Διαβάσαμε ότι στην Κράνα Μυλοποτάμου στο Ρέθυμνο πραγματοποιήθηκε -από ομάδες φοιτητών και καθηγητών του Πανεπιστημίου των Ορέων- αναβίωση της ιερής μινωικής τελετής της συγκομιδής του λιναριού, όπως γινόταν πριν από 4.000 χρόνια.
Καλλιέργεια λιναριού γινότανε κάποτε και στο Μεραμπέλλο. Μας έχουν μιλήσει για καλλιέργειες στον κάμπο του Μαρδατίου, αλλά και στον κάμπο των Λιμνών. Ο αείμνηστος βιβλιοπώλης Ματθαίος Καρτέρης μας είχε ενημερώσει ότι στην παραλία Χαβάνια του Αγίου Νικολάου θυμόταν απλωμένο το λινάρι καθώς «για την εξαγωγή των ινών το λινάρι πρέπει, αφού ξηρανθεί, να μπει για 8- 10 ημέρες σε καθαρό κυρίως νερό για να “σαπίσει”. Το μούσκεμα του λιναριού μπορεί να γίνει και σε αλμυρό νερό, αλλά οι ίνες δεν είναι τόσο καλής ποιότητας».
Σύμφωνα με άλλη πληροφορία, «στο νερό του Αλμυρού έβαζαν για μέρες το λινάρι για να “φουσκώσει”», ενώ στην πηγή στη θέση Βλυχάδα, λίγο μετά το Σχίσμα προς την Πλάκα, «το άπλωναν για καθάρισμα».
Οι χρήσεις του λιναριού ήταν πολλές. Καλλιεργήθηκε με σκοπό την κατασκευή νημάτων για την παραγωγή υφασμάτων (αντί του βαμβακιού), έδινε το λινέλαιο για την παρασκευή οικολογικών χρωμάτων, ήταν και ζωοτροφή. Ένα άλλο σημαντικό προϊόν του λιναριού είναι ο λιναρόσπορος, με διατροφικές και θεραπευτικές ιδιότητες.
ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΚΛΩΝΤΖΑΣ
