Στη διάρκεια της πεζοπορίας του Ορειβατικού Συλλόγου Αγίου Νικολάου στο δάσος του Σελάκανου είδα αρκετές βελανιδιές με πολλά βελανίδια επάνω τους.
Το μυαλό μου γύρισε στην παιδική ηλικία όταν η χαρά μας ήταν να βρούμε βελανίδια, να τα κόψουμε στη μέση και πάνω τους να καρφώσουμε μια οδοντογλυφίδα ή ένα μικρό και λεπτό ξυλάκι. Έτσι φτιάχναμε αυτοσχέδια σβουράκια. Αυτά ήταν τα απλά παιχνίδια μας, προ τηλεόρασης, υπολογιστών και κινητών.
Επίσης είδα αρκετούς αγκουτσάκους. Ο αγκούτσακας είναι η αγριαχλαδιά, ένα δένδρο με σκληρά αγκάθια, πολύ κατάλληλο για να εμβολιαστεί και να προκύψει μια ήμερη αχλαδιά. Τα αγκουτσάπιδα, όσο κι αν μείνουν πάνω στο δέντρο, δεν τρώγονται γιατί είναι πολύ στυφά.

«Τ’ αμπέλια που κανάκευες, αγκούτσακα και βάτο» αναφέρει ο Μανώλης Πιτυκάκης στο Γλωσσικό Ιδίωμα της Ανατολικής Κρήτης, ένας στίχος που αποτελεί κατάρα, να ρημάξουν δηλαδή τα περιποιημένα αμπέλια και να γεμίσουν αγκουτσάκους και βάτους.
Στην ιατρική αγκουτσάκοι είναι μικρά σκληρά ανώδυνα σαρκώματα, που παρουσιάζονται στα χέρια σαν κρεατοελιές. Η ονομασία μάλλον προήλθε από κάποια ομοιότητα που παρουσιάζουν με τα σπέρματα του αγκουτσάπιδου. Οι αγκουτσάκοι, λέγανε οι παλιοί, θεραπεύονται με γάλα της συκιάς ή με βατόμουρα.
ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΚΛΩΝΤΖΑΣ



































































































