Μια δημοσίευση για την πόλη και το πολιτισμό μας.
Ένα κομμάτι της αρχαίας Λατούς προς Καμάρα, είναι ανασκαμμένο εδώ και χρόνια στο κέντρο της πόλης μας. Έχω την εντύπωση πως αν άλλες πόλεις είχαν τέτοιο θησαυρό των ύστερων Ελληνιστικών χρόνων, θα το αναδείκνυαν και θα το προστάτευαν ως κόρη οφθαλμού. Αντίθετα ο δικός μας αρχαιολογικός χώρος φωτογραφίζεται από τους τουρίστες ως απόδειξη πως οι νεοέλληνες έχουν μετατρέψει κομμάτια της ιστορίας τους σε σκουπιδότοπους.
Το ειρωνικό τους μειδίαμα με κάνει να ντρέπομαι από τη κορφή ως τα νύχια.
Ο Δήμος και η αρχαιολογική υπηρεσία θα έπρεπε να απολογούνται για το χάλι αυτό που συνεχίζεται επί χρόνια.
Η κοινή λογική λέει, ότι από τη δεκαετία του 80, οπότε και ανασκάφτηκε ο χώρος… θα έπρεπε να είχε περιφραχτεί, καθαριστεί, ξεχορταριαστεί και προπαντός να έχει γίνει επισκέψιμος με μια κατασκευή (πιθανά με ένα ξύλινο μονοπάτι) που με χάρτες κατά τόπους να εξηγεί τι υπάρχει σε κάθε γωνιά του. Εργαστήρια, φούρνοι, υδρευτικό σύστημα, αποχετευτικό κλπ είναι τα ίχνη ενός πολιτισμού που μας αρέσει να τον επικαλούμαστε για να τσιμπάμε ολίγη από την υπεραξία του.Την ίδια στιγμή, εμείς σήμερα, επικαλούμενοι περιουσιακές προστριβές και γραφειοκρατικές αγκυλώσεις αφήνουμε ένα τέτοιο θησαυρό να ρημάζει.
Ήρθε στο μαγαζί μου ένα ζευγάρι Γερμανών τουριστών και με ρώτησαν που είναι το Μουσείο της πόλης. Όταν τους είπα πως είναι κλειστό στο μουσειακό του κομμάτι και ανοίγει μόνο για εποχιακές εκθέσεις βάλαν τα γέλια. Θύμωσα λίγο και τους είπα ότι η πολιτική των μνημονίων και της λιτότητας που μας έχουν επιβάλλει οι δανειστές μας, δεν επιτρέπει να αποδεσμευτούν κονδύλια για να αγοραστούν τα εκθετήρια και να προσληφθεί προσωπικό ώστε να ανοίξει το Μουσείο. Όμως την ίδια στιγμή που τα έλεγα αυτά δαγκώθηκα. Γιατί σκέφτηκα… πόσα χρόνια χωρίς μνημόνια πέρασαν από το 80 μέχρι σήμερα και γιατί ποτέ όλες οι αρχές (κρατικές, δημοτικές και αρχαιολογικές) δεν έκαναν το αυτονόητο στον αρχαιολογικό χώρο της Λατούς προς Καμάρα.
Η αλήθεια λοιπόν είναι ότι δεν έχουμε καμία δικαιολογία. Είμαστε άξιοι της τύχης μας και της απαξίωσής μας από τους τουρίστες που εκτός από ήλιο και θάλασσα, έρχονται να γνωρίσουν και να τιμήσουν τα μνημεία μιας ιστορίας που καμωνόμαστε πως μας ανήκει.
Εμείς οι πολίτες έχουμε συνηθίσει να αδιαφορούμε για την τύχη σημαντικών πραγμάτων στη ζωή και στη πόλη μας και δεν δείχνουμε καμία ενόχληση για την κατάντια των μνημείων μας. Πετάμε εκεί τα σκουπίδια μας και έχουμε τις (κρατικές, δημοτικές και αρχαιολογικές) αρχές που μας αξίζουν.
Για πολλούς τα μνημόνια έφεραν πράγματι την καταστροφή του βιοτικού επιπέδου, αλλά για άλλους αποτελούν μια εξαιρετική ευκαιρία για να αποσείσουν τις ευθύνες από την καμπούρα τους.
Σαν κατακλείδα ήθελα να προσθέσω και το εξής…Πολύ φοβάμαι ότι τέτοιες εικόνες όπως αυτή της αρχαίας Λατούς προς Καμάρα στο κέντρο της πόλης, δεν αντισταθμίζονται με όσα διαφημιστικά σάιτ και να φτιάξουμε.
Στις παρακάτω φωτογραφίες φαίνεται ο αρχαιολογικός χώρος παρατημένος στη τύχη του και η μικρή Αλζανάτ που αφιέρωσε το απόγευμα του Σαββάτου για να κάνει κάτι για την πόλη της. Όμως το κενό ευαισθησίας από τους έχοντες την ευθύνη για την εικόνα της πόλης και του πολιτισμού της δεν αναπληρώνεται με εθελοντισμούς.
Δυστυχώς το πρόβλημα είναι βαθιά πολιτικό.
ΒΑΣΙΛΗΣ ΧΑΤΖΗΔΑΚΗΣ
