Ο σκελετός της βρέθηκε στον καναπέ του σαλονιού της, μπροστά στην τηλεόραση
Μερικές ιστορίες κρύβουν ανείπωτες και ανεξήγητες τραγωδίες. Αυτή θα πρέπει να ήταν η πρώτη σκέψη των αστυνομικών, όταν μπήκαν σε ένα διαμέρισμα του Λονδίνου στις αρχές του Ιανουαρίου του 2006. Οι ιδιοκτήτες περισσότερα από δυο χρόνια μετά, κατά τα οποία δεν λάμβαναν το ενοίκιο για το σπίτι στο σύνολό του, αποφάσισαν να πάρουν ξανά στα χέρια τους την ιδιοκτησία. Μόνο που δεν πίστευαν αυτό που αντίκρυζαν πίσω από την κλειδωμένη πόρτα.
Η τηλεόραση ήταν ανοικτή και τα χριστουγεννιάτικά δώρα πακεταρισμένα. Η γυναίκα που έμενε εκεί, η Joyce Carol Vincent, ήταν κι εκείνη εκεί. Μόνο που είχε περάσει τόσος πολύς καιρός από τότε που άφησε την τελευταία της πνοή, μόνη μπροστά την τηλεόραση, που είχε απομείνει μόνο ο σκελετός της. Ο ιατροδικαστής δεν μπόρεσε να βρει την αιτία του θανάτου και αναγνωρίστηκε από την οδοντοστοιχία της.
Η 38χρονη τότε, Joyce Vincent, ήταν νεκρή στον καναπέ της από τα Χριστούγεννα του 2003. Έναν μήνα νωρίτερα είχε μπει στο νοσοκομείο με πεπτικό έλκος και αφού άρχισε να κάνει αιμόπτυση. Έπασχε συγχρόνως από χρόνιο άσθμα, οπότε οι γιατροί που την εξέτασαν θεώρησαν ως αίτια θανάτου, ένα από τα δυο.
Γιατί κανένας όμως δεν έψαξε την άτυχη γυναίκα; Οι γονείς της είχαν μεταναστεύσει στην Βρετανία από την Γρανάδα. Ο πατέρας της είχε αφρικανική καταγωγή, ενώ η μητέρα της ινδιάνικη. Όταν ήταν 11 ετών, η μητέρα της πέθανε και οι τέσσερις μεγαλύτερες αδερφές της ανέλαβαν την ανατροφή της. Η σχέση της με τον πατέρα της ήταν αρκετά απόμακρη.
Στα 20 άρχισε να εργάζεται ως γραμματέας. Η επόμενη δουλειά της ήταν σε δικηγορικό γραφείο, ενώ εργάστηκε και για τέσσερα χρόνια στην πολυεθνική Ernst & Young. Από εκεί παραιτήθηκε το 2001. Απομακρύνθηκε από συγγενείς και φίλους. Ο λόγος μάλλον ήταν ότι έπεσε θύμα κακοποίησης από τον φίλο της. Ίσως να ντρεπόταν γι΄αυτό. Και αποξενώθηκε.
Το διαμέρισμα που βρέθηκε νεκρή, προοριζόταν για γυναίκες που ζητούσαν βοήθεια από το καταφύγιο κακοποιημένων γυναικών. Οι γείτονες που δεν πήραν χαμπάρι τίποτα, δήλωσαν πως θεωρούσαν ότι η μυρωδιά προερχόταν από τους πολυάριθμους κάδους σκουπιδιών που βρίσκονταν κοντά στο κτίριο. Επίσης, κανείς δεν έδωσε σημασία στην ανοικτή τηλεόραση, γιατί λόγω της παρουσίας τοξικομανών στην περιοχή, γίνονταν συχνά φασαρίες. Αν και όλα αυτά φαντάζουν υπερβολικά, η αδιαφορία των κατοίκων των μεγάλων πόλεων για τον διπλανό τους, είχε βρει το πιο ακραίο της παράδειγμα.
Το νοίκι της πληρωνόταν κατά το ήμισυ από την πρόνοια, οπότε η Metropolitan Housing Authority, λάμβανε κανονικά μέρος των ενοικίων κάθε μήνα. Οπότε και αυτοί με την σειρά τους υπέθεσαν πως η Vincent είναι ζωντανή. Το ίδιο συνέβαινε και με την εταιρία θέρμανσης. Η θέρμανση ήταν ανοιχτή όταν οι αστυνομικοί μπήκαν στο διαμέρισμα.
Η Joyce Vincent ήταν πολύ όμορφη, έξυπνη και κοινωνική. Όπου κι αν πήγαινε κέρδιζε τους πάντες και είχε πολλές εpωτικές προτάσεις. Πολλοί θεωρούν ότι ήταν αυτός ακριβώς ο λόγος που κανείς δεν την έψαξε, αφού υπάρχει μια λανθασμένη κοινή αντίληψη, πως οι όμορφοι και έξυπνοι άνθρωποι, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, τα καταφέρνουν. Αν και αυτό φαντάζει ως μια ακόμα φθηνή δικαιολογία. Όπως και εκείνη των τεσσάρων αδελφών της, που προσέλαβαν ντέτεκτιβ, ο οποίος βρήκε το σπίτι της, αλλά ούτε αυτός, ούτε οι αδερφές βρέθηκαν στο κατώφλι του.
5 χρόνια μετά την ανακάλυψη της σορού της, το ν ντοκιμαντέρ «Dreams of a Life» προσπάθησε να ρίξει φως στην υπόθεσή της, αν και δύσκολα κάποιος μιλούσε στον σκηνοθέτη. Λογικά από ενοχές. Η τραγωδία της άτυχης γυναίκας ίσως θα πρέπει να βάλει σε σκέψη όλου τους κατοίκους των μεγάλων πόλεων. Μήπως χάσαμε εντελώς την ανθρώπινη επαφή;
