Στη μέση του δρόμου, ένα δέντρο.
Όχι φυτεμένο, όχι τοποθετημένο από τον δήμο, αλλά παρατημένο. Και σαν να μην έφτανε αυτό, στολισμένο κιόλας, λες και έτσι νομιμοποιείται η αυθαιρεσία.
Η καθαριότητα του δήμου δεν είναι αποθήκη για ό,τι βαριέται ο καθένας να διαχειριστεί σωστά. Δεν γίνεται ο δρόμος να μετατρέπεται σε χώρο απόθεσης αντικειμένων, επειδή «δεν πειράζει» ή «θα το μαζέψει κάποιος άλλος». Η πόλη δεν ανήκει σε κανέναν ατομικά — ανήκει σε όλους.
Το δέντρο αυτό δεν είναι στολισμός, είναι σύμπτωμα. Σύμπτωμα έλλειψης ευθύνης και σεβασμού στον δημόσιο χώρο. Η καθαριότητα δεν είναι μόνο δουλειά των υπηρεσιών· είναι και υποχρέωση των πολιτών. Γιατί αλλιώς, στο τέλος, δεν θα φταίει ούτε ο δήμος ούτε το δέντρο. Θα φταίει η νοοτροπία μας.
Και όπως σχολιάζει ο αντιδήμαρχος καθαριότητας Γιώργος Μπελούκας: Το δέντρο στο πεζοδρόμιο, στολισμένο κανονικά. Μυαλό; Ευθύνη; Όχι. Φταίει ο δήμαρχος, φταίει ο αντιδήμαρχος, φταίει ο πρόεδρος. Αν μπορούσε, θα έφταιγε και το ίδιο το δέντρο. Τι να πεις ρε χωριανέ…
