Με ένα διάλειμμα μιας μέρας, από το κατέβασμα της παράστασης της ΕΘΟΑΝ, «Ψέμα στο ψέμα», το Αγιονικολιώτικο θεατρόφιλο κοινό θα έχει την ευκαιρία να παρακολουθήσει την Τετάρτη 21 Μαρτίου, μια άλλη, πολύ καλή παράσταση, του Θεάτρου Σητείας, βασισμένη στο θεατρικό έργο του Βρετανού Arnold Wesker, «Η Κουζίνα». Θα δοθεί μία και μοναδική παράσταση, στο ΡΕΞ, στις 21:00.
Μια τεράστια κουζίνα με τους ατμούς να αναδύονται επί σκηνής, υπαινισσόμενοι τις φωτιές που καίνε από κάτω για να μαγειρευτούν εκατοντάδες μερίδες φαγητού, πανικός, φασαρία… Εκ πρώτης όψης θα μπορούσε να παραπέμπει σε κάποιο θεατρικό… ριάλιτι μαγειρικής , από τα πολλά που κατακλύζουν τα κανάλια της τηλεόρασης. Αλλά δεν έχει καμία σχέση!
Για το έργο μιλήσαμε με τον Νάσο Ζαγκότη ο οποίος επέλεξε και σκηνοθέτησε το έργο μαζί με την αρχαιολόγο Μαριάννα Κατηφόρη. O Arnold Wesker έγραψε το έργο το 1959 και δεν έχει ανέβει ποτέ στη χώρα μας. Το Θέατρο Σητείας ζήτησε και πήρε τα πνευματικά δικαιώματα, τα οποία ο συγγραφέας τα παραχώρησε δωρεάν, πέρυσι, λίγο πριν πεθάνει. Για λόγους σκηνικής οικονομίας, το έργο συμπτύχθηκε από τους 30 σε 23 ρόλους.
Τη μετάφραση από το αγγλικό κείμενο έκανε η Εύα Πετροπούλου και επιμέλεια της μετάφρασης η καθηγήτρια Αγγλικής Γλώσσας Κατερίνα Καπαρού.
Αν και από τον τίτλο, θα οδηγούνταν κάποιος στο συμπέρασμα ότι το έργο ασχολείται με… μαγειρική, εντούτοις η υπόθεση αφορά το εργασιακό. Η κουζίνα και μάλιστα μαζικής εστίασης, επιλέγεται ως χώρος γιατί εκεί μέσα διαμορφώνεται ένα ασφυκτικό περιβάλλον, που πνίγει όλα τα όνειρα και επιθυμίες, με ανθρώπους που εργάζονται χωρίς να ικανοποιούνται μισθολογικά κλπ. Σ’ αυτό το χώρο μαζικής παραγωγής τροφής, στο μεταπολεμικό Λονδίνο, δεν μπορούν να εκφραστούν δημιουργικά, με αποτέλεσμα η εργασία να καταλήγει αφόρητα καταπιεστική.
Η σύνθεση του προσωπικού πολυεθνική, μιλά διάφορες γλώσσες και έχει διαφορετική κουλτούρα, παραπέμποντας de facto στη σημερινή παγκοσμιοποίηση και στις «χωνεμένες» εργασιακές σχέσεις… Το βασικό ζήτημα που θίγει είναι η σχέση του ανθρώπου με την εργασία του. Επιλέγεται η κουζίνα γιατί ο συγγραφές έχει βιώματα προσωπικά μιας και εργάστηκε ως ζαχαροπλάστης σε εστιατόριο, στο Παρίσι. Επίσης έχει ενδιαφέρον η κουζίνα όπου υπάρχει κλιμάκωση στη λειτουργία της ως εργασιακός χώρος. Υπάρχει ρυθμός, προετοιμασία, κορύφωση και εκτόνωση και αναστοχασμός του αποτελέσματος… Με ευρηματικό τρόπο, ο συγγραφέας επιλέγει την «υπονόμευση» του γαστρονομικού περιβάλλοντος, με έναν πρωταγωνιστή, μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα που είναι στη μέση όλων των καυγάδων και όλων των προβληματισμών. Μέσα από τη δράση του αναπτύσσεται η κριτική στο εργασιακό σύστημα.
Από την πλοκή δε λείπει ο έρωτας, βασισμένος σε μια παράνομη σχέση, οι συναισθηματικές συγκρούσεις, η επένδυση ελπίδων και η διάψευση προσδοκιών.
Πολύ ενδιαφέρον έχει και η απροθυμία των γυναικών της κουζίνας που μένουν σε ενδιαφέρουσα, να γεννήσουν τα μωρά τους. Ετσι ο συγγραφέας υποσημειώνει ότι η ζωή δεν μπορεί να συνεχιστεί, όταν υπάρχει καταπίεση και ζεις σε ένα περιβάλλον καθόλου δημιουργικό… Στόχος του ήταν ο προβληματισμός της μεταπολεμικής Ευρώπης – που επανέρχεται έντονα ως δίλημμα και στη σημερινή Ευρώπη – για το πώς πρέπει να είναι οι εργασιακές συνθήκες που θα διαμορφώνουν ένα μη καταπιεστικό, αρκούντως δημιουργικό περιβάλλον, που θα δίνει ικανοποίηση στον εργαζόμενο, αναφέρει ο κ. Ζαγκότης.
