Προ ημερών επισκέφθηκα το ωραίο καφενεδάκι που έχει φτιάξει στο Βρουχά ο φίλος Σπύρος… που απαρνήθηκε τον Άγιο Νικόλαο και βρήκε την ησυχία του στο παραδοσιακό αυτό χωριό του Δήμου μας.
Η σκέψη που κάνω κάθε φορά που βρίσκομαι σε καφενείο ενός χωριού είναι ότι αυτοί οι χώροι τα κρατούν «ζωντανά». Αν κλείσει το καφενείο του χωριού ερημώνει ο τόπος. Πριν από χρόνια είχε αναφερθεί ότι πολλά καφενεία σε χωριά έκλεισαν υπό το βάρος των ασφαλιστικών εισφορών. Μάλιστα ο τωρινός πρωθυπουργός είχε αναφέρει ότι τα καφενεία σε μικρά χωριά θα πρέπει να βοηθηθούν ώστε να μη μαραζώνουν τα χωριά μας.
Θεωρούμε ότι τα καφενεία σε χωριά μας, με συγκεκριμένο αριθμό κατοίκων, θα πρέπει να επιδοτούνται από το κράτος, για να τα κρατούν οι ιδιοκτήτες τους ανοιχτά. Σε όλα τα χωριά του νομού Λασιθίου, όταν έκλεινε ένα καφενείο, «έκλεινε» και το χωριό. Πώς να ξεχάσω το καφενείο στις Τάπες ή το καφενείο στον Αδριανό (Αρκουδάς); Έκλεισαν και ερήμωσαν τα χωριά.
Ευτυχώς τα τελευταία χρόνια, αρχίζει να υπάρχει ξανά κάποιο ενδιαφέρον, καθώς νέοι άνθρωποι αναζητούν νέους τρόπους για να εξασφαλίσουν τα προς το ζην. Ένας τρόπος είναι η δραστηριοποίησή τους σε χωριό, μακριά από τις πόλεις. Η επιστροφή στα χωριά και στη φύση είναι μια τάση που αυξάνεται κάθε χρόνο.
ΛΕΩΝ. Κ.
