Η ανυπαρξία στρατηγικής τουριστικής ανάπτυξης, ακόμη και σήμερα, δεν εκπλήσσει απλώς, έχει αρχίσει και προκαλεί και το κοινό αίσθημα πλέον. Ειδικά, ως προς τον τρόπο που αντιμετωπίζεται το τουριστικό προϊόν που έχει διαμορφώσει η ιδιωτική πρωτοβουλία στο Μεραμπέλο, απόντων, διαχρονικώς, της μέριμνας και σχεδιασμού από το κράτος για έργα υποδομής που θα στηρίξουν τη βιωσιμότητα του προϊόντος. Οι επιχειρηματίες ήταν εκείνοι που προείδαν τα πλεονεκτήματα του τόπου – με πρώτο τη μοναδικότητα του φυσικού τοπίου και του εξαιρετικού κλίματος – και επένδυσαν για να φτάσουμε σήμερα στο αποτέλεσμα, να αποτελεί ο τόπος μας – Ελούντα – Σπιναλόγκα – ένα από τα πρώτα «brand name» στον ελληνικό και τον τουρισμό της ανατολικής Μεσογείου.
Η γιγάντια εγκατάσταση ανεμογεννητριών, στο παράκτιο αιολικό πάρκο, ανοιχτά του Αφορεσμένου, όπως έδειξε το πρόχειρο σκαρίφημα που εμφανίστηκε στο Δημοτικό Συμβούλιο Αγίου Νικολάου, θα είναι ορατή. Η Σπιναλόγκα, η Κολοκύθα, όλες οι πολυτελείς ξενοδοχειακές μονάδες και βίλες, το μεγαλεπήβολο «Elounda Hills» θα έχουν… άπλετη θέα στο μεταλλικό δάσος. Ο θαλάσσιος ορίζοντας θα καταληφθεί, υποβαθμίζοντας εκείνο που μας χάρισε η φύση και στο οποίο έχουν επενδυθεί δισεκατομμύρια, τα τελευταία 60 χρόνια.
Ναι, ο τουρισμός χρειάζεται και ενέργεια για να συνεχίσει να υπάρχει και να αναπτύσσεται. Ναι, δεν θέλουμε ανεμογεννήτριες στα δάση, στα «απάτητα βουνά» μας (φτάνουν εκείνες οι ανεμογεννήτριες που ήδη βλέπουμε από την περιοχή της Ελούντας, στο ύψωμα του Βρουχά).
Ναι, τα ανεμολογικά δεδομένα, ευνοούν την επιλεγμένη θέση του Αφορεσμένου, περισσότερο από κάθε άλλη, με τη μέγιστη απόδοση.
Εκπλήσσουν όμως και προκαλούν συγχρόνως, οι σαλαμοποιημένες διαδικασίες μιας δήθεν δημόσιας διαβούλευσης και η χρονική πίεση στην οποία κλήθηκαν τα τοπικά συλλογικά όργανα να γνωμοδοτήσουν. Εν γνώσει και ομολογία τους, ότι η διαδικασία είναι προσχηματική, αφού οι αποφάσεις θα ληφθούν σε άλλο επίπεδο – αν δεν είναι ήδη ειλημμένες, όπως ακούστηκε.
Πάντως, η απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου Αγίου Νικολάου, με το «ναι και όχι», όπως κατέληξε και μάλιστα ομόφωνα… βολεύει. Βολεύει κατ’ αρχήν το Περιφερειακό Συμβούλιο αφού δεν έχει να διαχειριστεί καμιά ουσιώδη τοπική αντίσταση. Έτσι έχει την ευχέρεια να διατυπώσει ένα «ναι» με κάποιους όρους. Βολεύει κυρίως το αρμόδιο υπουργείο και τον υπουργό που τελικά είναι και εκείνος που θα εγκρίνει την περιβαλλοντική μελέτη. «Φαστ τρακ»….
