Τη σύγχρονη εποχή έχουμε συνδυάσει το καλοκαίρι με διακοπές και μπάνια, με χαλάρωση και ξενύχτια. Όμως δεν ήταν πάντοτε έτσι. Τα πιο παλιά χρόνια, ακόμα και τα χρόνια των πατεράδων των σημερινών ηλικιωμένων, το καλοκαίρι ήταν εποχή αγώνα για επιβίωση. Από τα ξημερώματα μέχρις αργά το απόγευμα οι άνθρωποι μοχθούσαν στα χωράφια τους, να σπείρουν και να θερίσουν, να μαζέψουν τα προϊόντα της γης.
Προ ημερών οδηγούσα προς τη Φουρνή και, από το Νικηθιανό μέχρι ψηλά που αντίκρισα τον κάμπο του Τριβαξώνα πριν από το Καστέλι, παρατηρούσα τη «ζωή» που κάποτε υπήρχε στα εγκαταλειμμένα σήμερα χωράφια, με τους πολλούς τράφους. Επί Τουρκοκρατίας αλλά και πριν, τα «κακά» αυτά χωράφια στα πλάγια τα είχαν οι χριστιανοί και τα καλά του κάμπου οι κατακτητές. Ήταν φυσιολογικό, σταδιακά, από την αρχή του περασμένου αιώνα, τα δύσκολα και κακοτράχαλα αυτά χωράφια να εγκαταλειφθούν από τους ανθρώπους για να κατεβούν στα καλύτερα χωράφια των κάμπων.
Τις μέρες μας, λόγω του κορονοϊού, ίσως έχουμε αρχίσει να αλλάζουμε φιλοσοφία ζωής και να κάνουμε σκέψεις που μέχρι πριν από λίγους μήνες φάνταζαν «τρελές», όπως, «θα γυρίσουμε ξανά στα χωράφια μας;». Δεν το νομίζω! Είναι σίγουρο ότι, αν δεν γίνουν κοσμογονικές αλλαγές, τεράστιες εκτάσεις γης θα εγκαταλειφθούν. Αφού τα σημερινά παιδιά δεν γνωρίζουν τα χωράφια των γονιών τους, πόσο μάλλον τα παιδιά των επόμενων γενιών που όλα θέλουν να γίνουν επιστήμονες με πολλά πτυχία. Δεν είναι κακό, αλλά μοιάζει σαν αφύσικη εξέλιξη της ζωής.
ΛΕΩΝ.Κ.



































































































