Περπάτησα από το Καθολικό μέχρι το Μπουρούνι, ίσως η πιο ωραία περιπατητική διαδρομή του Αγίου Νικολάου. Κρίμα που δεν εκμεταλλευόμαστε το -μοναδικού φυσικού κάλλους- δρόμο, όπως θα μπορούσαμε. Κρίμα που τόσα χρόνια, έστω με μια πρόχειρη μελέτη, δεν διαμορφώνουμε το δρόμο -που χθες ξεκίνησαν έργα συλλογής και διευθέτησης των ομβρίων υδάτων, που λιμνάζουν πίσω από την παιδική χαρά, δεν φτιάχνουμε τα κατεστραμμένα φωτιστικά και δεν τον διατηρούμε καθαρό. Όλο το καλοκαίρι, πάρα πολλοί ντόπιοι και επισκέπτες, περπατούν μέχρι την άκρη του, μέχρι το Μπουρούνι.
* Όπως μας είχε ενημερώσει ο πρώην Δήμαρχος Αγίου Νικολάου κ. Γιώργος Μενεγάκης η διαμόρφωση στο Μπουρούνι έγινε τη δεκαετία του 60, όταν δήμαρχος ήταν ο Ρούσος Καπετανάκης. Γι’ αυτό και τα χρόνια εκείνα, όταν θέλαμε να ορίσουμε το σημερινό Μπουρούνι, λέγαμε ότι πάμε στο «μπαλκόνι του δημάρχου». Από το «μπαλκόνι» αυτό -που θέλει ξανά περιποίηση- είδαμε ότι η κοντινή ξέρα, που στους χάρτες αναφέρεται ως Νικολονήσι, λόγω της έντονης άμπωτης των ημερών, φαίνεται ακόμα πιο έντονα πάνω από την επιφάνεια του νερού. Κανονική βραχονησίδα που σίγουρα δεν αναφέρεται στη… συνθήκη της Λοζάνης! Πολύ ωραία η φωτογραφία της ξέρας (Μανώλης Ζερβογιάννης) με τους πολλούς γλάρους να ξεκουράζονται. Η έκπληξη, λόγω χρόνου και τόπου, ήταν τα… μανούσα!
* Στο Μπουρούνι, την περίοδο της Ενετοκρατίας, λειτούργησε βίγλα, ένα σημείο φύλαξης του Καστελλίου (Αγίου Νικολάου). Όπως αναφέρει η καθηγήτρια του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου κ. Μαρία Αρακαδάκη, η φρούρηση στο ακρωτήριο Μπουρούνι ήταν μόνο νυχτερινή επειδή την ημέρα όλη η περιοχή ελεγχόταν αποτελεσματικά από το ίδιο το Καστέλλι (Άγιο Νικόλαο). Η βίγλα επανδρωνόταν από 4 άνδρες από το Καστέλι.
ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΚΛΩΝΤΖΑΣ



































































































