Το λάδι φθηναίνει, το κόστος παραγωγής παραμένει ψηλά και ο λογαριασμός δεν βγαίνει για τους ελαιοπαραγωγούς. Αυτή είναι η δύσκολη πραγματικότητα που διαμορφώνεται τη φετινή ελαιοκομική περίοδο, με τους παραγωγούς να βρίσκονται αντιμέτωποι με μια ολοένα και πιο πιεστική οικονομική εξίσωση.
Τα μεροκάματα για το λιομάζωμα ξεκινούν πλέον από τα 50 ευρώ καθαρά την ημέρα, ενώ οι τιμές του ελαιολάδου έχουν υποχωρήσει και κινούνται μεταξύ 3,40 και 3,80 ευρώ το κιλό. Μια εξέλιξη που δημιουργεί εύλογο προβληματισμό, καθώς η μείωση της τιμής του προϊόντος δεν συνοδεύεται από αντίστοιχη αποκλιμάκωση των εξόδων που απαιτούνται για την παραγωγή του.
Αντίθετα, ο παραγωγός καλείται να καλύψει υψηλά εργατικά έξοδα, καύσιμα, μεταφορές, κόστος ελαιοτριβείου, αλλά και τις δαπάνες για τη φροντίδα των ελαιόδεντρων καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου.
Πρόκειται για ένα σύνολο επιβαρύνσεων που συσσωρεύονται και τελικά περιορίζουν σημαντικά το εισόδημα που απομένει από την πώληση του ελαιολάδου.
Το πρόβλημα είναι ότι η ελαιοκαλλιέργεια δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται μόνο με βάση την τιμή πώλησης του προϊόντος. Πίσω από κάθε κιλό ελαιολάδου υπάρχουν μήνες εργασίας, έξοδα συντήρησης, καλλιεργητικές φροντίδες και καθημερινή προσπάθεια.
Και όσο η ψαλίδα ανάμεσα στην τιμή παραγωγού και στο κόστος καλλιέργειας παραμένει ανοιχτή, τόσο περισσότερο δοκιμάζεται η βιωσιμότητα της ελαιοπαραγωγής.
Γιατί μπορεί ο καταναλωτής να περιμένει φθηνότερο λάδι, όμως για τον παραγωγό η εξίσωση γίνεται ολοένα δυσκολότερη.
Το ερώτημα, πλέον, είναι πόσοι θα μπορούν να συνεχίσουν να καλλιεργούν με αυτούς τους όρους…
