Την πλήρη αδυναμία της Κυβέρνησης να διαχειριστεί το χάος που η ίδια δημιούργησε με τους δασικούς χάρτες στο Λασίθι ανέδειξε η συζήτηση της Επίκαιρης Ερώτησης της Βουλευτή Λασιθίου του ΠΑΣΟΚ, Κατερίνας Σπυριδάκη, στη Βουλή.
Μια συζήτηση που, αντί για απαντήσεις, αποκάλυψε αμηχανία, γενικόλογες αναφορές, μετακύλιση ευθυνών και –το πιο κρίσιμο– καμία συγκεκριμένη δέσμευση για το πότε και πώς θα λυθεί το πρόβλημα.
Από την πρώτη κιόλας τοποθέτησή της, η κα Σπυριδάκη ξεκαθάρισε ότι δεν προσέρχεται στη συζήτηση με αντιπολιτευτική διάθεση, αλλά με την αγωνία χιλιάδων πολιτών που βρίσκονται σε καθεστώς διοικητικής ομηρίας: «Σήμερα δεν έχω έρθει εδώ με έναν αντιπολιτευτικό λόγο αλλά με μια ανάγκη κατανόησης και μια ανάγκη επίλυσης ενός ζητήματος που ταλαιπωρεί τους συμπολίτες μου στο Λασίθι».
Όπως τόνισε, το πρόβλημα δεν είναι ούτε νέο ούτε άγνωστο στο Υπουργείο: «Το έχουμε αναδείξει επανειλημμένα με κοινοβουλευτικές ερωτήσεις, με αναφορές, με παρεμβάσεις στην Ολομέλεια. Έχουμε καταθέσει στοιχεία, αριθμούς, παραδείγματα και όμως μέχρι σήμερα από το Υπουργείο δεν έχουμε λάβει καμία ουσιαστική απάντηση, ούτε χρονοδιάγραμμα, ούτε σχέδιο, ούτε δέσμευση».
Η Βουλευτής Λασιθίου παρουσίασε αμείλικτα στοιχεία για την κατάσταση στον νομό: περίπου 14.000 εκκρεμείς αντιρρήσεις, μία μόνο επιτροπή αντιρρήσεων για ολόκληρο το Λασίθι, ρυθμός εξέτασης μόλις 4–5 υποθέσεων την ημέρα, που μεταφράζεται σε χρόνια αναμονής 6 έως 10 ετών, και μια Διεύθυνση Δασών με μόλις δύο υπαλλήλους.
«Αυτό δεν είναι διοίκηση. Είναι θεσμική εγκατάλειψη», σημείωσε χαρακτηριστικά.
Παράλληλα, ανέδειξε την πλήρη αναπτυξιακή ασφυξία που προκαλείται: «Σημαίνει παγωμένες αγοραπωλησίες. Σημαίνει αδυναμία έκδοσης οικοδομικών αδειών. Σημαίνει αγρότες, επαγγελματίες, οικογένειες που δεν μπορούν να αξιοποιήσουν τις περιουσίες τους χωρίς να φταίνε σε τίποτα».
Απέναντι σε αυτή την εικόνα, ο Υφυπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας προχώρησε σε μια πρωτοφανή παραδοχή αποτυχίας, αναγνωρίζοντας ότι: «Υπάρχουν καθυστερήσεις και μάλιστα πολύ μεγάλες στο Λασίθι και θα έλεγα περισσότερες απ’ ό,τι συμβαίνει σε όλη την Ελλάδα».
Παραδέχθηκε επίσης ότι με την ανάρτηση των δασικών χαρτών «πρασίνισε όλο το Λασίθι» και ότι, παρότι οι χάρτες «δεν επηρεάζουν άμεσα ιδιοκτησιακά δικαιώματα», «έμμεσα, όμως, και για κάποιες περιοχές επηρεάζουν και αυτά».
Η Κυβέρνηση απέδωσε τις καθυστερήσεις αφενός στον μεγάλο αριθμό αντιρρήσεων και αφετέρου στη δυσλειτουργία των επιτροπών, παρουσιάζοντας ως λύση πρόσφατες νομοθετικές και διοικητικές παρεμβάσεις, χωρίς όμως να συνοδεύονται από αριθμούς, χρονοδιάγραμμα ή σαφές σχέδιο.
Στη δευτερολογία της, η κα Σπυριδάκη αποδόμησε αυτή τη λογική, επισημαίνοντας ότι οι εγκύκλιοι και οι θεωρητικές αναφορές δεν απαντούν στο κρίσιμο ερώτημα της ευθύνης: «Εδώ δεν συζητάμε για το αν υπάρχει ή αν δεν υπάρχει το εργαλείο, αλλά συζητάμε για το ποιος φταίει που φτάσαμε ως εδώ και σε αυτό το ερώτημα δεν απαντήσατε».
