Στην πάντα ενδιαφέρουσα στήλη της ΑΝΑΤΟΛΗΣ «Πριν 40 χρόνια» διαβάσαμε ότι πριν από 40 χρόνια, η εφημερίδα δημοσίευσε:
«Νέο ασβεστοκάμινο. Εποχικής καύσεως με καλή πέτρα εις θέση Μαρδάτι. Επίσης διαθέτομε καρβουνίδι. Εμμ. Νικ. Τζώρτζης». Το συγκεκριμένο καμίνι, μεταξύ Ρούσα Λίμνης και Μαρδατίου, υπάρχει ακόμα και είναι σε αρκετά καλή κατάσταση. Έχουμε παρακολουθήσει την Αστυνομία να καίει όλες τις παράνομες… ουσίες που έχει, κατά καιρούς, καταφέρει να εντοπίσει!
* Μια πολύ ωραία φωτογραφία, από καμίνι της περιοχής μας, τράβηξε το 1968,ο Konrad Helbig (DeutscheFotothek). Το συγκεκριμένο πιθανότατα είναι του Καρύδη, δίπλα από το σημερινό κόμβο της Κριτσάς. Ο ίδιος περιηγητής μας έχει δώσει μοναδικές φωτογραφίες από τις πηγές του Αλμυρού και τις γυναίκες να πλένουν ανάπλες, φλοκάτες και άλλα ρούχα.
* Καμίνι λέγαμε παλιά και το σκασιαρχείο από το σχολείο και, όπως αναφέρει ο Μανώλης Πιτυκάκης, ο όρος επικράτησε γιατί οι «καμινάρηδες» συγκεντρώνονταν μακριά από το σχολείο και για να περάσει η ώρα ασχολούνταν με την κατασκευή μικρών καμινιών, στα οποία έψηναν… πατάτες!
Τα καμίνια του Σιγανού
Τα τελευταία χρόνια αναπαλαιώθηκαν τα δυο καμίνια της οικογένειας Σιγανού, στο δρόμο της Κριτσάς. Μας ξενάγησε η Γιάννα Σιγανού και διηγήθηκε αναμνήσεις της από την εποχή που λειτουργούσαν τα καμίνια, μέχρι τη δεκαετία του 70. Εντυπωσιακό το ωραίο κτίσιμό τους στο εσωτερικό, με πυρότουβλα:


* «Το καμίνι το γέμιζαν με πέτρες από το διπλανό νταμάρι», μας λέγει η Γιάννα. «Από τον πόρο έβαζαν την πυρήνα, ό,τι έχει απομείνει από την άλεση του ελαιοκάρπου, που έπαιρνε φωτιά για να ψηθούν οι πέτρες». «Το ταΐζαν», ήταν η χαρακτηριστική της έκφραση. «Από μιαν άλλη μικρότερη τρύπα έβγαζαν την καμένη πυρήνα. Το ψήσιμο κρατούσε περίπου μια εβδομάδα και ήταν σαν πανηγύρι! Οι πέτρες γινόντουσαν ασβέστης, τον οποίο γύριζαν και πουλούσαν σε όλο το νομό. Την καμένη πυρήνα την πουλούσαν για τα μαγκάλια».
ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΚΛΩΝΤΖΑΣ





































































































