Το ιστορικό κινηματοθέατρο «Λάμπης» μας θύμισε ο συμπολίτης μας αρχιτέκτονας Σταύρος Τζαρδής, «με την ανοιγόμενη οροφή, που δεν μπόρεσε “να υπερβεί” τον χρόνο και να κερδίσει την αθανασία!», σχολιάζει.
Βρισκόταν ακριβώς πίσω από το χώρο της αρχαίας Καμάρας (οδός Λασθένους). «Πακτωλός χρημάτων τότε και έλλειψη αρχιτεκτονικής αντίληψης… έμοιαζε, με τους παλ αταίριαστους χρωματισμούς του, σαν γιγάντιο τσίρκο, έτοιμο να αποσυναρμολογηθεί για περιοδεία του αλλού! Παρ’ όλα αυτά πολύ μας εξυπηρέτησε και στέγασε τις τότε πενιχρές μας πολιτιστικές και μορφωτικές δραστηριότητες. Ένα χαρακτηριστικό αρχιτεκτονικής δυσλειτουργίας ήταν ότι η είσοδος των θεατών γινόταν αριστερά της σκηνής μέχρι την ιδιότυπη πασαρέλα του επιμήκους κεντρικού διαδρόμου και προσέφερε πρόσθετο θέαμα και ευκαιρία για σχόλια των ήδη από ενωρίς καθημένων», αναφέρει ο Σταύρος.
Το σινέ «Λάμπης» δημιουργήθηκε από τον Λάμπη Αλεξάκη, έναν πρωτοπόρο και δημιουργικό Αγιονικολιώτη, που έφερε τον ηλεκτρισμό στον Άγιο Νικόλαο και τον… πάγο, την εποχή που τα ψυγεία δεν δούλευαν με ηλεκτρισμό, αλλά με κολώνες πάγου! Ήταν και υποψήφιος δήμαρχος, αλλά έχασε από το μεγάλο Ρούσο Καπετανάκη. Αν πάτε στο πίσω μέρος του κτιρίου, όπου στεγάζεται το Λύκειο των Ελληνίδων, ακόμα σώζεται ένας τοίχος από το «Λάμπης».
Αναπολώ τις πρεμιέρες του κινηματογράφου «Λάμπης» του Λάμπη Αλεξάκη, τις δεκαετίες του 60 και του 70. «Πατείς με πατώ σε» στο σινεμά, στην πρεμιέρα της Πέμπτης για να κλάψουμε μαζί με το Νίκο Ξανθόπουλο και τη Μάρθα Βούρτση. Για να βρούμε θέση έπρεπε να πάμε στο «Λάμπης» αρκετή ώρα πριν την έναρξη της προβολής.
Ας προσθέσω ότι ένα καλοκαίρι ο Άγιος Νικόλαος διέθετε τρία θερινά σινεμά… το «Λάμπη», το «Χριστίνα» και το «Μιμόζα» (κοντά στο γήπεδο, οδός Χορτατσών). Μαζί με το Ρεξ, η πόλη μας διέθετε 4 κινηματογράφους. Μετά βγήκαν τα βίντεο και οι βιντεοκασέτες!
Ειδικά για το «Μιμόζα» να αναφέρουμε ότι ακόμα και σήμερα σώζονται σημάδια του κινηματογράφου. Όσο για το πρόγραμμα είχε τη δική του σταθερή…συνταγή! Τρεις φορές την εβδομάδα καράτε, μία «αισθησιακή» ταινία (τσόντα!) και άλλες τρεις, απαραιτήτως, Νίκο Ξανθόπουλο.