Σπουδάζει και θέατρο
Από το 2008 ασχολείται ο Νάσος Ζαγκότης στενά και δημιουργικά με το θέατρο, προσπαθώντας να βρει χρόνο από το κύριο επάγγελμα του οδοντιάτρου. Το έντονο ενδιαφέρον του για το Θέατρο τον ώθησε να σπουδάσει Θεατρολογία στο «Rose Bruford College» στο Kent, του Λονδίνου. Παρακολούθησε τμήμα «εξ αποστάσεως» (distance learning) και την επόμενη χρονιά ολοκληρώνει τις σπουδές του, καταθέτοντας και την πτυχιακή του εργασία για να αποκτήσει ισότιμο πτυχίο Θεατρικών Σπουδών και Σπουδών Όπερας, πανεπιστημιακού επιπέδου.
Την παράσταση «Η κουζίνα» ο Νάσος Ζαγκότης είχε δει το 2011 στο Λονδίνο. Το είχε πάντα κατά νου για να το ανεβάσει στη Σητεία, αλλά παρέμενε απραγματοποίητο σχέδιο γιατί έχει αρκετές δυσκολίες ως παραγωγή. Η αρχική σκέψη του ήταν να διασκευάσει το έργο ώστε να ξεπεραστούν αρκετές από τις αντικειμενικές δυσκολίες και με πολύ λιγότερα άτομα. Το ενδιαφέρον, όμως πολλών Στειακών να παίξουν στην παράσταση, οδήγησε στην απόφαση να παραμείνει το έργο σχεδόν ατόφιο. Μια ήταν και η ανάγκη για μεγάλη σκηνή, που τελικά οδήγησε και σε επέκταση του χώρου της υπάρχουσας θεατρικής σκηνής στη Σητεία όπου ανέβηκε. Το έργο είχε μεγάλες απαιτήσεις σκηνοθετικά, αφού πρέπει να συντονιστούν οι φρενήρεις ρυθμοί και κινήσεις 22 ατόμων επί σκηνής. Το μεγάλο, μεταλλικό σκηνικό σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα – καθηγητή του Πολυτεχνείου Κρήτης, Δημήτρη Τσακαλάκη
Η παράσταση διαρκεί 2 ώρες μαζί με το διάλειμμα. Παίζουν:
Tους Μάγειρες: Αλφρέντο: Μανόλης Μακράκης, Ανν: Γεωργία Χατζημαρινάκη, Γκαστόν: Αργύρης Σφενδουράκης, Δημήτρης: Γιώργος Βασιλειάδης, Κέβιν: Μάνθος Ανδρουλιδάκης, Μανόλης: Αντώνης Παπαδάκης, Μπέρθα: Τούλα Τσιφετάκη, Πήτερ: Νίκος Βασιλάκης, Πωλ: Γιώργος Βιτσεντζάκης, Ρέυμοντ: Θεοδόσης Γαρεφαλάκης, Σεφ (Λήο): Νίκος Κατσούλης, Φρανκ: Μάνος Βασιλάκης, Χανς: Μάνος Κατσούλης. Τις σερβιτόρες: Βάιολετ: Άννα Παρασκευοπούλου, Γουίννυ: Αθηνά Γκίνου, Δάφνη: Άννα Κονταράτου, Μόλλυ (επικεφαλής σερβιτόρα): Αρετή Ζούρα, Μονίκ: Εύη Τσικαλάκη, Μπέττυ: Γωγώ Σταυρακάκη, Χέττυ: Κάτια Πυλαρινού . Tον Μαράνγκο (Ιδιοκτήτης): Μανόλης Ανδρεαδάκης. Τον άστεγο: Γιώργος Οικονομάκης.
Το ποίημα «Ο Μπαλτάς» γράφτηκε από την Αγγελική Σιγούρου.
Τους φωτισμούς επιμελήθηκε ο Νάσος Ζαγκότης, τα κουστούμια η Αρετή Κάτσικα, τη Διεύθυνση Παραγωγής η Γωγώ Σταυρακάκη. Η συγκεκριμένη θεατρική παραγωγή είναι εξ ολοκλήρου αυτοχρηματοδοτούμενη.
Το Σάββατο 24 Μαρτίου η παράσταση θα ανέβει στην αίθουσα «Μελίνα Μερκούρη» στην Ιεράπετρα.
Το Σάββατο 31 Μαρτίου θα δοθεί η τελευταία παράσταση της «Κουζίνας» στον Θεατρικό Σταθμό Ηρακλείου.
ΝΙΚΟΣ ΤΡΑΝΤΑΣ
