Ο Σταύρος Σιγανός αναφέρθηκε (στην Ομάδα «Οροπέδιο Καθαρού – Ένας τόπος ιστορίες γεμάτος!») στα τελευταία εναπομείναντα μετόχια του Καθαρού και ζητά να ξεκινήσει μια καταγραφή:
«Τα περισσότερα μισογκρεμισμένα, είναι ένα σημαντικό στοιχείο λαϊκής αρχιτεκτονικής μα και πολιτιστικής κληρονομιάς του τόπου μας. Υπάρχει μια σκέψη να ξεκινήσει μια καταγραφή σε όσο το δυνατόν περισσότερα μετόχια και μητάτα, πριν σβήσουν τα ίχνη τους στη φθορά του χρόνου. Όσοι έχουν σχέση με κάποια από τα μετόχια του Καθαρού (από γονείς ή παππούδες) και επιθυμούν εθελοντικά να συμμετέχουν στην καταγραφή μπορούν να το δηλώσουν», ανέφερε.
Τα μετόχια του Καθαρού, περιγράφει εξαιρετικά ο Σταύρος Σιγανός, ήταν μικρά σπιτάκια στα οποία έμεναν οι οικογένειες τους καλοκαιρινούς μήνες αλλά και το φθινόπωρο, κυρίως την εποχή της σποράς.
Το εμβαδόν τους δεν ξεπερνούσε τα 20-30 τετραγωνικά μέτρα, ίσα ίσα για να χωρά μια τετραμελής, ακόμα και εξαμελής οικογένεια. Εξ άλλου δεν χρειάζονταν και περισσότερο χώρο, αφού οι άνθρωποι περνούσαν τον χρόνο τους στα κοπάδια, στα χωράφια και στα αλώνια, αλλά και έξω στην αυλή του σπιτιού. Τα υλικά κατασκευής τους ήταν η πέτρα, το ξύλο και το χώμα, όλα από την ευρύτερη περιοχή του Οροπεδίου.
Οι τοίχοι τους ήταν χτισμένοι από σκέτη πέτρα (ξερολιθιά) και η σκεπή αποτελούνταν από μια σειρά ξύλινα κυπαρισσένια δοκάρια (από το Κυπαρισσόδασος) και από πάνω τοποθετούνταν μεγάλες πέτρινες πλάκες πάχους 6-8 εκατοστών. Τελευταία επίστρωση χρησιμοποιούνταν ένα ειδικό χώμα (δωματόχωμα) της περιοχής σχεδόν αδιαπέραστο από τη βροχή και τα χιόνια του χειμώνα.
Το μόνο που απαιτούνταν να γίνει, μια μικρή συντήρηση κάθε δεύτερο χρόνο και να προστεθεί μικρή ποσότητα χώμα σε κάποια σημεία του δώματος, που τυχόν είχαν ξεπλυθεί από τις βροχές.
Η πόρτα ήταν φτιαγμένη από ξύλο πρίνου ή κυπαρισσιού. Τα χαμηλοτάβανα μετόχια ήταν σχεδόν όλα χτισμένα κάτω από έναν τεράστιο πρίνο, για λόγους προστασίας από τον καλοκαιρινό ήλιο, αλλά και από το χιόνι.
Η θερμοκρασία στο εσωτερικό ήταν αρκετά χαμηλή και πολλές φορές χρειαζόταν κουβέρτα ακόμα και για τον μεσημεριανό ύπνο. Το κρεβάτι, μια μεγάλη πεζούλα όπου κοιμόταν ολόκληρη η οικογένεια, από την εξωτερική μεριά ο πατέρας και στην εσωτερική, δίπλα στον τοίχο, το μικρότερο παιδί.
Βέβαια τον χειμώνα η διαμονή σε ένα τέτοιο σπίτι ήτανε λίγο δύσκολη, επειδή το αναμμένο τζάκι δεν αρκούσε για να ισορροπήσει το κρύο που έμπαινε από τις μικρές τρύπες στους τοίχους.
Δυστυχώς, δεν έχει σωθεί σχεδόν κανένα από αυτά τα παραδοσιακά μετόχια, αφού τη θέση τους πήραν αδιάφορα χτίσματα τσιμεντόλιθου και μπετόν, αλλά και κάποιες νεοπλουτίστικες κατασκευές, παντελώς αταίριαστες με το φυσικό περιβάλλον.
ΛΕΩΝ.Κ.



































































































