους
Την περασμένη Τρίτη έγιναν τα γυρίσματα στην περιοχή μας, στους Χονδροβολάκους. Είναι εντυπωσιακό πως διαχειρίζεται το χρόνο ανάμεσα σε αυτό το πλήθος των συνεργατών και του συνεργείου με νηφαλιότητα, χαλαρός, κάνοντας αστεία και χωρίς να προβληματίζεται ή να ενοχλείται από την πληθώρα των φωτογράφων, δημοσιογράφων ή απλών πολιτών που κινούνται ατάκτως και κατά βούληση στον περιορισμένο χώρο που υπάρχει, επιδιώκοντας να τραβήξουν μια φωτογραφία ή να βρεθούν κοντά στους πρωταγωνιστές.
«Συμβαίνουν εντυπωσιακά πράγματα σε αυτή την ταινία. Απροσδόκητα, ανέλπιστα και εξαιρετικά αισιόδοξα. Όπου κι αν ακουμπήσαμε υπήρχε κάτι άλλο πίσω από αυτό. Κατά ένα περίεργο τρόπο, όταν εμφανίζεται η ταινία, έρχεται να αναδείξει πράγματα. Όλα αυτά, υποθέτω, πως είναι μια μυστική σκηνοθεσία της οποίας εκτελεστής είμαι εγώ. Δεν αισθάνομαι ότι κάνω αυτή την ταινία, πως δηλαδή την σκηνοθετώ. Αισθάνομαι ότι την υπηρετώ. Τώρα, πως και γιατί συμβαίνει αυτό…», σημειώνει. Όσο δε για την ερμηνεία που ο ίδιος μπορεί να δώσει για τις αποκαλύψεις και τις απρόσμενες συνδέσεις που υπάρχουν με την ιστορία και το παρελθόν. «Έχω μια εντύπωση ότι αυτά μπορεί να συμβαίνουν – όχι μόνο με μένα αλλά γενικότερα το λέω – από τη στιγμή που ενεργοποιείται η αγάπη», υπογραμμίζει.
ΜΙΧΑΛΗΣ ΑΤΣΑΛΑΚΗΣ