Το κρίσιμο ερώτημα παραμένει: Ποιός θα υποχρεώσει τον επενδυτή του αιολικού πάρκου να περιορίσει το μέγεθος και να εξαλείψει το κομμάτι που θα είναι ορατό από την Πλάκα ως το ύψωμα της Παναγίας, στα Πλευρά; Δεν αποκλείεται, οι ανεμογεννήτριες ύψους 100 μ. να είναι ορατές και από Αμμουδάρα και Βαθύ!!! Και είναι το «κόψιμο» του ορατού τμήματος του πάρκου κάτι εφικτό, αν τα ανεμολογικά στοιχεία θεωρούν το κομμάτι του πάρκου που ζητά το Δημοτικό Συμβούλιο να απαλειφθεί, δείχνουν ότι θα είναι και το πιο παραγωγικό;
Οι παραπάνω σκέψεις μου γεννήθηκαν βλέποντας την ολοσέλιδη καταχώρηση της Περιφέρειας Κρήτης, που χρησιμοποίησε το ονειρικό τοπίο του κόλπου της Ελούντας με φόντο τη Σπιναλόγκα και τον ορίζοντα στο βάθος… Μια όψη που απειλείται αν υλοποιηθεί όπως προτείνεται το παράκτιο αιολικό πάρκο! Στην αγγλική έκδοση, του ετήσιου υπερπολυτελούς λευκώματος, προβάλλεται η αφρόκρεμα των τουριστικών επιχειρήσεων που κοσμούν τον ελληνικό Τουρισμό. Πολλές σελίδες κρατούν πεντάστερα ξενοδοχεία και η έκδοση πέραν της διανομής της στην έκθεση WTM του Λονδίνου, διανέμεται στις ελληνικές τουριστικές εκθέσεις και σε ταξιδιωτικά γραφεία και «tour operators». Εστάλη ηλεκτρονικά και σε όλους τους αγγλόφωνους τουρ οπερέιτορς, Ηνωμένου Βασιλείου, ΗΠΑ, Αυστραλίας, Καναδά, κ.ο.κ. Αναρωτιέμαι, αν μετά την δημιουργία του αιολικού πάρκου στον Αφορεσμένο θα μπορεί να χρησιμοποιείται η ίδια… γωνία λήψης, για την προβολή του τόπου μας, που παραμένει «πρεσβευτής» του ελληνικού τουρισμού.
Πολύ ενδιαφέρον θα είχε, βέβαια, να ακούγαμε την άποψη του Συνδέσμου Ξενοδόχων του Μεραμπέλου, για το παραπάνω θέμα! Δυστυχώς, εδώ και πολλά χρόνια, το πάλαι ποτέ «διαλάμπον» σωματείο, πεισμόνως αργεί, ενώ πολλαπλώς διαπιστώνεται το κενό της παρουσίας, παρέμβασης και συντεταγμένης δράσης και παρέμβασης του εξόχως δυναμικού κλάδου των ξενοδόχων της περιοχής, στα πλείστα ελλείμματα και προβλήματα ανάπτυξης του τόπου, από τον οποίον οι επιχειρήσεις αυτές «παίρνουν και δίνουν».
Θα μπορούσα να παραθέσω πλήθος άλλες σκέψεις και επιχειρήματα, που θα ενίσχυαν συνωμοσιολογικά σενάρια, για την πρόθεση, με τη συγκεκριμένη χωροθέτηση του υπεράκτιου αιολικού πάρκου στον Αφορεσμένο. Από τον… προληπτικό «αποκλεισμό» εγγραφής της Σπιναλόγκας στην Unesco (απαιτουμένης ικανής απόστασης τέτοιου αιολικού πάρκου από το μνημείο) μέχρι την διαχρονική επιδίωξη αλλοτρίων συμφερόντων, να πληγεί στον έναν ή τον άλλο βαθμό το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα του τουριστικού προϊόντος της περιοχής. Επιχειρήματα που ευθέως ή υπαινιχτικά, αναφέρθηκαν στη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου.
Εξ άλλου ελάχιστοι εκ των αιρετών που τοποθετήθηκαν μπόρεσαν να αρθρώσουν θέση και να μιλήσουν με βεβαιότητα για το συγκεκριμένο επενδυτικό σχέδιο και τις πιθανές συνέπειες στον τόπο μας. Πιθανόν, γιατί ελάχιστοι απ’ αυτούς πρόλαβαν να διαβάσουν τις 600 σελίδες της περιβαλλοντικής μελέτης…
ΝΙΚΟΣ ΤΡΑΝΤΑΣ