Παράλληλα, κατέρριψε τον ισχυρισμό ότι οι δασικοί χάρτες δεν δεσμεύουν ιδιοκτησίες: «Μπορεί να λέτε ότι οι δασικοί χάρτες δεν καθυστερούν την ιδιοκτησία, αλλά στην πράξη τις δεσμεύουν».
Θέτοντας ευθέως το ζήτημα της καθημερινότητας των πολιτών, ρώτησε: «Μπορεί ένας πολίτης σήμερα να μεταβιβάσει την ιδιοκτησία του; Μπορεί να την πουλήσει; Μπορεί να επενδύσει; Μπορεί να πάρει ένα δάνειο;».
Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στο ιδιοκτησιακό καθεστώς της Κρήτης, υπογραμμίζοντας ότι: «Στην Κρήτη δεν ισχύει το τεκμήριο κυριότητας του Δημοσίου. Το λέει ο νόμος, το λέει η νομολογία, το λέει ρητά η απόφαση 1644/2022 του Αρείου Πάγου».
Κι όμως, όπως κατήγγειλε, εφαρμόζονται ακόμα πρακτικές βασισμένες σε βασιλικά διατάγματα του 1936, με αποτέλεσμα χιλιάδες ιδιοκτησίες να αμφισβητούνται χωρίς καμία δικαστική απόφαση.
Στο πιο κρίσιμο σημείο της δευτερολογίας της, η Βουλευτής Λασιθίου δεν περιορίστηκε στην κριτική, αλλά κατέθεσε δύο σαφείς και εφαρμόσιμες λύσεις, ζητώντας από την Κυβέρνηση να τοποθετηθεί συγκεκριμένα.
Όπως τόνισε: «Στην πραγματικότητα, κύριε Υπουργέ, οι λύσεις είναι δύο».
Η πρώτη λύση αφορά την έμμεση αναθεώρηση των δασικών χαρτών, όπως λειτουργεί σήμερα η διαδικασία, αλλά με ουσιαστική και άμεση ενίσχυση των επιτροπών αντιρρήσεων, ώστε να μπορούν να εξετάζουν μαζικά τις υποθέσεις και να κλείνουν οι εκκρεμότητες σε εύλογο χρόνο.
Η δεύτερη λύση αφορά την άμεση παρέμβαση στα πρόδηλα σφάλματα, ώστε να αφαιρεθούν χωρίς να υποβάλλονται χιλιάδες πολίτες σε πολυετείς και αχρείαστες διαδικασίες:
«Άμεση, ώστε να αφαιρεθούν τα πρόδηλα, έτσι ώστε να μπορεί η διαδικασία να επιταχυνθεί».
Η κα Σπυριδάκη έθεσε μάλιστα και συγκεκριμένο ερώτημα προς το Υπουργείο: «Αν υπάρχει εγκύκλιος από το Υπουργείο Περιβάλλοντος προς την Επιτροπή Λασιθίου να μην εξεταστούν τρεισήμισι χιλιάδες πρόδηλα σφάλματα».
Σε αυτά τα απολύτως συγκεκριμένα και κρίσιμα ζητήματα, η Κυβέρνηση δεν έδωσε καμία σαφή απάντηση.
Στη δευτερολογία του, μάλιστα, ο Υφυπουργός επιβεβαίωσε ότι: «Στην Κρήτη δεν ισχύει το τεκμήριο κυριότητας υπέρ του Δημοσίου», παραδέχθηκε ότι ακόμη και ο ίδιος γνωρίζει πως «ούτε αγοραπωλησίες μπορεί να γίνουν, ούτε να κατασκευάσει κάποιος μπορεί», ενώ ομολόγησε ότι η επιτάχυνση «δεν έχει επιτευχθεί για το Λασίθι».
Παρά τις παραδοχές αυτές, η Κυβέρνηση δεν παρουσίασε ούτε ένα δεσμευτικό χρονοδιάγραμμα, ούτε σαφή αριθμό επιτροπών, ούτε συγκεκριμένο σχέδιο άρσης της ομηρίας των πολιτών.
Όπως τόνισε κλείνοντας η Κατερίνα Σπυριδάκη: «Οι πολίτες της Κρήτης δεν ζητούν θεωρητικές απαντήσεις. Ζητούν αλήθεια, ζητούν ευθύνη, ζητούν λύση. Και σήμερα ακόμα δεν έχουμε πάρει κάτι τέτοιο».
Η συζήτηση αυτή δεν αποκάλυψε απλώς ένα διοικητικό πρόβλημα. Αποκάλυψε μια Κυβέρνηση χωρίς σχέδιο, χωρίς ευθύνη και χωρίς απαντήσεις, την ώρα που χιλιάδες πολίτες στο Λασίθι παραμένουν εγκλωβισμένοι σε ένα αδιέξοδο που βαθαίνει καθημερινά.
