Η «φούσκα της γης» είναι ένα ιδιαίτερο είδος άγριου μανιταριού, γνωστό επιστημονικά ως Lycoperdon (λυκόπερδο). Ορισμένοι το αποκαλούν «τρούφα της Κρήτης», αν και φυτρώνει πάνω στο έδαφος και όχι μέσα σε αυτό. Έχει το μέγεθος ενός μικρού αυγού και σε πολλές περιοχές της Κρήτης αποτελεί ένα από τα μικρά, αλλά πολύτιμα στοιχεία της παραδοσιακής γνώσης που συνδέουν τον άνθρωπο με τη φύση.
Όπως μας ενημερώνει η Μαρία («Σκουτάρι»), οι παλιότεροι τη μάζευαν με προσοχή, την αποξήραιναν και κρατούσαν τη λεπτή σκόνη της, την οποία χρησιμοποιούσαν για την περιποίηση μικρών πληγών, σε μια εποχή που τα σύγχρονα αντισηπτικά δεν υπήρχαν ακόμη στην καθημερινότητα.
«Πρόκειται για ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του πώς η φύση λειτουργούσε παλαιότερα ως ένα “φυσικό φαρμακείο”, προσφέροντας λύσεις μέσα από την εμπειρία, την παρατήρηση και τη γνώση που περνούσε από γενιά σε γενιά. Σήμερα, η φούσκα της γης εξακολουθεί να εμφανίζεται σε βιολογικούς ελαιώνες, εκεί όπου το έδαφος παραμένει ζωντανό και απαλλαγμένο από χημικές επιβαρύνσεις. Η παρουσία της, μαζί με φυτά, μύκητες, έντομα και μικροοργανισμούς φανερώνει την ύπαρξη ενός υγιούς οικοσυστήματος, στο οποίο κάθε στοιχείο έχει τον δικό του ρόλο. Σε έναν τέτοιο ελαιώνα, η βιολογική καλλιέργεια δεν περιορίζεται μόνο στην παραγωγή ποιοτικού ελαιολάδου. Αποτελεί στάση σεβασμού απέναντι στη γη, στη βιοποικιλότητα και στη σοφία της φύσης. Γιατί ένας υγιής ελαιώνας δεν παράγει μόνο καρπούς. Παράγει ζωή!», αναφέρει, πολύ εύστοχα, η Μαρία.
